Negen spijkers

Er zijn weinig bands/artiesten die mij door de jaren heen zijn blijven fascineren. Eigenlijk zijn er zelfs maar drie die sinds vroegah bij mij zijn gebleven, te weten Tool (goh), Porcupine Tree en Nine Inch Nails. Alledrie bands die hun eigen sound steeds opnieuw hebben weten te definiëren, die door de jaren heen steeds een progressie hebben doorgemaakt die op een vage manier parallel lijkt te lopen met mijn eigen veranderende muzieksmaak.

Van alledrie de bands die ik hierboven noem weet ik mij om de één of andere vage reden nog precies te herinneren wanneer ik ze voor de eerste keer hoorde. Bij Nine Inch Nails was dat in 1994 om precies te zijn. Ik was toen een niet meer zo heel erg onschuldige, negentienjarige net geen puber 😉 die zich (godzijdank) eindelijk los aan het maken van van zijn heavy metal dagen, hoewel mijn voorliefde voor ‘moeilijke muziek’ toen al duidelijk zichtbaar was.

Op een zondag kwam één van mijn toenmalige beste vrienden met een videoband (voor de jongere lezers : dat is een analoge voorloper van de dvd …) aan van één van de optredens op Woodstock de dag ervoor. Hij had gehoord dat dit een vrij extreme band was, en vroeg of ik zin had om het optreden samen te kijken. Sure, waarom niet?

Little did I know..

Het optreden begint met veel industriele herrie, en als je goed kijkt zie je Trent kruipend naast de drumkit verschijnen en zichzelf naar de microfoon toewerken. Vanaf het moment dat Pinion over gaat in “Terrible Lie” werkt hij zich omhoog, brult/krijst in de microfoon en is één van de meest extreme, gewelddadige en intense liveshows allertijden van start gegaan.
De bandleden zijn overduidelijk onder invloed van het één of ander, en spelen geheel bedekt in modder een chaotische maar behoorlijk strakke set.… Lees gerust door

Trilogie

Maynard James Keenan is, op zijn zachtst gezegd, een aparte man. Mijn voorliefde voor zijn werk moge inmiddels bekend zijn, hoewel ik daarbij wens aan te tekenen dat ik dol ben op de artiest – de mens erachter kan mij gestolen worden, maar regelmatig moet ik grijnzen om de sarcastische humor die hij tentoonspreid in interviews en op zijn eigen homepage . Tekstueel is er nogal veel veranderdin de loop der jaren, van de bijna puberale Opiate dagen tot aan de spirituele verlichting van Lateralus of de ‘blues’ van 10.000 days. Een aantal thema’s blijven echter terug komen, en één daarvan wil ik bij deze even uitdiepen, omdat ik het Mooi vind.

Als eerste de tekst van “Jimmy” uit 1996:

What was it like to see / The face of your own stability / Suddenly look away
Leaving you with the dead and hopeless?
Eleven and she was gone / Eleven is when we waved good-bye
Eleven is standing still / Waiting for me to free him
By coming homeMoving me with a sound / Opening me within a gesture
Drawing me down and in / Showing me where it all began

Eleven
It took so long to realize that
You hold the light that’s been leading me back home

Under a dead ohio sky / Eleven has been and will be waiting
Defending his light / And wondering… Where the hell have I been?
Sleeping, lost, and numb / So glad that I have found you
am wide awake and heading home
Hold your light, Eleven ,Lead me through each gentle step
by step, by inch, by loaded memory

I’ll move to heal As soon as pain allows so we can
Reunite and both move on together
Hold your light, Eleven
Lead me through each gentle step, by step
By inch by loaded memory ’till one and one are one, eleven,
So glow, child, glow
I’m heading back home

Jimmy , van ænema – 1996

Jimmy was elf toen zijn moeder een hersenbloeding kreeg die haar leven volledig zou verwoesten en haar verlamd vanaf haar nek zou achterlaten.… Lees gerust door

Wolkenkrabber

Flat block
Of two dimensions
Neon totem pole to the sky
Keeping scores of people stacked up so high
Above the ground
But all they can hear is the sound
Of the wind in the antennae
It’s a human zoo
A suicide machine

High rise
Living in a high rise
All stacked up in a high rise block

Childhood
Of concrete cube shaped
A flypaper stuck with human life
Caged up rage
Swarming all the time
Tear out the telephones
Rip up the pages of directories
And wreck all these
High speed lifts and elevators
Be a sabotage rebel without a cause

High rise
Living in a high rise
All stacked up in a high rise block

Starfish
Of human blood shape
Tentacles of human gore
Spread out on the pavement from the 99th floor
Well somebody said that he jumped
But we know he was pushed
He was just like you might have been
On the 99th floor of a suicide machine

High rise
Living in a high rise
High rise
All stacked up in a high rise block

Hawkwind  – High Rise

High-Rise is a 1975 novel by J. G. Ballard. It takes place in an ultra-modern, luxury high-rise building. A film version is scheduled to be released in 2008.

The building seems to give its well-established tenants all the conveniences and commodities that modern life has to offer: swimming-pools, its own school, a supermarket, high-speed elevators. But at the same time, the building seems to be designed to isolate the occupants from the larger world outside, allowing for the possibility to create their own closed environment.

Life in the high-rise begins to degenerate quickly, as minor power failures and petty annoyances over neighbours begin to escalate into an orgy of violence. The high-rise occupants divide themselves into the classic three groups of Western society: the lower, middle, and upper class, but here the terms are literal, as the lower class are those living on the lowest floors of the building, the middle class in the centre, and the upper class at the most luxurious apartments on the upper floors.… Lees gerust door

De hand van God

Ergens rond 1170 werd in Italie Leonardo da Pisa geboren, een man die later bekend zou worden als Leonardo Fibbonacci. In 1202 publiceerde deze man zijn eerste wiskundige werk in de vorm van “Liber Abaci” (Het boek van de abacus). In dit boek beschreef hij de Arabische cijfers en introduceerde hij tevens het getal nul in de westerse samenleving. Hiermee was hij naar alle waarschijnlijkheid de eerste Westerse wiskundige sinds de Griekse oudheid die een nieuw en oorspronkelijk wiskundig werk uitbracht.
Echt bekend werd hij echter pas door een latere ontdekking die zijn naam zou gaan dragen, de zogeheten ‘reeks van Fibbonacci’ (Fibbonacci sequence). Deze reeks laat zich uitdrukken in de volgende formule :
f_0 = 0,
f_1 = 1,
f_n = f_{n-1} +f_{n-2}, , voor n > 1

In normale mensen taal : ieder nieuw getal bestaat uit de som van de twee voorgaande getallen uit de reeks. Deze formule heeft veel gemeen met de zogeheten ‘gulden snede’, een stelling die voor het eerst genoemd werd door de Griekse wiskundige Euclides van Alexandrie.
De Gulden Snede is de verdeling van een lijnstuk in twee delen in een speciale verhouding. Het grootste van de twee delen zich verhoudt zich tot het kleinste, zoals het gehele lijnstuk zich verhoudt tot het grootste. Oftewel:

De φ (phi) staat voor de verhouding tussen a en b, je kan de formule dan ook zien als a : b = (a+b) : a ; waarbij a het kleinste en b het grootste getal is. De waarde van φ wordt benaderd door de verhouding van twee opeenvolgende getallen in de rij van Fibonacci, in wiskundige vorm :

Het aparte van deze twee wiskundige stellingen is dat je ze overal in de natuur om je heen tegen kan komen, bijvoorbeeld in de rangschikking van de pitten van de zonnebloem.… Lees gerust door

Lage Landen

Ik wilde eigenlijk een uitgebreide review schrijven, maar heb mij bedacht en ga volstaan met dit sfeershot :

 (een minuut na afloop van een verpletterend optreden van Nine Inch Nails)

Setlist:

Me, I’m Not
The Great Destroyer
HYPERPOWER!
The Beginning of the End
Survivalism
March of the Pigs
Piggy
Burn
Reptile
The Good Soldier
The Day the World Went Away
Dead Souls (Joy Division cover)
The Hand That Feeds
Wish