Verdwijnen

Zout in mijn tranen
Herinnert aan jou
Vertroebelt mijn blik
Op de werkelijkheid

De angst
In controle
Gif in mijn bloed
Vleugellam

Aloude vragen
Waarom ik
Is het mijn schuld
Kan ik niet beter

Verdwijnen?

Ze zei

Ze zei
Doe je jas dicht
Ze zei
Niet op die toon meneertje
Ze zei
Was eerst je handen suffie
Ze zei
Kom maar hier
Zei ze

Ze zei
A kwadraat plus B kwadraat is C kwadraat
Ze zei
Bladzijde honderddrieenveertig bovenaan, lees maar voor
Ze zei
Morgen klassikale overhoring over alles van deze les
Ze zei
De tijd zit er op
Zei ze

Ze zei
Misschien een andere keer
Ze zei
Ik wil dit net zo graag als jij
Ze zei
Daden, geen woorden
Ze zei
Nu, nu is het moment
Zei ze

Ze zei
Onkruid vergaat niet
Ze zei
De wereld draait gewoon door
Ze zei
Morgen is alles beter
Ze zei
Vaarwel

Zei ze.

Het spiegelend evenbeeld

Wat is leven? Ogen die elkaar niet zien,
hout op hout de woede van het lichaam,
draaiend in het cirucusspel van heden.

Het is een straatnaam aan een huis,
de ogen rode tekens aan een voorhoofd,
terend op de gedachte aan gisteren:

‘Ik loop in zoveel duisternis
dat ik blind ben van vragen.
‘s Nachts de koele mist van de liefde
bij dag de godsdienst van het ademhalen’.

Terend op een wanhoop die morgen is:
alleen met anderen die alleen zijn,
samen met de eigen stem, die niet klinkt
in een wankel en vermoeid bestaan
waar geen geluid meer doordringt.

En ik die dit leven niet ken
ik, een toerist in eigen land,
vreemde voeding in mijn cellen,
vreemde rook in mijn mond.

Ik loop langs alle wegen die mij dragen
en vraag, maar kan niet meer vragen,
Geef mij het einde, zodat ik mijzelf herken.

Simon Vinkenoog – ‘Spiegelend evenbeeld’ ; uit ‘ Spiegelschrift’ (1962)

Verder

Ik sta
Met beide voeten op de Grond
Aan de voet van een indrukwekkende berg


Ik voel
Mij klein en onbelangrijk
In de schaduw van deze oeroude reus


Ik weet
Dat ik de top zal bereiken
Bloed, zweet en tranen

Ik ga

Verder.

Land van de eenhoorns

Twee jaren later,
Terug in de stad waar ik een stukje van mijn hart heb verloren.
Een ander mens,
Ouder,
Wijzer,

Gelouterd.

De stad wacht,
Donker en mysterieus, tegelijkertijd bruisend en vol van leven.
Mooier,
Lichter,
Vrolijker,

Dan ooit tevoren.

Ver weg
Hoor ik een kerkklok luiden, en ik weet

Ik houd van deze stad
Ik houd van deze plek, dit moment
Ik houd van deze vrouw,

Ik.

Dag Simon

Moeilijk te bevatten dat Simon nu al weer een jaar niet meer onder ons is..

Mazzel en vermaak
inslapen en ontwaken
schaamte en inspraak
licht en duister
vreugde en wanhoop
namen en daden
vallen en opstaan

Alles voorbij voorbij – voorgoed voorbij

Uitstel en afstel
eten en drinken
vlaggen en wimpels
waarheid en leugen
lachen en zingen
mensen en dingen
kleuren en geuren

Alles voorbijvoorbij – voorgoed voorbij

Kwitanties en vakanties
inkom en uitgang
analoog en digitaal
vuurwerk en wartaal

hagel en sneeuw
honger en dorst
hitte en koude
hospitaal en proeflokaal
ademhaling en bloedsomloop

Alles voorbij voorbij – voorgoed voorbij

Afscheid en groet
lafheid en moed
vergeven en vergeten
passen en meten
proeven en voelen
denken en bedoelen
plassen en poepen

Alles voorbij voorbij – voorgoed voorbij

Orgasme en onthouding
raadsels en geheimen
vragen en antwoorden
pijnen en medicijnen
voetbal en wielrennen
de dagen en de nachten
auto en fiets
hamer en aambeeld
sleur en avontuur
verbazing en verveling

Alles voorbij voorbij – voorgoed voorbij

Lichaamsgeur en haargroei
ras, kleur en stand
kinderjaren en puberteit
speen en sigaret
neefjes en nichtjes
recepten en toegangsbewijzen
spelen en tijd verdrijven

Alles voorbij voorbij – voorgoed voorbij

Nooit meer voor verrassingen komen te staan
niets meer te schuiven op de lange baan
geen uitslaande brand
geen strovuur of strand
nooit meer ontroerd of bewogen
te zwaar of licht gewogen

Nooit meer droef of blij
gewongen of onvrij
nooit meer woedend angstig of verlaten
anderen opgedrongen of alleen gelaten
nooit meer ongeschreven wetten
alle kleren afgelegd
alle grenzen verdwenen
rustend – alle wel en wee te boven:

Voorbij .. voorbij .. voorbij

moge de Aarde zelf ons levenslied zijn
moge onze vrije geest boven eenvoudsverlichte wateren blijven maaien
mogen onze bloemen blijven bloeien
mogen onze bomen blijven ruisen
mogen onze vogels blijven zingen
mogen leven en dood zoet voor u zijn
.… Lees gerust door

Hafiz

Even after all this time,
The Sun never says to the Earth
“You owe me”

Look what happens
With a Love like that
It lights the whole sky

Hafiz, een Perzische dichter en mysticus in de soefitraditie ( 1320 – 1390 )