Storm

De regen slaat genadeloos op mij neer en ik ben doorweekt. Enigszins wankelend grijp ik mij vast aan de dichtstbijzijnde boom terwijl ik in het dreigende gegrom van een naderende onweersbui langzaam maar zeker dichterbij hoor komen. Kut. Ik zal hier wegmoeten. Er flitst een bliksemschicht en ik tel de secondes tot aan de donder. Twee,drie,vier..ik kom tot de zes. Ok, er zitten zes secondes tussen – dat wil zeggen dat de bui nog eh

Kut. Hoe zat dat ook alweer? Het duurt even eer ik het mij weer herinner: delen door drie. De bui zit op twee kilometer afstand, veel te dichtbij. Ik loop bij de bosrand vandaan over een zandweg en probeer een redelijke afstand van de bomen te houden. Lang geledendat ik mij zo door het weer heb laten verrassen, maar ik ben dan ook niet mijn normale zelf gebleken recentelijk. Ergens ben ik in de afgelopen … Lees gerust door

Lege bladzijde

Uiteindelijk zijn het herinneringen en ervaringen die ons maken tot wie we zijn. Een mens wordt -denk ik- blanco geboren, als een onbeschreven blad dat volgeschreven wordt door het leven zelf. Een aaneenschakeling van (on)bewuste keuzes die al dan niet voor je gemaakt worden, een verzameling van toevalligheden en dingen die je nu eenmaal ‘overkomen’ of die onvermijdelijk blijken te zijn vullen langzaam maar zeker de paragrafen en alinea’s waarmee je innerlijke ik uiteindelijk zijn eigen verhaal gaat vertellen.

Zoals ieder verhaal hoeft dat helemaal niet objectief, kloppend of zelfs maar waar te zijn – als het verhaal maar consistent is en klopt volgens de intrinsieke logica en gevolgde lijnen. Als het maar een goed verhaal is, anders zal het ergens achteraf op een stoffige plank in een vleugel waar zelfs de schoonmakers niet komen eindigen.
Zo’n verhaal hoeft helemaal niet statisch te zijn, je kan er zelf tot op … Lees gerust door

Ze zei

Ze zei
Doe je jas dicht
Ze zei
Niet op die toon meneertje
Ze zei
Was eerst je handen suffie
Ze zei
Kom maar hier
Zei ze

Ze zei
A kwadraat plus B kwadraat is C kwadraat
Ze zei
Bladzijde honderddrieenveertig bovenaan, lees maar voor
Ze zei
Morgen klassikale overhoring over alles van deze les
Ze zei
De tijd zit er op
Zei ze

Ze zei
Misschien een andere keer
Ze zei
Ik wil dit net zo graag als jij
Ze zei
Daden, geen woorden
Ze zei
Nu, nu is het moment
Zei ze

Ze zei
Onkruid vergaat niet
Ze zei
De wereld draait gewoon door
Ze zei
Morgen is alles beter
Ze zei
Vaarwel

Zei ze.

Sproetje

Ik denk opeens weer vaak aan je, misschien omdat het zoveel regent de laatste tijd. De regen was immers van ons. Of misschien waren wij wel juist van de regen.
Stiekem weet ik hoe het met je gaat, je bent gelukkig getrouwd en je hebt twee kinderen. Je bent nog even mooi als toen, nee: het moederschap heeft je mooier gemaakt. Je straalt.

Je bent gestopt met roken, en je hebt een nieuwe baan. Niets dat met je studie te maken heeft, dat vind ik spijtig. Je was zo trots als promovendus.
Je bent nog altijd bij hem, en dat doet mij goed. Toen onze niet-relatie opeens veranderde in een niet-vriendschap was dat dus niet voor niets.

Een deel van mij wil weer eens contact opnemen, ook al is het nu ruim tien jaar later. Om je te laten weten dat ik nog steeds, na al die tijd – als … Lees gerust door

Nog lang en gelukkig – III (slot)

I , II

Enige dagen later draai ik mijn volgende rondje door de polder en is het nog steeds niet uit mijn hoofd. Ben jij nog steeds niet uit mijn hoofd. Ironisch, ik ben de ongekroonde koning van het loslaten. Maar het beest in zijn kooi en ..iets anders… maken dat ik dit niet wil of kan laten gaan. Ik voel echter niet meer de behoefte om dat zo nodig bij de ander neer te leggen. Volwassen zijn wil ook zeggen dat je je nederlaag moet accepteren. Zeker, er was een tijd waarin ik de meest idiote dingen deed ‘in naam der liefde’ (hell, het heeft mij zelfs een stukje in de Cosmopolitan opgeleverd!) maar ik heb i ook geleerd dat dit als opdringerig en wanhopig ervaren kan worden (goh, maar verder ben ik echt helemaal niet naïef hoor) en beide wil en ga ik niet zijn.

Wil je mij … Lees gerust door

Zij gilt, en hij bromt

Zij gilt, en hij bromt.
Ik luister.
Hij drinkt teveel weet ik sinds ik hem een keer stomdronken aan mijn voordeur vond terwijl hij probeerde om zijn sleutel in mijn slot te krijgen. Zij oogt altijd zwaar vermoeit en lijkt altijd met een sigaret in haar linkerhand lopen.

Zij gilt, en hij bromt.
Ik luister.
De tv staat altijd te hard, op een onbekende zender in een taal die ik niet versta. Soms overstemt die het geluid als ze de liefde bedrijven, of wat daar voor doorgaat. Hun bed kan wel wat versteviging gebruiken in ieder geval.

Zij gilt, en hij bromt.
Ik luister.
Iemand smijt een deur dicht, de ramen trillen. Schoenen klossen zwaar over het laminaat, een balkondeur kraakt open. Er wordt een stoel verschoven en er breekt een glas. Een scheldwoord in dezelfde onverstaanbare taal als die de tv uitbraakt.

Zij huilt, en hij troost.
Ik luister.

Nog lang en gelukkig – II

( I )

Als een verrassing, maar niet onverwacht. Die zinsnede blijft door mijn hoofd spoken, en weer rammelt er iets aan zijn ketting in de verte. Ik ben een sukkel, ik had dit moeten zien aankomen. Langzaam begin ik weer op snelheid te komen en ik zet mijn muziek weer aan. De wind strijkt aangenaam koel langs mijn benen en voorhoofd als ik weer in ‘the zone’ terecht kom, de geestestoestand waarin je terechtkomt bij een langdurige fysieke inspanning en je lichaam het van je overneemt. Ik voel de inspanning niet meer, er als alleen nog de trance. Links,rechts, links, rechts..Mijn benen stuwen de fiets vooruit, mij meeslepend alsof ik alleen nog maar een willoze passagier ben.
Die gedacht wekt een wervelwind aan associaties op. Er passeren wat sleutelscènes uit de afgelopen weken voor mijn geestesoog, scenes die ik achteraf anders ben gaan wegen. Intentie. Perceptie. Twee sleutelbegrippen. Omdat … Lees gerust door

Nog lang en gelukkig – I

Het zweet gutst van mijn gezicht als ik rechtsaf de polder in draai. Een korte blik op mijn smartwatch leert mij dat mijn gemiddelde snelheid van het afgelopen kwartier ruim boven de 20km/u uitkomt en ik grijns even. Nogal een verschil met twee maanden geleden! Maar ja, oefening baart kunst. Tenminste, in de meeste gevallen.

Let there be light
Let there be moon
Let there be stars and let there be you
Let there be monsters, let there be pain
Let us begin to feel again

Devin Townsend – Genesis

Even roert het monster zich weer aan de rand van mijn bewustzijn. Er is altijd die verleiding, het verlangen om de kooi wagenwijd open te gooien en het beest te laten uitrazen. Ik voel de zinderende kracht en schud mijn hoofd. Nee, niet nu. Harder. Ik moet harder trappen. Als vanzelf versnellen mijn benen hun tempo en de wind begint … Lees gerust door

Alleen in een menigte

De remlichten van mijn voorganger halen mij abrupt uit mijn donkere bespiegelingen over het leven en relaties in het bijzonder. Een zijdelingse blik op de dashboard klok leert mij dat ik nog ruim drie kwartier de tijd heb eer het vliegtuig land en mijn hand vind als vanzelf de volumeknop aan mijn stuur als Richard Ashcroft in mijn oren de woorden weet te vinden waar ik al dagen tevergeefs naar probeer te reiken:

One day maybe I will dance again
One day maybe I will love again
One day maybe we will dance again
You know you’ve gotta
Tie yourself to the mast my friend
And the storm will end

(the Verve – One Day)

Ik ben moe. Doodop. Moe gestreden van iets dat geen strijd maar een spel zou moeten zijn. Jij bent weg, en ik heb geen idee waarom. Dat laatste is niet waar … Lees gerust door

Door de spiegel – gebroken glas

“She generally gave herself very good advice, (though she very seldom followed it).”
Through the looking glass and what Alice found there –
Lewis Carroll

Woensdagavond, half negen. Ik schenk mijzelf wat water in en hef de mok omhoog richting raam. “Proost, waar je ook moge zijn. Wat je ook aan het doen bent..Ik hou van je”.. Mijn stem breekt, melodrama kent zo zijn prijs. De vloeistof verdwijnt met een kleine slokjes in mijn keel en baant zich via mijn slokdarm langzaam een  weg omlaag richting mijn maag – en plots is daar dat bekende ‘ploink’ geluid. Dat geluid waar ik zo van ben gaan houden omdat ik het met jou associeer. Ik weet meteen dat jij het moet zijn, en grijp mijn telefoon.

“Mis je”

Mijn hart schiet naar mijn keel. Twee woorden, alomvattend in hun eenvoud. Veel ruimte voor interpretatie..even voel ik de grauwe sluier weer over mijn … Lees gerust door

Bitterzoet

Love me tender,
Love me sweet,
Never let me go
You have made my life complete,
And I love you so

Love me Tender‘, Elvis Presley

Vandaag markeert wat het 53e jubileum van het huwelijk van mijn ouders geweest zou zijn, een jubileum dat ze helaas niet meer hebben mogen delen samen. Bij de gedachte aan deze dag ondervind ik wat ik na enig diepgaand zelfonderzoek alleen maar kan omschrijven als ‘gemengde gevoelens’ zoals dat dan zo mooi heet. Er is verdriet omdat mijn moeder er niet meer is om deze dag met mijn vader, mijn zus en mij te vieren – maar er is ook vreugde om de tijd die wij samen hebben mogen delen. Mijn dromen zijn sinds kort weer terug, heviger dan ooit tevoren en als ze mij iets duidelijk hebben weten te maken dan is dat de prachtige wijsheid die verborgen zit achter deze … Lees gerust door

Niet iedereen die ronddwaalt is de weg kwijt

Everything I can remember
as fucked up as it all may seem to be

– I know it’s me –

I cannot blame this on my father
He did the best he could for me

It’s been awhile since I could hold my head up high
And it’s been awhile since I said

“I’m sorry”

It’s been a while” – Staind

Godverdomme!

Ik schop gefrustreerd tegen een steen die het lef vertoont om voor mijn voeten te liggen en zie hoe deze op een totaal niet bevredigende wijze én afstand tegen een typisch Mallorcaans muurtje tot stilstand komt. Blegh, ook uit die hoek geen genoegdoening of bevrediging te verwachten dus.. Ik schuif mijn zonnebril terug op mijn neus, verhang mijn rugzak een beetje en grijp mijn waterfles. Bijna leeg, nog 6 kilometer te gaan in de felle zon. Good fucking job Mauzer, echt klasse weer. Terwijl ik … Lees gerust door

Brief

I never wanted to write these words down for you
with the pages of phrases of all the things we’ll never do
So I blow out the candle
and I put you to bed
Since you can’t say to me now
how the dogs broke your bone
there’s just one thing left to be said

So say hello to heaven, heaven, heaven…

‘Say hello to heaven’ , Temple of the Dog

hoi Mam,

Met mij, je lievelingszoon. Ja ik weet het, je hebt er maar één op de wereld mogen zetten – daarom eigen ik mij graag die titel toe. Ik schrijf je omdat ik je mis tijdens deze dagen rondom kerst terwijl de westerse wereld en masse gezellig rondom de familietafel kruipt. De verhoudingen zijn bij ons thuis nogal door elkaar geschud sinds ons afscheid, maar dat had je waarschijnlijk al door.

Ik denk nog vaak terug aan ons … Lees gerust door

Ontmoeting

I won’t shiver in the cold
I won’t let the shadows take their toll
I won’t cover my head in the dark
And I won’t forget you when we part

Collapse the light into Earth‘ – Porcupine Tree

Krekels. Het geknars van zand onder mijn schoenen. Fluitende vogels. Af en toe knakt er een twijgje terwijl ik het nu al zo vertrouwde bospad af loop. Ik ben diep in gedachten verzonken, de diepe rouw en verdoving van verdriet hebben in de afgelopen weken plaats gemaakt voor..tsja, voor wat eigenlijk? Hier zijn geen woorden voor. Die hoeven er ook niet te zijn. Het is wat het is. Ik sta stil en kijk naar lichte bolling in de bosgrond die de plek markeert waar ik samen met mijn familie- nu al weer enige weken geleden – mijn moeder ten ruste heb gelegd. Dit is niet alleen een plek van de … Lees gerust door

Dagboek van een reiziger : epiloog

“These memories of who I was and where I lived are important to me. They make up a large part of who I’m going to be when my journey winds down. I need the memory of magic if I am ever going to conjure magic again. I need to know and remember, and I want to tell you.”
Robert McCammon, Boy’s Life

Tsja. Er rest mij nog één verhaal dat ik wil vertellen met betrekking tot mijn Thailand avonturen, maar waar ik tot nu toe niet de moed voor heb weten te vinden. En toch, toch moet en hoort het hier te staan. Het is het noodzakelijke einde.

De laatste week van mijn trektocht door Thailand brachten we met zijn drieën door op het prachtige Ko Payam, zoals ik al eerder schreef. Foto’s doen de prachtige natuur, de azuurblauwe zee en de perfecte stranden geen recht, het is … Lees gerust door

Neefje

Ik ben niet echt een familiemens, dit zal weinig mensen die mij persoonlijk kennen verbazen. Toch ontkom ook ik er niet aan om af en toe tijd door te brengen met de mensen met wie ik door een bloedband -maar niet veel meer- verbonden ben. Het is niet dat ik een hekel aan ze heb, verre van dat, het is eerder dat we zo weinig zaken gemeen hebben dat ik eigenlijk niet de tijd en moeite wil investeren in het onderhouden van een meer dan oppervlakkige band. Afgelopen Zondag vierde mijn moeder haar verjaardag, typisch zo’n gelegenheid waarbij je de rest van je familie nog eens tegen het lijf loopt.

Mijn oom  -de jongere broer van mijn moeder- is één van de weinigen binnen onze familie die er een min of meer normaal gezinsleven op na weet te houden. Nee, op mij na verder geen wildebrassen  binnen onze clan ; … Lees gerust door

Morgen zal nooit meer komen – III

Deel I , Deel II

De lach verdween langzaam van mijn gezicht en ik richtte mijn blik weer op de vlammen. “Soms vraag ik mij wel eens af of jij echte Liefde zou herkennen als het je overkwam. Ik weet het niet liefje ..” Onmiddellijk beet ik op mijn tong. NEE! Geen liefje, schatje of lieve verkleinwoordjes meer. Zij was mijn ex, iemand die mijn hart gebroken had. Keer op keer datzelfde patroon, en ik kon het haar niet eens kwalijk nemen. Ik voelde wel een diepe boosheid, verdriet. Die waren echter niet op haar als persoon gericht, ik hield nog steeds van haar. Net zoals een deel van mij nog steeds hield van die andere vrouw. Als ik mij eenmaal volledig gegeven heb, is er geen weg meer terug. Geen definitief afscheid, geen haat. Correctie – Liefde en haat kunnen prima naast elkaar bestaan, uiteindelijk is de grens tussen … Lees gerust door

Morgen zal nooit meer komen – II

Kijkend naar het vuur dwaalden mijn gedachten als vanzelf naar de tijd die wij samen hadden doorgebracht. Zoveel herinneringen op zo’n korte tijd..bizar. We waren niet echt vaak bij elkaar geweest, maar we deelden een schat aan gezamenlijke momenten en verhaaltjes. Het was allemaal zo snel gegaan.. Hoewel ik geleerd heb om mij volledig aan een relatie of persoon over te geven (en dat ook nog niet eens sinds lang, eigenlijk pas sinds mijn avonturen in Zweden die elders op deze site gedocumenteerd staan) was dit pas de tweede keer in mijn leven dat ik voor mijzelf kon toegeven dat ik alles gegeven had wat er te geven viel. Geen knagende ‘had ik maar’ of ‘had ik maar niet’ , geen woede…wel spijt. Ik heb een soort antipathie tegen ‘onvervuld potentieel’ , en het waren die woorden die ik naar alle waarschijnlijkheid zou blijven associëren met de afgelopen maanden.

Er … Lees gerust door

Morgen zal nooit meer komen – I

Het was een ijskoude avond, een van de eerste avonden dat het kwik onder nul zou dalen deze winter. Ik stond rillend van de kou midden op de open plek in het bos die in de afgelopen jaren zoveel voor mij is gaan betekenen en keek naar de vuurplaats waar de opbrengst van mijn zoektocht naar brandhout klaar lag om in brand gestoken te worden.

Ik zocht in mijn jaszakken naar mijn onafscheidelijke doosje lucifers en besloot om nog even te wachten. Zij was er nog niet..en op een avond als deze was symboliek belangrijk. Woord en daad..intentie en symboliek. Ik zakte op mijn linkerknie en verschoof een van de aanmaakblokjes zodat deze recht onder wat twijgjes terecht kwam en blies een walm lucht in de avondkoude. De hemel boven mij was van een ontzagwekkend diep zwart dat prachtig geaccentueerd werd door de twinkelende sterren die glinsterden als zuiver kristal, … Lees gerust door

Treinmeisje

Utrecht, half zes ‘s avonds. Ik stap in, help Pepper de trein in en kijk om mij heen. Great, weer zo’n volle trein waarin ik niet fatsoenlijk kan zitten. Dan maar in het tussenstuk op zo’n verrotte klapstoel..Ik dump mijn veel te zware tas, installeer Pepper naast mij en grijp mijn boek (‘een kleine geschiedenis van bijna alles’, voor de liefhebbers). Nog een half uurtje..
Aan de andere kant van het gangpad gaat een jonge vrouw van mijn leeftijd zitten. Vluchtig kijk ik haar even aan, mijn ogen blijven even hangen bij de hare maar ik duik snel weer in mijn boek. Ik ben niet zo’n staarder 😉
Even later komt er een oudere vrouw de trein in stappen die beleefd vraagt of zij naast mijn buurvrouw mag zitten, die een plek opschuift. Weer kijk ik even opzij, en haar ogen ontmoeten die van mij. Ik voel een lichte kriebel … Lees gerust door

Ruzie

“Mama, waarom maken mensen eigenlijk ruzie? Ik vind dat mensen alleen maar lief zouden moeten doen tegen elkaar!”

Het meisje keek met haar staalblauwe ogen vol verwachting naar haar moeder, zij had immers antwoord op alle vragen? Ik zag de oudere vrouw even zuchten, maar haar ogen stonden vriendelijk. “Dat is gewoon zo liefje, het hoort bij het mens zijn.”
Het was mij al vrij snel duidelijk dat dochtertje-lief hier geen genoegen mee zou nemen, zij was duidelijk in de ‘waarom’-fase.

“Ja maar zoals jij en Papa vanmorgen dan? Jullie houden toch van elkaar? En toch schreeuwden jullie heel hard tegen elkaar vanmorgen. Dat is toch niet lief? Als ik later net zo groot ben als jij, dan ga ik nooit tegen mijn Papa schreeuwen hoor. Dan ga ik alleen maar lief zijn!”
Het meisje keek zelfverzekerd zoals alleen kinderen van ‘die’ leeftijd dat kunnen. Ik kon een brede grijns … Lees gerust door

After Dreaming

De tekst van deze post is niet van mij, ze is van iemand die ik niet dankbaar genoeg kan zijn voor de rol die ze in mijn leven heeft vervult. Luz, je bent awesome 🙂

—–

We lopen op, lachend, luchthartig en blij. Mogelijk verliefd. Er is in elk geval veel Liefde.

Je vertelt me dat je bezig bent dingen te kiezen waar je gelukkig van wordt. Vervolgens wijd je mij in in jouw wereld, in hoe jij de dingen ziet. Ik moet hiervoor mijn eigen visie volledig loslaten en dat kost wat tijd. Maar tijd bestaat niet in de droomwereld, dus binnen een oogwenk lukt dat me. Het is een ervaring van Verlichting.

Je neemt me mee en we ontmoeten een echtpaar waarvan de vrouw kanker heeft. Het is een ouder echtpaar, een jaar of 60, maar bijzonder vitaal, hun ogen glanzen. We gaan ergens in een café of … Lees gerust door

Over de liefde en roken

Je komt wel eens van die teksten tegen die je uit het niets stevig weten te raken. Dit is er zoeen:

Years later, we bumped into each other at the club. She was waiting for me, really, but I didn’t mind. There will always be something about her that just kills me, and she knows it. Is that why she’d come? What do I care? I’d been lonely for too long. When she saw me, she took one final puff from her cigarette, then stamped it out and looked up at me — hopefully, and a little afraid. So I said ‘Hey’, as though nothing had gone down. As the we’d parted only moments ago. As though..as though…I said ‘hey’ and she smiled back to me. Then arm-in-arm we marched right to my bed.

God, how I loved her.

I thought there must be some hope, some way, some future
Lees gerust door

De vrouw en haar hondje

Ik liep door het donker naar huis, enigzins vermoeid en verdrietig. Pepper liep op z’n dooie gemak naast mij, af en toe stilhoudend om een struik of boom te besnuffelen. Opeens hoorde ik aan de overkant van de straat hakjes driftig klik klakken, de eigenaresse had duidelijk wat ik niet anders kan omschrijven dan een ‘kittig’ loopje.

Klik klak,klik klak, klik klak. Pauze. Diepe zucht. Klik klak klik klak klik..Pauze. Wederom een diepe zucht. Ik keek naar de overkant en zag een vrouw van ongeveer mijn leeftijd die een jonge Labrador aan het uitlaten was. De hond was duidelijk bang en onzeker, hij liep iedere keer een paar meter door en ging dan liggen, in afwachting van wat komen ging.
Dit leek bij de vrouw nogal wat frustratie op te wekken, ze oogde redelijk boos en haar loopje tussen de verplichte tussenstops door werd steeds driftiger. Het geluid van haar … Lees gerust door

Serilea (*)

Ik vlieg door de lucht, er is een strakblauwe hemel en een prachtige zon. Om de één of andere reden moet ik denken aan Ierland, hoewel ik er nooit geweest ben. Ik land zachtjes op een groene berghelling, bedekt met gras en prachtige bloemen overal om mij heen. Er is iemand bij mij die ik goed ken maar nooit meer spreek. Zij steekt haar hand naar mij uit als ik geland ben, en wij omhelzen elkaar. Het voelt als een gelukkige hereniging na een veel te lange tijd. Ze draagt volledig witte kleding (helemaal niets voor haar overigens, maar dat terzijde) en ik lijk gekleed in een ceremonieeel gewaad van katoen, beige met een paars lint als riem.

We gaan zitten en beginnen te praten over waar we zijn. Again, ik moet denken aan Ierland maar in de droom praten we daar niet over. Er is iets belangrijks dat gedaan … Lees gerust door