Grot

Men dient zich een grote grot voor te stellen, die met de buitenwereld verbonden is door een gang met een dusdanige lengte dat er geen daglicht in de grot valt. Er zit een rij gevangenen met hun rug naar de ingang, en ze kijken naar de achterwand van de grot. Hun ledematen en halzen zijn zo vastgeketend, dat ze hun hoofden niet kunnen bewegen en noch elkaar, noch zichzelf kunnen zien. Dit betekent dat ze alleen de wand voor zich kunnen waarnemen. Zo hebben ze hun hele leven gezeten en kennen niets anders.

Achter hen bevindt zich een vuur. Tussen hen en dat vuur staat een blokkade in de vorm van een muur, die zo hoog is als een mens. Aan de andere kant van die muur lopen mensen met allerlei dingen op hun hoofd, waaronder stenen en houten figuren van mensen en dieren, heen en weer. De schaduwen van de dingen vallen door het vuur op de wand waar de gevangenen tegenaan kijken, die ook de stemmen weerkaatst van hen die de dingen sjouwen. Plato betoogt nu dat het enige dat de gevangenen in hun leven waarnemen schaduwen en echo’s betreffen. Ze zullen denken dat deze de realiteit vormen, en hun gesprekken zouden over de waarneming van deze realiteit gaan.

Als een gevangene zijn ketenen zou kunnen afschudden, zou hij door de levenslange ketening in het halfduister zo verkrampt zijn, dat het alleen al pijnlijk voor hem zou zijn om zich om te draaien, bovendien zou het vuur hem verblinden. Hij zou volkomen in de war raken en zich weer willen omkeren naar de wand met schaduwen, naar de realiteit die hij begrijpt. Als hij uit de grot naar het felle zonlicht zou worden geleid, zou hij pas na lange tijd iets kunnen zien en dat begrijpen. Als hij eenmaal gewend zou zijn aan de bovenwereld en daarna terugkeerde in de grot, zou de duisternis hem weer tijdelijk verblinden.Lees gerust door

Verandering

Het leren verandert ons, het doet wat alle voeding doet, die evenmin alleen maar ‘in stand houdt’ — : zoals de fysioloog weet. Maar in het diepst van onszelf, helemaal ‘daar onderin beneden’, is iets dat niet voor lering vatbaar is, een brok graniet van geestelijk fatum, van voorbeschikte beslissingen en antwoorden op voorbeschikte, uitgelezen vragen. Bij ieder kardinaal probleem voert een niet voor verandering vatbaar ‘dat ben ik’ het woord . . . We vinden nu en dan zekere oplossingen voor problemen, die ons zeer plausibel voorkomen; misschien noemen we ze voortaan onze ‘overtuigingen’. Later… zien we er slechts stappen op de weg naar zelfkennis in, wegwijzers naar het probleem dat wij zijn — of juister, naar de grote domheid die we zijn, naar ons geestelijk fatum, naar het niet voor lering vatbare dat zich helemaal ‘onderin’ bevindt.

(Nietzsche, ‘Voorbij goed en kwaad’)

I’ve watched you change
Into a fly
I looked away
You were on fire

I watched a change
In you
It’s like you never
Had wings
Now you feel
So Alive
I’ve watched you change

I took you home
Set you on the glass
I pulled off your wings
Then I laughed

I watched a change
In you
It’s like you never
Had wings
Now you feel
So alive

I look at the cross
Then I look away
Give you the gun
Blow me away

I’ve watched a change
In you
It’s like you never
Had wings
Now you feel
So Alive

I’ve watched you change
Now you feel Alive
You Feel Alive
I’ve watched you change
It’s like you never

Had wings

Deftones – Change (In the house of flies)

Tussen fantasie en werkelijkheid

We moeten wennen aan een wereld waarin fantasie en werkelijkheid steeds moeilijker van elkaar te onderscheiden zijn..

Zomaar een zin die vanavond bij de VPRO langs kwam zetten en die.. bleef hangen.

Deze man heeft echt een heel erg boeiend verhaal over het vervagen van de grens tussen de realiteit zoals wij die (als de Mens) in het verleden kenden, en de realiteit zoals wij die nu kennen. Hij stelt dat wij als individu zo erg overspoelt worden met indrukken, uitingen, abstracties, een beeldvorming die niet objectief meer is. Uiteraard is dit iets van alle tijden (het hebben van een mening/visie hoort immers bij de mens) maar het is nog nooit eerder zo alles overheersend en alom aanwezig geweest. Bijna iedere seconde van je dag breng je door met consumeren, dringen zich niet natuurlijke prikkels aan je op. En omdat die prikkels niet puur en zuiver , oprecht zo je wil, zijn geven ze een beeld van de realiteit dat niet accuraat is. Maar, wij doen als collectief gezien wel alsof dat onechte beeld van de werkelijkheid de werkelijkheid is. Als er al zoiets bestaat als de werkelijkheid , persoonlijk neig ik meer naar de stelling dat de werkelijkheid gezien moet worden als een puur abstracte (ja ik ben mij bewust van contradictie die besloten ligt in mijn stelling) staat van onvervuld potentieel. Beter : potentieel dat er op wacht om reëel te worden.

Bekijk het filmpje eens zou ik zeggen, de man heeft een punt. En dat punt stemt tot nadenken, en nadenken..is Goed. Vaak. Meestal.

RE: Evolutie

Terence McKenna is al sinds de jaren ’90 een held van mij geweest, ik heb ook verschillende boeken van hem in mijn kast staan. Ik zou veel over beste man kunnen schrijven (en ga dat op een goede dag misschien ook nog wel eens doen), maar voor nu volsta ik even met deze post..

If the truth can be told so as to be understood, it will be believed…

Human history represents such a radical break with the natural systems of biological organization that preceded it, that it must be the response to a kind of attractor, or dwell point that lies ahead in the temporal dimension.


Persistently Western religions have integrated into their theologies the notion of a kind of end of the world, and I think that a lot of psychedelic experimentation sort of confirms this intuition, I mean, it isn’t going to happen according to any of the scenarios of orthodox religion, but the basic intuition, that the universe seeks closure in a kind of omega point of transcendance, is confirmed, it’s almost as though this object in hyperspace, glittering in hyperspace, throws off reflections of itself, which actually ricochet into the past, illuminating this mystic, inspiring that saint or visionary, and that out of these fragmentary glimpses of eternity we can build a kind of map, of not only the past of the universe, and the evolutionary egression into novelty, but a kind of map of the future, this is what shamanism is always been about, a shaman is someone who has been to the end, it’s someone who knows how the world really works, and knowing how the world really works means to have risen outside, above, beyond the dimensions of ordinary space, time, and casuistry, and actually seen the wiring under the board, stepped outside the confines of learned culture and learned and embedded language, into the domain of what Wittgenstein called “the unspeakable,”

the transcendental presense of the other,

which can be absanctioned, in various ways, to yield systems of knowledge which can be brought back into ordinary social space for the good of the community, so in the context of ninety percent of human culture, the shaman has been the agent of evolution, because the shaman learns the techniques to go between ordinary reality and the domain of the ideas, this higher dimensional continuum that is somehow parallel to us, available to us, and yet ordinarily occluded by cultural convention out of fear of the mystery I believe, and what shamans are, I believe, are people who have been able to de-condition themselves from the community’s instinctual distrust of the mystery, and to go into it, to go into this bewildering higher dimension, and gain knowledge, recover the jewel lost at the beginning of time, to save souls, cure, commune with the ancestors and so forth and so on.… Lees gerust door

De hand van God

Ergens rond 1170 werd in Italie Leonardo da Pisa geboren, een man die later bekend zou worden als Leonardo Fibbonacci. In 1202 publiceerde deze man zijn eerste wiskundige werk in de vorm van “Liber Abaci” (Het boek van de abacus). In dit boek beschreef hij de Arabische cijfers en introduceerde hij tevens het getal nul in de westerse samenleving. Hiermee was hij naar alle waarschijnlijkheid de eerste Westerse wiskundige sinds de Griekse oudheid die een nieuw en oorspronkelijk wiskundig werk uitbracht.
Echt bekend werd hij echter pas door een latere ontdekking die zijn naam zou gaan dragen, de zogeheten ‘reeks van Fibbonacci’ (Fibbonacci sequence). Deze reeks laat zich uitdrukken in de volgende formule :
f_0 = 0,
f_1 = 1,
f_n = f_{n-1} +f_{n-2}, , voor n > 1

In normale mensen taal : ieder nieuw getal bestaat uit de som van de twee voorgaande getallen uit de reeks. Deze formule heeft veel gemeen met de zogeheten ‘gulden snede’, een stelling die voor het eerst genoemd werd door de Griekse wiskundige Euclides van Alexandrie.
De Gulden Snede is de verdeling van een lijnstuk in twee delen in een speciale verhouding. Het grootste van de twee delen zich verhoudt zich tot het kleinste, zoals het gehele lijnstuk zich verhoudt tot het grootste. Oftewel:

De φ (phi) staat voor de verhouding tussen a en b, je kan de formule dan ook zien als a : b = (a+b) : a ; waarbij a het kleinste en b het grootste getal is. De waarde van φ wordt benaderd door de verhouding van twee opeenvolgende getallen in de rij van Fibonacci, in wiskundige vorm :

Het aparte van deze twee wiskundige stellingen is dat je ze overal in de natuur om je heen tegen kan komen, bijvoorbeeld in de rangschikking van de pitten van de zonnebloem.… Lees gerust door