Blokkade

Zeven maanden niets geschreven, zoveel ongezegd gelaten. Geen letter die op papier wil verschijnen, gedachtes die te vluchtig blijken om te verdichten tot woorden. Een moeizaam jaar vol kansen en teleurstellingen. De dood van een vriend. Een interessantere baan, die mij dwingt om beter te worden dan ik ben. Ontmoetingen, sommige onverwacht en hartverwarmend ; soms verwarrend en teleurstellend. Diepe gesprekken in het holst van de nacht, en samen de zon op zien komen in de ochtend. Muziek, veel. Soms ontroerend, dan weer opruiend of tot nadenken stemmend. Een oude held op het podium, mind blown.

En altijd dat knagende gevoel diep van binnen. Doe iets. Maar ik kan niet, of ik ben te bang. Dan maar weer op reis, een sprong in het diepe. Balans vinden tussen nerd en prankster. Zoeken naar een anker, ver weg en alleen. Tijd voor Nietzsche en Douglas Adams, en tijd voor verwondering. Leven op het randje heb ik mijzelf ooit voorgenomen en dat zal ik, maar dan wel in balans. Terug naar dat moment in Zweden. Eten en slapen, de rest is optioneel. Raar dat ik nu, 6 jaar later, weer op dat punt aangekomen ben. Deze keer geen Zweedse wildernis, maar de Thaise zon. Ik en mijn rugzak. Met een leeg notebook en een hoofd vol dromen kom je al een heel eind. Misschien dat toch eindelijk eens serieus werk maken van mijn verhaal? Ik weet dat ik iets te vertellen heb, waarom doe ik dat dan niet gewoon?

Anyway, ik ben er nog. Levend en wel. Ik heb maanden niets geschreven omdat ik vond dat er al genoeg donkere bespiegelingen op dit blog stonden, en mijn leven is meer dan dat. Het zijn alleen even de pijnlijke momenten die de meeste indruk maken, voor nu.

Begin oktober kwam er plots dat telefoontje : ‘hij is dood.… Lees gerust door

Guy Fawkes, V for Vendetta en meer

Vandaag is de 406e sterfdag  van Guy Fawkes. Veel mensen kennen alleen de inmiddels beroemde/beruchte maskers waar de leden van Anonymous zich zo graag achter verschuilen, een enkeling herinnert zich misschien nog de film ‘V for Vendetta’. Het is niet geheel toevallig dat Anonymous voor het Fawkes masker als symbool gekozen heeft, en dat heeft zowel te maken met de historische figuur Fawkes als die (overigens erg interessante!) film.

Eerst even een korte geschiedenisles met betrekking tot Guy Fawkes :

Guy Fawkes, ook wel Guido Fawkes, (York, 13 april 1570 – Londen, 31 januari 1606) was een Engels militair. Hij is bekend geworden wegens zijn rol in de samenzwering om koning Jacobus I te vermoorden.  Fawkes werd geboren in York, waar hij gedoopt werd in de kerk van St. Michael-le-Belfry en waar hij naar school ging. Hij diende verschillende jaren als soldaat, waarbij hij ervaring met explosieven opdeed. Fawkes diende onder de Spanjaarden tijdens de Tachtigjarige Oorlog, en hielp onder andere om Calais in te nemen.

( Bron : Wikipedia)

Fawkes werd veroordeeld tot de doodstraf wegens hoogverraad omdat hij op 5 November 1605 in de kelder van het Britse Hogerhuis betrapt werd terwijl hij in het bezit was van buskruit, lonten en lucifers. Toen hem vlak voor de uitvoer van het vonnis gevraagd werd waarom hij de Koning wilde vermoorden zei hij volgens de overlevering alleen maar dat hij dit deed omdat ‘hij de Paus wilde helpen’. De paus had de toenmalige Engelse koning geëxcommuniceerd vanwege de afscheiding van de Anglicaanse kerk van de Roomse moederkerk. De voornaamste redenen voor deze afscheiding waren dat binnen de Anglicaanse kerk het mogelijk was om te scheiden en te hertrouwen (dit was nodig om een troonopvolger te verwekken voor koning Hendrik VIII), daarnaast is binnen de Anglicaanse kerk de Paus niet langer erkend als het hoofd van de Kerk maar wordt de Engelse Koning gezien als de plaatsvervanger van God op aarde.… Lees gerust door

Voor Alan

Vandaag zou Alan Turing 99 jaar zijn geworden. Turing was min of meer de vader van wat wij hebben leren kennen als de Pc, genoot enige bekendheid door het bedenken van de Turing machine en heeft tevens bijgedragen aan het kraken van de zogeheten Enigma code in de Tweede Wereldoorlog. Een genie in meerdere opzichten.

Toch heeft zijn levensverhaal meer gemeen met dat van Nikola Tesla dan dat van bijvoorbeeld Albert Einstein. Alan beging namelijk een grote zonde in het puriteinse Groot Brittanie van vlak na W.O.II :

In 1952 werd Turing gearresteerd wegens homoseksuele handelingen (die tot 1967 in Engeland voor mannen strafbaar waren, en waardoor hij door de geheime dienst als een veiligheidsrisico in verband met de hem bekende staatsgeheimen werd beschouwd) en veroordeeld tot ofwel een experimentele chemische castratie, ofwel een gevangenisstraf. Turing koos het eerste. Als gevolg van de hormonen die hij verplicht werd te laten injecteren leidde dit onder meer tot borstvorming.Op 7 juni 1954 werd hij dood aangetroffen met in z’n bezit een appel die met cyanide vergiftigd was. Er wordt over zijn dood veel gespeculeerd. De officiële doodsoorzaak was zelfmoord, maar er wordt ook beweerd dat hij door de Engelse geheime dienst is vermoord omdat hij te veel zou weten over de geheime codes, en daardoor een te groot veiligheidsrisico was.

(bron)

Los van de geheimzinnige omstandigheden rondom zijn dood is het stuk over zijn arrestatie en de daaropvolgende veroordeling een weerzinwekkend voorbeeld van de moraal in het verlichte Europe rondom het midden van de vorige eeuw. Het is ook een prachtvoorbeeld om aan te tonen dat wij Westerlingen best wel eens mogen inbinden als wij ons laatdunkend uitlaten over ‘primieve’ andere culturen.

Deze is voor Alan, een te vroeg gestorven genie dat nog veel had kunnen betekenen voor de wereld. Deze is voor Alan, wiens werk volgens president Eisenhower ” has saved thousands of British and American lives and, in no small way, contributed to the speed with which the enemy was routed and eventually forced to surrender.” Deze is voor Alan, omdat zijn geaardheid hem niet tot een minderwaardig mens maakte.… Lees gerust door

Handdoek-dag

A towel is about the most massively usefull thing an interstellar hitchhiker can have. Partly it has great practical value. You can wrap it around you for warmth as you bound across the cold moons of Jaglan Beta; you can lie on it on the brilliant marble-sanded beaches of Santraginus V, inhaling the heady sea vapors; you can sleep under it beneath the stars which shine so redly on the desert world of Kakrafoon;  use it to sail a minicraft down the slow heavy River Moth; wet it for use in hand-to-hand combat, wrap it around your head to ward off noxious fumes or avoid the gaze of the Ravenous Bugblatter Beast of Traal (a mind-bogglingly stupid animal, as it assumes that if you can’t see it, it can’t see you- daft as a brush, but very, ver ravenous); you can wave your towel in emergencies as a distress signal, and of course dry yourself off with it if it still seems clean enough.

More importantly, a towel has immense psychological value. For some reason, if a strag (read : non hitchhiker) discovers that a hitchhiker has a towel with him, he will automaticly assume that he is also in posession of a toothbrush, washcloth, soap, tin of biscuits, flask,compass, map, ball of string,gnat spray,wet-weather gear, space suit etc etc. Furthermore, the strag will then happily lend the hitchhiker any of these or a dozen other items that the hitchhiker might accedentally have ” lost “. What the strag will think is that any man who can hitch the length and breadth of the Galaxy, rough it, slum it, struggle against terrible odds, win through and STILL know where his towel is, is clearly a man to be reckoned with.

Hence a phrase that has passed into hitchhiking slang, as in “Hey, you sass that hoopy Ford Prefect?Lees gerust door

De beer is gevallen

Afgelopen Zondag vond ik ergens een kort berichtje dat mij tot nadenken stemde.  Een van de laatste markante figuren die van grote invloed zijn gebleken op de richting die de ‘revolutie’ (jaja) in de jaren ’60 van de vorige eeuw genomen heeft is niet meer. Dood. Overleden aan de gevolgen van een auto ongeluk.

Veel mensen hebben er geen idee van dat er in feite maar een man verantwoordelijk is geweest voor de razendsnelle verspreiding van psycho actieve middelen in het midden van de 60er jaren. Deze man, liefkozend ‘Bear’ genoemd door de mensen dicht om hem heen, was verantwoordelijk voor de productie van ruwweg 1,20 MILJOEN doseringen Lsd tussen 1965-1967. Daarnaast was hij ook de eerste chemicus buiten Sandoz (het bedrijf waar uitvinder Albert Hoffmann voor werkte) die Lsd wist te synthesizeren.

Zijn levensloop is op zich al opmerkelijk te noemen; zo was hij achtereenvolgens beroepsmilitair in het leger van de Vs, balletdanser, geluidstechnicus annex Lsd chemicus, gevangene en kunstenaar. De laatste 30 jaar van zijn leven heeft hij in redelijke afzondering samen met zijn gezin in Australie doorgebracht, waar hij afgelopen Zondag dus ook overleden is.

Owsley is altijd een Cultfiguur gebleven, bekend bij de mensen die interesse hebben in ‘the scene’ maar daarbuiten een volslagen onbekende. Toch speelt hij bijvoorbeeld een niet onbelangrijke rol in Tom Wolfe’s briljante ‘the Electric Cool Aid Acid Test’ , dat de perikelen van Ken Kesey en de Merry Pranksters in de sixties beschrijft. Ook was hij de eerste die zogeheten ‘ monitors’ gebruikte tijdens liveconcerten (zodat de Grateful Dead , jeweetwel, zichzelf ook kon horen spelen door de snoeiharde geluidsbrei heen). Owsley was van alles, maar bovenal een Held. Een psychedelische Che Guevara, een langharige Spartacus, een trippende alchemist. 

Rust zacht, Grote Beer.

You say you’re living in a world of trouble
All your schemes have popped like a bubble
Your mother told your sister
And your brother told your friend
Now your secret’s out, and you don’t have to pretend
You can see for yourself, it’s really not the end

You’re standing there with tears in your eyes
There’s too much going on now, there’s no time to cry

You say the walls are closing in on you child
All your friends have put you in exile
Bad luck seems to follow you all around the world
You can’t seem to find no peace of mind girl
You will take a chance to seem so bad

Every minute is a brand new dayv
And there are some games that I’d just love to play
Even bad scenes are for real, there’s no time to cry

Since you left your old scene behind you
Go ahead and let the green light find you
It’s warm and friendly girl and it won’t blind you
Come out in the street and the weeds won’t grind you
See the love is in the air, you feel it all around you

Your yesterday’s are all left behind
There’s a brand new light in your mind
You don’t need a key to define
What’s written on the magic sign
There’s no time to cry

When the season of the magic lantern
Is transformed into a funny pattern
And the wheel of fortune has a flat tire
You can’t seem to get any higher
When you go above the machine, you find a horseshoe

Grateful Dead – Alice D Millionaire

Er bestaan geen problemen, alleen nog niet gevonden oplossingen

I miss you, John.

27 years later, I still wish I could turn back the clock to the Summer of 1980. I remember everything – sharing our morning coffee, walking in the park together on a beautiful day, and seeing your hand stretched to mine – holding it, reassuring me that I shouldn’t worry about anything because our life was good.

I had no idea that life was about to teach me the toughest lesson of all. I learned the intense pain of losing a loved one suddenly, without warning, and without having the time for a final hug and the chance to say, “I love you,” for the last time. The pain and shock of that sudden loss is with me every moment of every day. When I touched John’s side of our bed on the night of December 8th, 1980, I realized that it was still warm. That moment has haunted me for the past 27 years – and will stay with me forever.

Even harder for me is watching what was taken away from our beautiful boy, Sean. He lives in silent anger over not having his Dad, whom he loved so much, around to share his life with. I know we are not alone. Our pain is one shared by many other families who are suffering as the victims of senseless violence. This pain has to stop.

Let’s not waste the lives of those we have lost. Let’s, together, make the world a place of love and joy and not a place of fear and anger. This day of John’s passing has become more and more important for so many people around the world as the day to remember his message of Peace and Love and to do what each of us can to work on healing this planet we cherish.… Lees gerust door

Dag Simon

Moeilijk te bevatten dat Simon nu al weer een jaar niet meer onder ons is..

Mazzel en vermaak
inslapen en ontwaken
schaamte en inspraak
licht en duister
vreugde en wanhoop
namen en daden
vallen en opstaan

Alles voorbij voorbij – voorgoed voorbij

Uitstel en afstel
eten en drinken
vlaggen en wimpels
waarheid en leugen
lachen en zingen
mensen en dingen
kleuren en geuren

Alles voorbijvoorbij – voorgoed voorbij

Kwitanties en vakanties
inkom en uitgang
analoog en digitaal
vuurwerk en wartaal

hagel en sneeuw
honger en dorst
hitte en koude
hospitaal en proeflokaal
ademhaling en bloedsomloop

Alles voorbij voorbij – voorgoed voorbij

Afscheid en groet
lafheid en moed
vergeven en vergeten
passen en meten
proeven en voelen
denken en bedoelen
plassen en poepen

Alles voorbij voorbij – voorgoed voorbij

Orgasme en onthouding
raadsels en geheimen
vragen en antwoorden
pijnen en medicijnen
voetbal en wielrennen
de dagen en de nachten
auto en fiets
hamer en aambeeld
sleur en avontuur
verbazing en verveling

Alles voorbij voorbij – voorgoed voorbij

Lichaamsgeur en haargroei
ras, kleur en stand
kinderjaren en puberteit
speen en sigaret
neefjes en nichtjes
recepten en toegangsbewijzen
spelen en tijd verdrijven

Alles voorbij voorbij – voorgoed voorbij

Nooit meer voor verrassingen komen te staan
niets meer te schuiven op de lange baan
geen uitslaande brand
geen strovuur of strand
nooit meer ontroerd of bewogen
te zwaar of licht gewogen

Nooit meer droef of blij
gewongen of onvrij
nooit meer woedend angstig of verlaten
anderen opgedrongen of alleen gelaten
nooit meer ongeschreven wetten
alle kleren afgelegd
alle grenzen verdwenen
rustend – alle wel en wee te boven:

Voorbij .. voorbij .. voorbij

moge de Aarde zelf ons levenslied zijn
moge onze vrije geest boven eenvoudsverlichte wateren blijven maaien
mogen onze bloemen blijven bloeien
mogen onze bomen blijven ruisen
mogen onze vogels blijven zingen
mogen leven en dood zoet voor u zijn
.… Lees gerust door

Rennen om stil te blijven staan

Ik heb lang na zitten te denken of ik dit wel echt wilde gaan posten, maar zoals je ziet/leest : dat wilde ik echt. Omdat het een verhaal is dat vertelt mag, nee : moet! worden. Omdat ik niet wil dat Chantal behalve dood ook nog vergeten zal zijn… Pas dan zal ze namelijk echt niet meer bestaan.

—*—*—*—

“Jij ook hier?”  Enigszins verward en beneveld keek ik omhoog. Mijn ogen zagen bruine leren laarsjes, een strakke vaalgrijze spijkerbroek met daar overheen een lang zwart  shirt en een suède-leren jas.  Ik kende haar..god wat was haar naam ook al weer? Terwijl mijn benevelde bewustzijn op zoek ging naar een naam die zou passen bij haar gezicht knikte ik vaagjes. ” Daar lijkt het wel op he?” Ik  verzette mijn hand op de stoeprand zodat ik wat makkelijker kon leunen. Fuck, het was KOUD. Ik had redelijk (voor mijn doen bizar) veel gedronken maar ik verging van de kou, tot zover dat lulverhaal over de koude niet voelen door alcohol. “Weet je nog wel wie ik ben?” Schaapachtig glimlachend keek ik haar aan.  ” Ik ken je van vroeger of niet? Je naam weet ik echt niet meer, sorry..” Ze trok een fles stroh-rum uit haar jas, keek mij even inschattend aan en nam een ferme slok, waarna ze mij de fles aanbood. “Dat klopt. Ik ben Chantal, het schijnt dat wij vroeger samen in bad gezeten hebben..” Mijn ogen herinnerden zich de langzame tocht langs haar lichaam van enige minuten geleden, en ik kreeg het schaamrood op mijn kaken. “Neem gerust hoor, of hoef je niet?”  Oh ja, de fles. Manmoedig zette ik haar tegen mijn mond en nam een slok ; de vloeistof brandde zich een weg naar binnen. Ik onderdrukte een oprisping en reikte haar de fles weer terug aan.… Lees gerust door

De laatste les

Dit is een van de meest ontroerende, inspirerende en hartverscheurende youtube filmpjes die ik ooit gezien heb. Bij deze een mental note : Iedere keer opnieuw kijken als je weer eens last hebt van zelfmedelijden.

2Randy Pausch studeerde aan Brown University en behaalde zijn doctoraat aan Carnegie Mellon University. Hij werd vervolgens hoogleraar aan de Universiteit van Virginia en werd in 1997 benoemd aan Carnegie Mellon. Hij was betrokken bij Walt Disney Imagineering en ontwikkelde Alice, software waarmee kinderen op een gebruiksvriendelijke wijze virtuele werelden kunnen bouwen. Aan Carnegie Mellon was hij een van de oprichters van het Entertainment Technology Center (ETC) waar studenten informatica en drama samenwerken aan virtual reality projecten. Pausch’ werk werd verschillende malen onderscheiden. Zo ontving hij twee maal een award van de Association for Computing Machinery (ACM) en werd hij in 2008 opgenomen in de lijst van honderd meest invloedrijke personen van Time. De stad Pittsburgh heeft 17 november uitgeroepen tot Randy Pausch Day.

In de zomer van 2006 werd bij Pausch alvleesklierkanker vastgesteld. Hij werd behandeld maar zonder succes. Daarna kreeg hij palliatieve zorg.

In de zomer van 2007 kreeg hij te horen dat hij nog hooguit drie tot zes maanden te leven had. Even na die diagnose werd hij door het Bestuur van Carnegie Mellon gevraagd om de Last Lecture van dat jaar te houden. The Last Lecture was een jaarlijkse lezing waarbij een van de hoogleraren zou aangeven welke dingen hij zou bespreken als hij nog maar één lezing zou kunnen geven. In het geval van Pausch werd het vrijwel letterlijk zijn laatste lezing. Het onderwerp van Pausch’ lezing – die hij hield op 17 september 2007 – was “Kinderdromen waar maken” en was feitelijk een betoog over hoe je het best je leven zou kunnen leven. De lezing werd meteen gepubliceerd op YouTube en had binnen zeer korte tijd een enorm aantal hits.
Lees gerust door

Voeten in de aarde en bergen verzetten- vaarwel Simon

Schrijver Simon Vinkenoog is vanochtend op 80-jarige leeftijd in zijn woonplaats Amsterdam overleden. Dat heeft zijn echtgenote, Edith Ringnalda, gemeld.
Vinkenoog overleed om 01.40 uur in het het VU Ziekenhuis in Amsterdam, waar hij vrijdagavond was opgenomen na een hersenbloeding. Bij het afscheid waren familie en vrienden aanwezig. “Simon heeft een goed uiteinde beleefd”, aldus Ringnalda.

St. Barbara

De begrafenis van Vinkenoog heeft komende zaterdag plaats op begraafplaats St. Barbara in Amsterdam. Het publiek krijgt zaterdagmorgen de kans om afscheid te nemen. De keuze voor St. Barbara was volgens de echtgenote van Vinkenoog vanzelfsprekend. “Omdat Simon daar vijf keer dichter van dienst was bij de begrafenis van een onbekende”, aldus Ringnalda enkele uren voordat haar man stierf. “Dat gebeurde daar zo mooi, zo liefdevol.”

Dichter

Vinkenoog is het meest bekend als dichter en prozaschrijver. Zijn eerste dichtbundel Wondkoorts verscheen in 1950. Sindsdien schreef hij meer dan dertig boeken. In 2008 schreef Vinkenoog nog een eerbetoon aan de stad Amsterdam: Amdam/madmaster.

Wietambassadeur

Ook stond Vinkenoog bekend ‘wietambassadeur’. In televisieprogramma’s en op foto’s was hij vaak te zien met een joint in zijn handen.



:'(

Mijn held.

Tot in de volgende wereld, Simon. Bedankt voor alle inspiratie, entertainment en wijsheid.

Liefde dient onvoorwaardelijk en onverbiddelijk te zijn. Dat verlang ik ook van de poëzie.

Was getekend, Simon Vinkenoog.

Held.

Je bent nooit alleen – Simon Vinkenoog

Over de liefde en roken

Je komt wel eens van die teksten tegen die je uit het niets stevig weten te raken. Dit is er zoeen:

Years later, we bumped into each other at the club. She was waiting for me, really, but I didn’t mind. There will always be something about her that just kills me, and she knows it. Is that why she’d come? What do I care? I’d been lonely for too long. When she saw me, she took one final puff from her cigarette, then stamped it out and looked up at me — hopefully, and a little afraid. So I said ‘Hey’, as though nothing had gone down. As the we’d parted only moments ago. As though..as though…I said ‘hey’ and she smiled back to me. Then arm-in-arm we marched right to my bed.

God, how I loved her.

I thought there must be some hope, some way, some future we could share. I though of faith and destiny, past lives and tea leaves, of black magic and voodoo and anything else that might explain our current rendezvous, as we went about our serious business of washing my sheets in tears and sweat.

As usual.

God, how I loved her then. I was addicted to her, and she to me. And we always found ourselves rather easily lowering ourselves into each other’s hottest fires. Fearlessly leaping into the abyss, mouths locked together in a kiss that killed us long before we hit the ground.
Afterwards, we lay there smoking, legs entwined. She spoke softly everything that came to mind, avoiding only that which was real, and the thousand pieces of my heart broke again, into a million, leaving a fine layer of bittersweet dust on my tongue which then burned away with every inhalation of my hot smoke. She could still have me, if only she’d let me go.
Lees gerust door

Bill Hicks – Weer een dode held

Vandaag is de sterfdag van Bill Hicks, mijn favoriete standup comedian aller tijden.

Held.

The world is like a ride at an amusement park, and when you choose to go on it, you think it’s real, because that’s how powerful our minds are. And the ride goes up and down and round and round and it has thrills and chills and it’s very brightly colored and it’s very loud. And it’s fun, for a while.

Some people have been on the ride for a long time, and they begin to question: ‘Is this real? Or is this just a ride?’ And other people have remembered, and they come back to us and they say ‘Hey! Don’t worry, don’t be afraid – ever – because… this is just a ride.’

And we kill those people.

‘Shut him up! We have a lot invested in this ride! Shut him up! Look at my furrows of worry; look at my big bank account, and my family. This has to be real.’

It’s just a ride. But we always kill those good guys who try and tell us that – ever notice that? – and we let the demons run amok. But it doesn’t matter, because… it’s just a ride, and we can change it any time we want.

It’s only a choice.
No effort.
No worry.
No job.
No savings and money.

Just a choice, right now, between fear and love.
The eyes of fear want you to put bigger locks on your door, buy bigger guns, close yourself off…The eyes of love, instead, see all of us as one.

Here’s what we can do to change the world, right now, into a better ride. Take all that money we spend on weapons and defense each year and, instead, spend it feeding, clothing and educating the poor of the world, which it would do many times over – not one human being excluded – and we can explore space together, both inner and outer, forever.
Lees gerust door