Ingress : een introductie

In oktober 2012 gebeurde er iets dat de wereld voor eeuwig zou veranderen, hoewel deze ontdekking vooralsnog de annalen in zal gaan als een bijvangst voor de inmiddels beruchte Higgs-Boson. In de eerste verslagen die links en rechts op blogs begonnen te verschijnen omschreef één van de ontdekkers de ervaring als volgt :

At first, we thought our particle accelerator was malfunctioning, or that there had been some electronic  
anomaly on our monitors; but in due course, we realized that we were seeing a non-random flow of information
coming from the sub-atomic particles we were studying.

We ran several tests, and concluded that there was no other explanation, other than the we had connected with
at least one other dimension. We realized that we had crossed a threshold in which global security could be
at risk.

Deze ontdekking kreeg de naam ‘Exotic Matter’ mee, oftwel XM. Hoewel de wereld van de quantumfysica op zich al vreemd genoeg is bleek XM een verrassende werking als bewustzijnverruimende stof te hebben met hallucinaties als voornaamste kenmerk. Verschillende mensen die al dan niet opzettelijk in aanraking kwamen met de XM bleken creatieve en wetenschappelijke inzichten te krijgen die hun normale productiviteit mijlenver wisten te overtreffen. De gelijkenissen met de ontdekking van Lsd ruim een halve eeuw eerder zijn opvallend, inclusief de gevolgen ervan.

Helaas riepen de ervaringen met  XM meer vragen op dan er beantwoord werden. Het grootste raadsel bleek wel de scanner technologie in vorm van een eenvoudige app op je telefoon , die op een ietwat aangepaste googlemaps interface de XM concentraties over de hele wereld zichtbaar maakte. Dit stukje software bleek gedeeltelijk ontworpen door de Kunstmatige Intelligentie (KI) die de Niantic Labs in Cern assisteerde bij hun onderzoek. Deze KI leek echter plots een stuk autonomer te worden dat ooit de bedoeling was geweest.… Lees gerust door

Security specialist versus ongewassen nerds : wie wint?

Er was eens, niet zo lang geleden, in een land hier ver vandaan een snelle zakenjongen ; Arron Barr was zijn naam. Deze snelle jongen was het type zakenman en ‘security expert’ waar sommige mensen instinctmatig een hekel aan hebben : veel praten, hippe bewoordingen en een overdosis aan geliktheid. Aaron had echter een hele grote beperking : Hij dacht heel slim en goed te zijn terwijl hij dat helemaal niet was.

Zie je deze ietwat arrogante gezichtsuitdrukking?

Die heeft hij inmiddels niet meer.

Aaron werke voor een gespecialiseerd beveiligingsbedrijd, HBGary Federal. Van hun website :

The cyber world has grown out of control. State and national law enforcement mechanisms are not equipped to deal with the rapidly evolving threat. The complexity of information systems has far exceeded the ability to secure them, while reliance on these systems has only increased. HBGary has an intimate understanding of this problem; We know that understanding the attacker and his methods is the only way to defeat him. This is the core strength of HBGary and why our technology and services outperform the competition. To us, it’s personal.

Dat is best duidelijke taal. Nu wilde het toeval dat de investeerders van dit bedrijf op zoek waren naar een koper. Aaron, niet alleen manager maar ook aandeelhouder, zocht wanhopig naar een manier om HbGary NOG groter in de markt te zetten zodat het bedrijf (en dus zijn aandelen) meer waard zouden worden. In zijn oneindige wijsheid (stupiditeit) besloot hij om te infiltreren in wat momenteel misschien wel het meest beruchte ‘hackers collectief’  is, Anonymous. Even een hint tussen door : het soort mensen dat over Anonymous praat als zijnde een ‘hackers collectief’ snapt er de ballen van..

Aaron had zijn doel gevonden,  en na wekenlang brainstormen en briljante tactische analyses brachten hem tot de conclusie dat hij een aantal ‘vallen’  ging uitzetten voor de leiders van Anonymous, met als doel het verzamelen van persoonsgegevens.… Lees gerust door

Nerd-rage

“[naam van groot webhostingbedrijf] met [mijn naam] , goedemorgen!”

“Goedemorgen, je spreekt met Henk uit Schubbekutteveen. Mijn saait leg eruit!”

“Dat is niet zo mooi meneer, heeft U even een klantnummer en/of domeinnaam voor mij, dan ga ik even in mijn systeem kijken!”

Hier valt meestal een stilte waarin Henk uit Schubbekutteveen tussen zijn papieren begint te zoeken. Inmiddels pak ik mijn stressballetje en begin er zachtjes in te knijpen..

“wee wee wee punt mijnachterlijkecaviasitewaargeenhondooitnaarkijkt punt en el”

“Dankuwel meneer, ik zoek U even op in de database. Oh, ik zie het al. U heeft factuurnummer 78979 niet voldaan, en die staat al meer dan twee maanden open dus hebben wij de site offline gehaald om Uw aandacht te trekken.”

Hier valt meestal een geschokte stilte (die ik voor mij zelf opvul door even met mijn stressballetje te spelen), die vervolgens meestal doorbroken wordt door een opmerking in de trant van

“En daarvoor halen jullie mijn saait (niemand kan dat woord fatsoenlijk uitspreken? WTF) offline? DAT KAN ECHT NIET! WETEN JULLIE WEL HOEVEEL BEZOEKERS IK MISLOOP? IK EIS SCHADEVERGOEDING! PLAATS DAT DING METEEN WEER TERUG!”

Op dit punt slaak ik meestal een hoorbare, diepe zucht. Oh God nee, niet weer die discussie.

“Meneer, mag ik U even wijzen op onze algemene voorwaarden waar U mee akkoord gegaan bent toen U een wettelijke overeenkomst betreffende de dienstverlening van ons aan U aanging? Daarin staat duidelijk omschreven dat wij ons het recht voorbehouden om de dienstverlening al dan niet tijdelijk te onderbreken als U Uw betalingsverplichtingen niet nakomt. Het spijt mij dat dit U zo persoonlijk lijkt te raken, en ik snap dat het vervelend is, maar wij staan hierin volledig in ons recht. Ik kan en mag de site pas weer online plaatsen vanaf het moment dat de betaling op onze rekening is bijgeschreven”

Hier volgt onvermijdelijk een bullshit verhaal over waarom Henk uit Schubbekutteveen dik 2 maanden ( 3 herinneringen) te laat is met betalen.… Lees gerust door