Zweden: grappige subtitel

Vandaag weer een km of 25 gelopen door de omgeving, mijn route liep onder andere langs de ‘Astrid Lindgren berg. (Voor de mensen die zelfs te lui zijn om op een link te klikken : De schrijfster van ‘Pippi Langkous). Een echte berg kan je het nauwelijks noemen maar het was toch een pittige klim op sommige stukjes, en je wil niet weten wat de Zweedse versie van natuurbeheer ‘redelijk tot goed begaanbare’ wandelroute vind..

Routebordje, klik voor groot

De klim is echter meer dan de moeite waard, je kan best ver over de omgeving (-bos dus-)uitkijken. De top is bijna in zijn geheel plat,en nodigde uit om even met mijn schoenen en sokken uit heerlijk in de zon (jawel!) te gaan zitten. De rots bleef opmerkelijk koud terwijl de temperatuur toch dik boven de twintig graden lag.

Herdenkingssteen op de top

Geen titel – Klik voor groot

Geen titel, deel II

Op de terugweg kwam ik, net buiten de bosrand een offersteen tegen. Waarschijnlijk ooit gebruikt door de mensen van de nederzetting waar ik bij kampeer..

onvermijdelijke grote versie

Ik begin mijn voet nu echt te voelen, het voelt als een kneuzing maar dan op de plek van een spier. Op zich valt de pijn nog wel mee, maar ik zal het wel een stuk rustiger aan moeten gaan doen vrees ik. De hike terug naar Solvalla is echt een pittig stuk, en ik heb eigenlijk geen zin om pijnstillers te slikken.

Zweden: ergens in Juli

Ik ben zonet godverdomme bijna gebeten door een fucking slang!! Godver!

klik voor groot!

Ik liep terug vanaf de andere kant van het veld waarop ik kampeer toen de slang ineens recht overeind kwam op +/- 1 meter afstand. Mijn lichaam reageerde al voordat mijn brein besefte wat ik zag, en ik maakte een sprong naar links terwijl alle haren op mijn lijf rechovereind sprongen. Het beest draaide zijn kop even mee, keerde zich om en gleed op zijn gemak weg tussen het hoge gras..Vreemd hoe je lichaam kan reageren op dergelijke dingen, ik voelde een (instinctmatige) diepe afschuw toen ik het zwarte lijf langzaam bij mij uit de buurt zag wegkronkelen.. Na een half uur ofzo was ik weer genoeg tot rust gekomen om even op mijn gemak voor mijn tent te gaan zitten en alles even te overdenken. Een korte sms uitwisseling met Nederland leerde mij dat deze slang wel giftig maar niet dodelijk is, en dat sterkte mij in mijn besluit om op deze plek te blijven, aangezien dit het eerste ‘gevaarlijke’ dier is dat ik tegengekomen ben.

Maar toch..goddamn. Ik zou er bijna op zijn gaan staan..


Is this what you wanted?
Is this what you had in mind?
Is this what you wanted?
‘Cause this this is what youre getting…

Tool – Ticks & Leeches

Zweden : Geen idee. What year is this?

All I can say is that my life is pretty plain
I like watchin’ the puddles gather rain
And all I can do is just pour some tea for two and speak my point of view
But it’s not sane, It’s not sane

I just want some one to say to me
I’ll always be there when you wake
Ya know I’d like to keep my cheeks dry today
So stay with me and I’ll have it made
And I don’t understand why I sleep all day
And I start to complain that there’s no rain
And all I can do is read a book to stay awake
And it rips my life away, but it’s a great escape

Blind Melon , No Rain

vandaag is het weer voor de verandering maar weer eens omgeslagen naar regen. Lijkt fucking Nederland wel! Maar goed. Om half tien op pad gegaan om een wandelroute van een km of 8 te lopen, het lijkt mij namelijk een verstandig plan om mijn voet even niet verder te overbelasten.

Again werd ik getroffen door de pracht van de omgeving, en tegelijkertijd overviel mij het besef dat ik never nooit niet in staat zal zijn om die pracht vast te leggen met mijn fototoestel. Je ziet immers alleen stenen, bos, nog meer stenen en af en toe een (kunstmatige) heuvel met..nog meer stenen. En dat is dan een grafheuvel 😉 Aan de andere kant draag ik de herinnering natuurlijk ‘voor altijd’ met mij mee (cliche alarm!), en misschien zal ik ooit in staat zijn om het in woorden te vangen, wie weet 🙂

Highland Cattle , (link!) Klik voor groot

Insert smart ass title here , klik voor groot

En toen ik dus rond het middaguur weer bij mijn tent was begon het op zijn Nederlands te regenen, echt niet normaal!… Lees gerust door

Zweden: Tellen is voor nerds

Weer een close encounter met Bambi. Vandaag had ze echter 2 kleintjes bij zich!


(van veraf genomen shot van Bambi& kids, klik voor groot maar nog steeds onduidelijk)

Vandaag daadwerkelijke de zon gezien! woehoe!! ughe. Ook nog een hike van +/- 20km door het reservaat gemaakt, en ik blijf mij er over verbazen hoe uitgestrekt alles hier is. Op een km of 6 afstand liggen twee boerderijen temidden van wat landbouwgrond, daarachter gaat het reservaat weer verder.


Lotr territorium , klik voor groot


Dichtgemaakte grot, klik voor groot


Geen titel , klik voor groot


Born a poor young country boy–Mother Nature’s son
All day long I’m sitting singing songs for everyone.

Sit beside a mountain stream–see her waters rise
Listen to the pretty sound of music as she flies.

Find me in my field of grass–Mother Nature’s son
Swaying daises sing a lazy song beneath the sun.

Mother Nature’s son…
the Beatles – Mother Nature’s Son (White Album)

Zweden: Ik ben maar gestopt met tellen


(Reservaat tussen Alkalla en Sollentuna, klik voor groot)

Vandaag was _moordend_

Geen nieuwe blessures, en dat mag een klein wonder heten. Nou ja, geen..ik heb last van mijn middenvoetsbeentje (ehh althans dat denk ik, ik heb geen Xray apparaat bij me om te checken)
in mijn linkervoet, ik denk dat het met overbelasting te maken heeft. Volgens mij moet ik een tikkeltje voorzichtig aan gaan doen 😉

Onbewust heb ik een uitstekende keuze gemaakt geloof ik, het reservaat is niet alleen prachtig om te zien maar er hebben hier al mensen gewoond sinds de Bronstijd, vlak bij de plek waar ik mijn kamp heb opgeslagen liggen de overblijfselen van een vuurhaard en de nederzetting zelf, terwijl achter mij in het bos op een meter of 50 afstand een grafheuvel ligt. Als ik het bord bij de ingang van het reservaat goed begrepen heb (mijn Zweeds is niet echt goed 😛 ) dan liggen er meerdere overblijfselen door het hele reservaat verspreid. Waanzinnig dat je in dit land gewoon mag gaan en staan waar je wil!

Toen ik het reservaat betrad wachtte mij al de eerste verrassing :


Runesteen , klik voor groot

Bij nadere inspectie (je kan het op de grote foto enigszins zien) lag er ook een offerande aan de voet van deze steen. De Oude Religie is in Scandinavië nog springlevend..Enige tijd nadat ik mijn tent opgezet had hoorde ik iemand uit de bossen komen, en toen ik omkeek zag ik een blonde, langharige Zweed lopen. Hij droeg een rugzak en had in zijn rechterhand een voorwerp dat in een rood zwart kleed gewikkeld was, ik kon niet zien wat het was maar om eerlijk te zijn gaf het mij een beetje de creeps. Tabernakel? Wapen?
Call me paranoid , maar ik slaap vanavond met mijn mes naast mijn hoofdkussen.… Lees gerust door

Zweden: Dag 5

Why does it always rain on me?
Is it because I lied when I was seventeen?
Why does it always rain on me?
Even when the sun is shining
I cant avoid the lightning
Oh, where did the blue skies go?
And why is it raining so?
Its so cold
Why does it always rain on me?


Travis , Why does it always rain on me?

Inderdaad, wederom kutweer vandaag.

Na een uurtje of twee met mijn goede vriend Friedrich & een wandeling naar Sundbyberg voor wat inkopen stond Thomas weer bij mijn tent, ditmaal met de vraag of ik toevallig zin had om mee te gaan naar een kroeg.

Eenmaal aangekomen troffen we ook een aantal vrienden van Thomas, die het vervolgens op een zuipen zette. Ik heb het zelf braafjes bij cola gehouden aangezien ik zowiezo al een sporadische drinker ben en ik eigenlijk wel een helder hoofd wilde houden tijdens mijn verblijf in Zweden (ja ik besef mij dat dit enigzins hypocriet was na mijn blowavontuur van de vorige avond maar persoonlijk heb ik na een avond drinken MEER last de volgende dag dan van blowen), en ik heb dus met verbazing zitten toe te kijken hoe er binnen een uurtje of onderhalf zo ongeveer 8 halve liters naar binnen verdwenen bij Thomas. Vervolgens namen we de metro* naar Sundbyberg om naar een andere kroeg te gaan (om de 1 of andere reden vonden Thomas en kornuiten het een hilarisch idee om een -zoals zij het uitdrukten- MILF** op te duikelen voor mij toen ze hoorden dat ik single ben, en dat kon alleen in deze kroeg volgens hen). In de Irish pub waar we terechtkwamen waren echter helaas vooral (te) jonge meisjes aanwezig :p dus de snode plannen van Thomas & friends konden geen doorgang vinden. Uiteindelijk zijn we om een uurtje of ehh 3?… Lees gerust door

Zweden : Dag 4

Ik zat om een uur of 8 ‘s avonds op het terras bij de receptie een boek te lezen (Love all the people van Bill Hicks om precies te zijn – nog bedankt Bianca! het was een perfecte keuze..), toen ik werd aangesproken door een langharig -absoluut niet werkschuw zoals later zo blijken- stuk tuig, dat Thomas bleek te heten. Toen hij vernam dat ik uit Nederland kwam en een backpack reis door Zweden aan het maken was verklaarde hij mij eerst voor geschift en nodigde mij vervolgens uit om de avond samen met hem en zijn vriendin in hun trailer door te brengen. En waarom ook niet?

Wat er vervolgens gebeurde kan ook echt alleen maar mij overkomen , na wat over en weer gepraat en het doorspitten van de muziekcollectie van Thomas (die van mij is groter ughe ) werden de ramen geblindeerd, ging er een kastje open en jawel hoor..daar kwam de pijp op tafel. Want als je uit Nederland komt blow je…right?

Ughe. Ik wilde Thomas & Denise natuurlijk niet voor het hoofd stoten (ook al was het voor mij al weer enige tijd geleden dat ik voor het laatst geblowed had) en kan nu dus uit eigen ervaring zeggen dat het Zweedse -repressieve- drugsbeleid faalt. Kwalitatief deed de hasjiesj overigens niet veel onder voor de Nederlandse, maar Marihuana blijkt veel moeilijker te verkrijgen. Vervolgens hebben we een uurtje of twee Guitar Hero gespeeld, en daarmee een fors aantal rock klassiekers volledig om zeep geholpen 🙂
Far : deze game gaat ons in de toekomst veel lol bezorgen!! (zeker in combinatie met de bijpassende controller)

Ook nog even een stukje Zweedse tv meegepikt, en ik moet zeggen dat het een opluchting was om ‘s avonds laat eens NIET doodgegooit te worden met reclame’s voor ‘geile’ webcamsites & domme belspelletjes.… Lees gerust door

Zweden : Dag 3

Solvalla City Camping


Klik voor groot.

Na in totaal een kleine 20km gehiked te hebben gisteren -volgens mijn gps- is het even tijd voor een korte inventarisatie van de schade. Pijnlijke schouders – check. Net niet blaar onder mijn linker voet – check. Wondje aan een teen van mijn rechtervoet – check. Hm, niets onoverkomelijks dus. Het weer is nog altijd op zijn zachtst gezegd bagger te noemen, dus ik blijf vandaag maar hier denk ik. Inkopen kan ik in Sundbyberg wel gaan doen, en in de tussentijd maar even de tijd nemen om de omgeving te verkennen en mijn planning voor de komende tijd op orde te krijgen. Zei ik planning? Damn. Ik bedoelde ‘uit te zoeken waar ik eventueel naar toe zou willen’ 😉

In this autumn rain
We’re blessed with autumn skies

I’m doing it for myself
Not somebody else
I’m doing it for myself

Calling out in shame
Silence engrained
Crying out your name
Something wrong but beautiful, so beautiful

In this awesome rage
Rejecting compromise

Undoing it for myself
Not somebody else
Undoing for myself

Paradise Lost , ‘ Grey‘ .

Zweden : Dag 2

Captain’s log, stardate 060707,13.00h

Godverdomme, auw ik ga kapot. Heb net 3 kwartier (!) gelopen, mijn schouders doen pijn, mijn voeten doen pijn, het is kutweer en mijn originele planning gaat ‘m niet worden. De weersvoorspelling is dramatisch, er is nergens in heel fucking Stockholm een passende gasfles voor mijn brander uit te halen, mijn budget zou wel eens iets te krap kunnen zijn om gebruik te kunnen maken van het openbare vervoer (de trein is DUUR in dit land -de afstanden zijn natuurlijk ook wel iets groter dan in NL-), en ik heb even een plek nodig om tot rust te komen en eens te bedenken wat ik nu dan maar moet gaan doen.

Wijze levensles no1 : – ik ben een hopeloze romanticus

15.00h – Bar/Grill Mumdaï

Na nog een paar kilometer gelopen te hebben zit ik nu even te genieten van een kop koffie van 20SEk (ruwweg 2 euro). De eigenaar -een wat oudere Egyptische man- lijkt zich enigzins te schamen voor deze prijs (huh?) en ik mag zoveel refills nemen als ik maar wil. Heb maar niet de moeite genomen om hem te vertellen dat de prijzen in NL gelijkwaardig of hoger zijn, en dan zonder refill :>

Ik mocht ook mijn mobiel + gps even aan de oplader hangen, op zich wel handing aangezien ik aan mijn wandelkaarten voor ‘t Noorden uiteraard niets heb hier. Nu nog even hopen op wat Goddelijke inspiratie mbt wat te doen vandaag, hij* zal er vast niet blij mee zijn als ik mijn tentje hier op het terras ga opzetten :>>16:15h

 Ok, ergens buiten Stockholm ligt de Solvalla citycamping waar ik voor 125SEK een nacht kan blijven. Een hike van een km of 9 / 10 dus dat moet nog te doen zijn. ‘De paaaaaden op, de laaaaaaanen in’

Of eh, nee.… Lees gerust door

Zweden: Dag 1

Tsja daar sta je dan bij

Stockholm Central
met een IETS (understatement) te zware backpack en je hoofd vol wilde plannen van ‘leven in de vrije natuur’. Het was echter al dik 22.00u geweest, en een hike naar buiten Stockholm zag ik op dat tijdstip niet meer echt zitten ; DUS mijn gezonde verstand maar even gebruikt en contact gezocht met

The Red Boat Hostel

een jeugdherberg(achtig) ding aan de kade iets buiten het centrum dat nog zegge en schrijve 1 plek vrij had. Mijn eerste mazzeltje 😉

En wat doe je dan? Juist ja je gooit zsm je backpack de kamer in, regelt wat te drinken en gaat op het achterdek zitten te genieten van het uitzicht op Stockholm. Een stad die qua sfeer wel iets weg heeft van Amsterdam, alleen dan VEEL schoner.

Het duurde niet lang voordat ik in gesprek raakte met François, een mede backpacker die zat te genieten van zijn laatste avond in Stockholm. Hij bleek uit Frankrijk te komen (no shit) en had al aardig wat van de wereld gezien. Na wat algemeenheden uit te hebben gewisseld ging ons gesprek al snel van de hak op de tak, via het uitgaansleven in Stockholm naar filosofie, het weer, voetbal (ughe)en de zin van het leven in zijn/haar algemeenheid. Nee die hebben we overigens niet gevonden :p Het was erg prettig om van gedachten te wisselen met iemand die meer ervaring had met het op de bonnefooi rondtrekken in een vreemd land, hij heeft mij nog een aantal handige tips kunnen meegeven met het oog op mijn wilde plannen voor de komende twee weken.

Daarna hebben we nog even zwijgend van het geweldige uitzicht op Stockholm zitten te genieten bij het prachtige schemerlicht van de net niet eeuwige dag.

(Google Earth viewpoint)

Dit was ons uitzicht (let wel : 5 voor elf ‘s avonds!)… Lees gerust door

Terug (van weggeweest)

They said be careful where you aim
Because where you aim you just might hit

(U2, Dirty Day)

Ik stap in Sittard uit de trein, licht huiverend in de avondkou. In mijn oren klinkt Tool’s Ænima, een erg toepasselijke soundtrack voor vanavond. Of misschien ook wel niet, maar dat maakt verder niet uit 😉

Ik volg voor de zoveelste keer de oude en o zo bekende route, over het stationsplein richting de Steenweg. Onderweg passeer ik het dichtgetimmerde pand van de Babylon (ooit DE lokatie om harddrugs te scoren in Sittard) en de mij welbekende etalage van de Regenboog, waar ik ooit bijna dagelijks stond te kwijlen op de tentoongestelde apparatuur. Vanaf het moment dat ik de Steenweg opdraai voel ik mijn lichaam reageren, de adrenaline begint te stromen..De lucht ruikt vaag bekend, deze keer geen urine/bier geur maar een tpyische stadsgeur van vuil, smog en een beetje frisse lucht. Ik tel mijn stappen terwijl ik om mij heen blijf kijken naar de zo vertrouwde maar toch vreemde winkelstraat waar ik jarenlang woonde. Mijn schoenen maken een vreemd geluid op de bestrating, en ik reik naar de volumeschijf aan mijn mp3speler om het te verdringen.Langzamerhand steekt de twijfel zijn kop op. Is dit wel echt verstandig? Wie ben ik om te denken dat ik, jaren later, in staat zal zijn om die (bijna) fatale zaterdagochtend achter mij te laten? Waarom moet ik dit -zoals gewoonlijk- zonodig moederziel alleen doen?


Mijn hartslag neemt toe, ik voel mijn hart heftig kloppen..in mijn borst, in mijn nek, in mijn slapen..ik proef een metaalachtige smaak in mijn mond en besef mij dat mijn lichaam inmiddels in ‘vecht of vlucht’ modus staat. Vluchten heb ik in de afgelopen 7 jaren al meer dan genoeg gedaan, of het nu in drugs,muziek,schrijven,gamen of wat dan ook was..En vechten?… Lees gerust door

Terug

Mensen die mij kennen weten dat ik regelmatig terechtkom in wat ik zelf spottend mijn ‘autistische fase’ noem. Als ik in die fase zit sluit ik mij voor alles en iedereen af, ben niet bereikbaar, ‘vergeet’ afspraken en probeer niet noodzakelijk contact zoveel mogelijk te vermijden. Het lijkt wel alsof het de enige manier is om ‘rust in mijn hoofd’ te krijgen. Mijn meest recente autistische bui heeft bijna zo’n 4 maanden (dat is een record als ik mij niet vergis) geduurd, en zelfs de mensen die mij normaal gesproken altijd kunnen bereiken heb ik deze keer vermeden. Ik had veel om te overdenken, mijn werk valt momenteel bij tijd en wijle erg zwaar, het fatale ongeluk van mijn lieve Che dat ik heb zien gebeuren..en er was nog iets.

Iets dat inmiddels al ruim zeven jaar in een raar en duister hoekje van mijn ziel zit, en hoewel ik de onbetwiste koning-der-verdringers ben kan zelfs ik dit stukje diep in mij niet negeren. Uiteraard zit er een verhaal aan vast, er zit immers altijd een verhaal aan vast. Dit verhaal is er een van geweld, zowel mentaal als fysiek. Het hoe en wat, zelfs de specifieke aanleiding voor het verhaal dat ik wil/moet opschrijven, zijn voor nu niet van belang. ‘Ze’ zeggen dat alleen moedige mensen in staat zijn om hun eigen gebreken en angsten onder ogen te zien. Ik geloof daar zelf niet zo heel erg in, het heeft niets met moed te maken. Misschien wel met ‘moeten’. Wat je nu gaat lezen is een vrij persoonlijk iets, maar het opschrijven en delen van deze ervaring vormt denk ik een beslissende schakel in de reeks van gebeurtenissen die achteraf bezien misschien ook wel onvermijdelijk waren.

*************************************

Het was een prachtige lentemiddag in Sittard, en ik stapte samen met Rudy en Huxley (laatsgenoemde was mijn hondje) vanuit de witte Mirakle deur rechtsaf de Steenweg op voor een wandeling.… Lees gerust door