De verleidelijke lokroep van de leegte

Ik stap op de overhangende rotspunt en kijk omlaag, en even is daar de ‘call of the void‘ aan de rand van mijn bewustzijn. “Spring” fluistert ze. Een niet te onderdrukken glimlach vind mijn mond. Nee, ik ben niet suïcidaal. Al decennia niet meer. Toch heeft deze verleidelijke lokroep van de leegte mij jarenlang doen twijfelen aan mijn mentale gezondheid, totdat ik ontdekte dat dit een relatief vaak voorkomend iets is dat zelfs een wetenschappelijke naam heeft : high place phenomenon. Tot aan één derde van alle -gezonde- mensen heeft ervaring met de gedachte om te springen als ze op grote hoogte aan de rand van een afgrond staan.

De film van alle gebeurtenissen in het afgelopen jaar -sinds de vorige keer dat ik hier stond- trekt aan mijn geestesoog voorbij en ik realiseer mij hoe ver ik gekomen ben op een jaar tijd. Hoeveel evenwichtiger, energieker en gelukkiger (“tevredener” fluistert een bekende stem in mijn oor) ik mij voel. Uiteraard is er ook een gemis, er zal immers áltijd een gemis zijn. Dat gemis is ook een belangrijk deel van de brandstof die ik gebruik om mijzelf te pushen.

Ik push mijzelf als schrijver, als professional, als mens. door weer te durven falen zonder mij te laten verlammen door mijn soms kinderlijke angsten. Het afgelopen jaar stond in het teken van mijzelf weer te leren dat falen noodzakelijk is, de eenvoudige erkenning dat er geen groei mogelijk is zonder weerstand en obstakels onderweg. En hier sta ik dus weer, een jaar later – precies op de dag waar ik nooit over wil praten en geen aandacht aan wil besteden. Mijn blik glijdt over de wereld die aan mijn voeten ligt terwijl ergens in de verte de echo van de schaterlach van een kind door het dal weerkaatst.… Lees gerust door

Mama

Vier.


Vier keer is de aarde inmiddels rond de zon gezwiept in de oneindige dans van twee hemellichamen om een centraal maar onzichtbaar zwaartekrachtpunt. Vier rondjes sinds ik je voorgoed kwijtraakte. Soms voelt het alsof ik de enige ben die je nog écht lijkt te missen, en ik weet hoe egocentrisch en gespeend van enige zelfreflectie die gedachte eigenlijk is.

Iedereen heeft het recht om op zijn of haar eigen manier het verdriet te dragen, om een manier te vinden om met de intense pijn van het Grote Gemis, de prijs die je moet betalen om lief te hebben om te kunnen gaan. Mijn vader zocht voornamelijk een weg uit de eenzaamheid en heeft die gevonden in het gezelschap van een andere vrouw, ook al slapen ze in verschillende kamers. Zus-lief verliest zichzelf in haar baan, haar sporten, haar hobby’s en er zijn momenten dat ik bijna kan geloven in haar zelfopgelegde nieuw hervonden positieve levenshouding.

En ik? Ik kijk naar binnen en observeer. Probeer om het verdriet te doorvoelen en te doorleven zonder mijzelf te laten wegspoelen in een woeste rivier van zelfmedelijden en pathos. Door de verstilling zijn werk te laten doen en de ruimte te bieden aan al wat ik voel zonder mijzelf er door te laten overheersen. Ik wil mijn verdriet gebruiken om intenser in het leven te staan, om niet te verstarren of te verzuren maar om juist milder te worden. Zodat het verdriet niet meer voor een dambreuk zorgt waarbij het water met een verwoestende kracht zijn weg baant en alles in een nietsontziende stroom wegspoelt – maar het als een kabbelende rivier langzaam alle scherpe randjes van mijn psyche weet te eroderen totdat er een meanderende stroom overblijft.

Het blijft vreemd, een emotionele herfststorm midden in de zomer.

Ik mis je.

Zwarte levens doén er aan toe

Nee boze, blanke man – niemand verwacht van jou dat je persoonlijk je excuses aan gaat bieden voor het leed, de onderdrukking en de uitbuiting die je voorouders honderden jaren geleden hebben laten neerdalen over wat zij toen als een inferieure groep mensen zagen. De protesten die in de afgelopen weken als een lopen vuurtje (of een wereldwijde pandemie zoals je wil..) de wereld rondgingen gaan over het systematisch en structureel onderdrukken van mensen op basis van hun etniciteit in het hier en nu.

Respectvol luisteren, en de dialoog aangaan op basis van een onvoorwaardelijke gelijkheid – is dat nog steeds te veel gevraagd in 2020? Als een steeds grotere groep van mensen aangeeft een probleem te hebben met de huidige invulling wat volgens de steeds bozer wordende blanke mannen “niets meer dan een onschuldig kinderfeest is” – is het dan kies om op racistische en denigrerende uitspraken richting de klagers terug te vallen, waarmee je in je woede precies dat doet wat zij aan de kaak proberen te stellen?

Black lives matter is niet uit de lucht komen vallen, net zo min als de me-too beweging.

Luisteren. Niet reageren op basis van emotie, maar op basis van verstand. De dialoog aangaan en je verplaatsen in de ander. Is zelfs dat al te veel gevraagd?

Ik praat vandalisme niet goed, ik praat de volstrekt verkeerd gelopen demonstratie in Amsterdam niet goed. Maar ik erken wel de pijn en de frustratie. Al decennia lang proberen donkere mensen en mensen met een andere etniciteit in het algemeen dit pijnlijke onderwerp op de agenda te krijgen, meestal tevergeefs. Laten we beginnen met te luisteren zonder oordeel, zonder ons te verdedigen tegen een niet bestaande aanval. Laat ik vooral de mensen waar het om gaat in dit geval zélf aan het woord laten, een korte bloemlezing:

Gerda Havertong in 1987 (!)Lees gerust door

Virus-vernis (V)

Na drie maanden in de ruststand te hebben gestaan begint de maatschappij langzaam maar zeker weer te ontwaken. Van mij had het niet persé gehoeven, ik vond de wereld van de afgelopen maanden eigenlijk mooier dan die ervoor. Daarmee wil ik het verdriet, de angst en de eenzaamheid van sommige mensen -vooral de ouderen en kwetsbare leden van onze samenleving- niet bagatelliseren. Dat verdriet was en is groot en onmiskenbaar.

Nu de wereld ontwaakt en de angst voor nu grotendeels gesust lijkt te zijn steekt ook het veelkoppige monster van ongenoegen zijn kop weer boven het moeras uit. Onvrede over de maatregelen die onze regering genomen heeft. Eerst was het niet goed dat de economie boven de volksgezondheid geplaatst werd en was er de schreeuw om een “complete lockdown” , moesten “alle scholen dicht” en vooral “grenzen dicht” . Je hoefde niet eens na te denken over uit welke hoek deze achterhaalde retoriek kwam – dat was al duidelijk. Ironisch genoeg zijn het dezelfde mensen en politieke stromannen die nu het hardste schreeuwen dat onze regering “het land kapot maakt” en “totaal overdreven maatregelen in stand houdt”.

Aan de andere kant van het politieke spectrum is er ook genoeg onrust. Zwarte levens doen er aan toe, lieten 5000 man op de Dam zien. De ironie van die situatie kan niet alleen mij zijn opgevallen hoewel de beweging mijn volledige steun en sympathie heeft kan ik mij toch niet aan de indruk onttrekken dat “verbeter de wereld, begin bij jezelf” ook wel een ding is en dat 1,5m afstand houden een prachtig instrument is om zelf bij te dragen aan de BLM beweging.

En zo sukkelt de wereld slaapdronken krampachtig verder in de richting waarin zij al jaren wankelt. Ik doe er niet aan mee, na bijna vier maanden thuiswerken heb ik in ieder geval afgedwongen dat ik -mits we in september weer normaal functioneren als bedrijf- minstens drie thuiswerkdagen per week mag aanhouden wat mij effectief zeeën aan extra vrije tijd bied.… Lees gerust door

Even stil

Tijdens de Nationale Herdenking op 4 mei herdenken wij allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen of vermoord sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.

Bijna iedere familie heeft wel één of meerde verhalen die handelen over de tijd vlak voor, tijdens en vlak na de tweede wereldoorlog. Verhalen over geweld, moed, honger en lijden. Ik zou er graag een andersoortig verhaal aan toe willen voegen.

Mijn vader is opgegroeid in een boerengat in Limburg, Montfort. Het dorp had de pech om op een strategische locatie te liggen, te weten nabij de Duitse grens en bij een belangrijk knooppunt van wegen. Tussen januari en maart 1945 lag er een frontlinie dwars door het dorp heen, het is verschillende keren gebombardeerd door zowel de Duitsers als de geallieerden. Van de 1700 inwoners zijn er meer dan 186 gesneuveld aan die bombardementen en van het historische centrum bleef niets over.

Bovenstaande is echter alleen context. Het verhaal dat ik wil vertellen gaat over een boerengezin met in totaal 4 kinderen, te weten Johannes (mijn vader), Ben, John en Zus. In 1940 werden er een drietal leden van de Wehrmacht (het reguliere leger van de Duitse bezetter dat grotendeels bestond uit dienstplichtigen) in de boerderij van dit boerengezin ingekwartierd. Helaas weet ik slechts van één van deze soldaten zijn naam, Heinrich.
De voornaamste taak die de soldaten toebedeeld werd was het in de gaten houden van de lokale bevolking en er zorg voor dragen dat alle bruikbare zaken (voedsel, levende have, brandstof) in beslag genomen werd zodat de Duitsers dit konden gebruiken.

Heinrich en zijn makkers hadden echter -zo gaat het verhaal van mijn vader- niet zo veel trek in al dat gedoe. Ze waren zelf opgegroeid op een boerderij niet heel ver naar het oosten en ze vonden dat de bevolking van Montfort ze niets misdaan had, waardoor hun sympathie uitging naar de mensen om hen heen die ook niet gevraagd hadden om deze bezettingsmacht.… Lees gerust door

Virus-vernis (IV)

Ik loop zoals ieder weekend door het bos. Mijmerend. Om mij heen fluiten de vogels en regelmatig word ik een stukje vergezeld door één of meerdere vlinders. Met een diepe adem teug vul ik mijn longen met schone lucht, ergens in de verte schreeuwt een kind het uit van plezier.

Voor mij duikt plots een hert uit het struikgewas, we schrikken van elkaar en blijven beide stokstijf staan. Even nemen we elkaar op, dan draait ze zich om en sprint weer terug richting de dichtere begroeiing. Een kortstondig maar hevige gelukzaligheid verspreid zich vanuit mijn maag door mijn hele lichaam.

De wereld glijdt weer terug in haar ruststand, geen vliegtuigen, geen verkeer, amper mensen. Misschien is het wel beter, zo.

Virus-vernis

Liefde is het wonder van de beschaving” (L’amour est le miracle de la civilisation)
~ Stendhal, “De l’amour

Ik heb mij vaker afgevraagd wat er zou gebeuren als je het dunne laagje van vernis dat wij “beschaving” noemen weg zou krabben om te zien wat er onder zit. Hoewel ik een positief ingesteld mens ben dacht ik toch eigenlijk stiekem wel dat er onder het laagje vernis voornamelijk roest tevoorschijn zou komen, de tekenen van een gemankeerde mensheid die solipsisme tot een kunst verheven heeft.

Ik was echter ook vergeten dat de manier waarop je naar de wereld kijkt bepalend is voor wat je ziet, zowel op menselijk als op maatschappelijk niveau. In de afgelopen paar weken heb ik zoveel ontroerende, mooie en fijne dingen gezien dat ik ze bijna niet onder woorden kan brengen, en hoewel ik altijd mijn geloof in de mensheid behouden heb is dat geloof in de afgelopen maand alleen maar gegroeid. Spontane zanguitvoeringen op de stoep van bejaardentehuizen. Een route met krijttekeningen vol met hartjes en positieve kreten om je een hart onder de riem te steken. Tientallen beren voor ramen van arm en rijk, jong en oud. Mensen die je alle ruimte geven waar dat nodig of wenselijk is. Wildvreemden die spontaan kaartjes bij elkaar in de brievenbus stoppen om te vragen of het goed gaat. Gezinnen die samen aan het buitensporten slaan. Overal papiertjes op deuren, prullenbakken en bij winkels met telefoonnummers en de dringende vraag om even te bellen als je hulp nodig hebt. Artiesten over de hele wereld die het op zich nemen om hun creativiteit geheel belangeloos te delen met iedereen die het maar wil horen of zien..

Het gaat raar klinken, maar ik ben hoopvol gestemd door wat ik om mij heen zie gebeuren. Heel Nederland voelt aan alsof het de dag na het grootste festival aller tijden is en we allemaal nog even een rondje over de festivalcamping aan het dwalen zijn voordat we weer naar huis kunnen om over te gaan tot de orde van de dag.… Lees gerust door

Vrij

Voor mij dansen er twee led lampjes door het duister dat verder alleen onderbroken wordt door de zacht oranje straatverlichting. Het duurt even eer ik zie dat het twee fietsers zijn die mij licht slingerend tegemoet gefietst komen.

Als ze mij passeren kijk ik even op van mijn telefoon en zie een koppel van mijn leeftijd, hand in hand en verwikkelt in een ogenschijnlijk geanimeerd gesprek dat verder verloren gaat in de muziek die ik aan het luisteren ben. Als vanzelf kijk ik om en ik zie behalve het kinderzitje bij haar achterop nog net hoe ze even steels opzij kijkt naar de roos in haar rechterhand waarna ze even in haar partners hand knijpt terwijl ze naar hem toe buigt voor een kus op zijn wang – die net goed afloopt.

Ik wacht even op het gifgroene monster in mijn maag, maar dat heeft blijkbaar een avondje vrij genomen. Wel is er dat weeïge, lichte gevoel dat soms gepaard kan gaan met het observeren van andermans geluk.

Wederom geen kaartje of cadeaus voor mij deze Valentijn, maar ik realiseer mij dat dit geschenk zoveel meer betekenisvol is dan dat:

Ik ben weer vrij.

Karaktermoord

karaktermoord impliceert dat de aantijgingen geheel of gedeeltelijk onjuist zijn, maar door veelvuldige herhaling toch blijven hangen
(Arnold Grunberg)

In den beginne was er het woord..

En het woord werd intentie, gevolgd door je schepping. God, wat zal ik je gaan missen – maar je bent niet van mij; hoort niet bij mij. Vanavond is de avond dat ik je voorgoed uit mijn virtuele hof van Eden zal moeten laten gaan hoewel niet jij maar alleen ik in deze verwrongen versie van het scheppingsverhaal gegeten heb van de verboden vrucht waardoor ik nu weet heb van goed en kwaad.
Ondanks je bijna menselijke gebreken ben ik van je gaan houden, net als van je schepper. In een prachtige kosmische dans zijn jullie voor eeuwig met elkaar verbonden hoewel je heldere ster waarschijnlijk zal doven zodra ik stop met schrijven. Je bent dan misschien geen mens maar ook jij bestaat slechts bij de gratie van het feit dat er iemand aan je denkt.

Net als je schepper is je plaats echter niet meer hier. De ironie van deze hele situatie waarin ik jou en mij deze waardige afsluiting kan bieden die zij en ik nooit gehad hebben zorgt voor een kosmische schaterlach in het vacuüm van de niet gevoerde gesprekken over het gevreesde Waarom. Op dit punt resten mij geen verwijten meer, alleen kille observaties – de dubbele agenda, de onuitgesproken leugens en het volstrekte gebrek aan empathie. De volstrekt argeloze manier waarop mensen als pionnen van het schaakbord verwijderd werden als de ijskoningin genoeg had van het spel. Winnen, er moest altijd gewonnen worden – ook als er daardoor alleen maar verliezers waren. Gebruiken of gebruikt worden, dat was de vraag.

Ik vond en vind je prachtig, maar ook voor jou rest na de verbanning uit mijn hof van Eden alleen nog maar het kille zwarte niets van het niet-zijn.… Lees gerust door

Waterkant

Ik zie hem al van ver staan op zijn plek daar aan de rand van wat eens een hofvijver was. Vuisten gebald, ogen gesloten en een gespannen uitdrukking op zijn gezicht. Roerloos, ongenaakbaar als rotsblok. Zijn pure aanwezigheid als een geschreeuwde uitdaging naar boven: “Hier sta ik!” De zon breekt even door en kust zijn gezicht met een verdwaalde lichtstraal maar hij lijkt het niet te merken – of hij negeert het ter faveure van zijn eigen innerlijke bespiegelingen.

Daar zit – besef ik mij terwijl ik achter hem afbuig en mijn eigen pad volg- een diepzinnige metafoor over het leven zelf in verborgen.

Papa

Ik herinner mij hoe je mij op je schouders droeg en het voelde alsof de wereld aan mijn voeten lag
Ik herinner mij hoe ik net zo wilde zijn als jij
Ik herinner mij je grote handen om die van mij
Ik herinner mij de eerste keer fietsen zonder wieltjes en hoe je mij opving
Ik herinner mij zwemlessen en de eerste keer in zee
Ik herinner mij de geur van Old Spice op je wangen
Ik herinner mij hoe je achter het stuur zat richting Frankrijk
Ik herinner mij hoe je stiekem achter mijn doel stond te kijken als ik een belangrijke wedstrijd had
Ik herinner mij hoe je mij in bescherming nam tegen mijzelf toen het nodig was
Ik herinner mij hoe vaak je mij uit de ellende gevist hebt
Ik herinner mij iedere keer dat je je zorgen maakte om mij
Ik herinner mij je hulp en troost toen ik geen uitweg meer zag
Ik herinner mij je advies, of ik dat nu wilde of niet
Ik herinner mij de Kennedymars, en de trotse blik in je ogen
Ik herinner mij late avonden op een Spaans terras
Ik herinner mij hoe mij opving toen ik niets meer had
Ik herinner mij hoe schandelijk je Pepper verwende
Ik herinner mij hoe teder en lief je voor mama was toen het slecht ging
Ik herinner mij dat je eindelijk op mij durfde te leunen toen het nodig was
Ik herinner mij gesprekken over leven en dood
Ik herinner mij alles en zal nooit vergeten.

Ik hou van je Pa.
Fijne Vaderdag.

If I told you that I love you
You’d maybe think there’s something wrong
I’m not a man of too many faces
The mask I wear is one
But those who speak know nothing
And find out to their cost
Like those who curse their luck in too many places
And those who fear are lost

Sting – Shape of my heart



Realisatie

Zoals zo vaak als ik er even doorheen zit vind ik mijzelf terug bij het graf van mijn moeder. Na bijna drie jaar begint het zo langzamerhand op te gaan in de omgeving, iets waar mijn vader moeite mee heeft maar waar ik de schoonheid van inzie. Pa heeft denk ik meer behoefte aan..een Plek. Een markering. Een monument dat zegt “hier ligt Zij. Moeder, echtgenote, mens. Ze liet de wereld een stukje mooier achter dan hij was toen ze hem aantrof”.
Niets van dat alles op de natuurbegraafplaats. Een maaskei (inherent aan de omgeving, de hele provincie ligt vol met die dingen) en een eenvoudig houten bordje gemaakt van een boomstam. En een laatste rustplaats die overwoekert is met planten die daar grotendeels door mij geplant zijn.

Ik ga op de vochtige grond zitten met mijn rug tegen een boom terwijl ik in mijn hoofd een monoloog afsteek tegen mijn moeder. De grondslag van iedere religie is denk ik het geloof dat er altijd iemand is die naar je luistert, ook al krijg je geen antwoord. Vandaag zoek ik ook helemaal geen antwoorden, ik zoek een luisterend oor – en er is niemand bij wie ik terecht kan behalve dan bij mijn moeder.

Het probleem is voor de verandering eens geen vrouw, werk of andere triviale zaken maar mijn vader. Hoewel $zus het wel weer categorisch zal blijven ontkennen totdat het te laat is, is er wel degelijk een een reden om mij zorgen te maken. Pa heeft de dood in de ogen gezien, en hij is bang. Het verlamt hem. Toen ik vanmorgen aan kwam om mijn zorgtaak op mij te nemen schrok ik mij om eerlijk te zijn kapot van hoe hij er uit zag, en met name de blik in zijn ogen. Hij kijkt als iemand die de moed al heeft opgegeven, en dat is vaak de laatste halte.… Lees gerust door

Sproetje

Ik denk opeens weer vaak aan je, misschien omdat het zoveel regent de laatste tijd. De regen was immers van ons. Of misschien waren wij wel juist van de regen.
Stiekem weet ik hoe het met je gaat, je bent gelukkig getrouwd en je hebt twee kinderen. Je bent nog even mooi als toen, nee: het moederschap heeft je mooier gemaakt. Je straalt.

Je bent gestopt met roken, en je hebt een nieuwe baan. Niets dat met je studie te maken heeft, dat vind ik spijtig. Je was zo trots als promovendus.
Je bent nog altijd bij hem, en dat doet mij goed. Toen onze niet-relatie opeens veranderde in een niet-vriendschap was dat dus niet voor niets.

Een deel van mij wil weer eens contact opnemen, ook al is het nu ruim tien jaar later. Om je te laten weten dat ik nog steeds, na al die tijd – als ik de verse regen ruik door mijn openstaande raam.. Aan jou denk. Maar ik ken mijn plek, ik ben een geest uit het verleden en daar hoor ik te blijven. Dat doet geen pijn, dat voelt goed.

Toch denk ik nog vaak aan die eerste oneindige nacht samen. Die nacht dat het regende en stormde en wij de liefde bedreven alsof het de laatste keer zou zijn voor ons beide. En iedere keer opnieuw moet ik glimlachen. Sproetje. Zo noemde ik je. Jij noemde mij Ries. “Rain song” van Led Zeppelin stond de hele nacht op repeat als soundtrack voor een nacht uit duizenden. Zoals ik je toen bezwoer: ik zal altijd aan je blijven denken – als het regent en stormt in de lente.

En inderdaad, ik denk nog steeds aan je. Met een vieze brede grijns op mijn gezicht 🙂

These are the seasons of emotion
And like the wind, they rise and fall
This is the wonder of devotion
I see the torch
We all must hold
This is the mystery of the quotient,
Upon us all,

upon us all a little rain must fall
Just a little rain

Led Zeppelin – Rain Song

Door de spiegel – gebroken glas

“She generally gave herself very good advice, (though she very seldom followed it).”
Through the looking glass and what Alice found there –
Lewis Carroll

Woensdagavond, half negen. Ik schenk mijzelf wat water in en hef de mok omhoog richting raam. “Proost, waar je ook moge zijn. Wat je ook aan het doen bent..Ik hou van je”.. Mijn stem breekt, melodrama kent zo zijn prijs. De vloeistof verdwijnt met een kleine slokjes in mijn keel en baant zich via mijn slokdarm langzaam een  weg omlaag richting mijn maag – en plots is daar dat bekende ‘ploink’ geluid. Dat geluid waar ik zo van ben gaan houden omdat ik het met jou associeer. Ik weet meteen dat jij het moet zijn, en grijp mijn telefoon.

“Mis je”

Mijn hart schiet naar mijn keel. Twee woorden, alomvattend in hun eenvoud. Veel ruimte voor interpretatie..even voel ik de grauwe sluier weer over mijn gedachtes vallen maar ik schud haar weg. Nee. Niet nu. “Ik jou ook. Wil je zien” stuur ik terug, leun achterover en wacht. Er verstrijken niet meer dan een paar secondes voordat ik alsnog van schrik stijf overeind schiet als mijn scherm oplicht en de telefoon begint te loeien. Het blijft raar hoe erg je alsnog kan schrikken van iets waarvan je weet dat het er aan zit te komen, waar je voorbereid op bent en met je volle concentratie op zit te wachten.
Ik neem op. “hey..” fluister ik. “hey” hoor ik terug. Je klinkt zacht, op je hoede. Alsof je bang bent dat ik verbaal uit ga halen terwijl je op je kwetstbaarst ben. Weer die grauwe sluier. Is dat hoe je mij bent gaan zien? Als iemand die naar je uithaalt? Iemand die je zal kwetsen. als dan niet opzettelijk? Is dat terecht?
“Dat was..fiijn om te lezen..”… Lees gerust door

Puscifer: Man op de maan

Day gives way to night
On the storefront mannequins
The audience with Mona Lisa grins
Moonlight builds emotion
As the players scuttle in
Pull the curtain back and let the show begin

Tiny Monsters‘  ,  Puscifer


Puscifer is het soloproject van Maynard Keenan, bekend als frontman van Tool en A perfect circle. Het is meer dan alleen een gefrustreerde rockzanger die zo nodig een soloalbum wil uitbrengen van nummers die zijn afgekeurd door zijn ‘ echte’  band – of misschien ook wel niet. Feit is dat geen enkel project of nummer waar hij ooit zijn stem aan heeft verbonden verder van eerder genoemde bands af staat dan Puscifer, en dan niet alleen omdat de scheurende gitaren nagenoeg compleet ontbreken. Interessant is dat juist het enige raakvlak tussen bijvoorbeeld Tool en Puscifer (te weten de theatrale liveshows) tevens laten zien hoe zeer ze van elkaar verschillen. Tool heeft een overdonderende lichtshow en psychedelische projecties die perfect aansluiten op de bij vlagen duistere klanken van de muziek, terwijl Puscifer .. (ik wil de verrassing nog niet bederven).

Puscifer staat is in ieder geval mijlenver verwijderd van alle projecten waar Maynard bij betrokken is geweest in de afgelopen 20 jaar. Er zijn zeker verwijzingen te vinden naar zijn andere projecten; zo is ‘Horizons’ tekstueel gezien een afsluiter van het eerdere drieluik ‘Jimmy’ (Tool) , ‘Judith’ ( A perfect circle) en ‘Wings for Marie / 10.000 days’ – (wederom Tool) waarin het verhaal over Judith Marie Keenan wordt afgesloten met een prachtige tekst die leest als een gedicht – zie bijvoorbeeld dit citaat :

Dust devil swept you away
Whirling playful dancing
About you
What’s left of you is
Ash and urn and this
Silent
Horizon
Dust devil swept you away
It’s still not real
Ash and urn and silence

‘Horizon’ – Puscifer

Aan de andere kant is Puscifer veel – bij gebrek aan een beter woord –  ‘speelser’ dan APC en Tool ooit zouden  kunnen zijn.… Lees gerust door

Security specialist versus ongewassen nerds : wie wint?

Er was eens, niet zo lang geleden, in een land hier ver vandaan een snelle zakenjongen ; Arron Barr was zijn naam. Deze snelle jongen was het type zakenman en ‘security expert’ waar sommige mensen instinctmatig een hekel aan hebben : veel praten, hippe bewoordingen en een overdosis aan geliktheid. Aaron had echter een hele grote beperking : Hij dacht heel slim en goed te zijn terwijl hij dat helemaal niet was.

Zie je deze ietwat arrogante gezichtsuitdrukking?

Die heeft hij inmiddels niet meer.

Aaron werke voor een gespecialiseerd beveiligingsbedrijd, HBGary Federal. Van hun website :

The cyber world has grown out of control. State and national law enforcement mechanisms are not equipped to deal with the rapidly evolving threat. The complexity of information systems has far exceeded the ability to secure them, while reliance on these systems has only increased. HBGary has an intimate understanding of this problem; We know that understanding the attacker and his methods is the only way to defeat him. This is the core strength of HBGary and why our technology and services outperform the competition. To us, it’s personal.

Dat is best duidelijke taal. Nu wilde het toeval dat de investeerders van dit bedrijf op zoek waren naar een koper. Aaron, niet alleen manager maar ook aandeelhouder, zocht wanhopig naar een manier om HbGary NOG groter in de markt te zetten zodat het bedrijf (en dus zijn aandelen) meer waard zouden worden. In zijn oneindige wijsheid (stupiditeit) besloot hij om te infiltreren in wat momenteel misschien wel het meest beruchte ‘hackers collectief’  is, Anonymous. Even een hint tussen door : het soort mensen dat over Anonymous praat als zijnde een ‘hackers collectief’ snapt er de ballen van..

Aaron had zijn doel gevonden,  en na wekenlang brainstormen en briljante tactische analyses brachten hem tot de conclusie dat hij een aantal ‘vallen’  ging uitzetten voor de leiders van Anonymous, met als doel het verzamelen van persoonsgegevens.… Lees gerust door

Grot

Men dient zich een grote grot voor te stellen, die met de buitenwereld verbonden is door een gang met een dusdanige lengte dat er geen daglicht in de grot valt. Er zit een rij gevangenen met hun rug naar de ingang, en ze kijken naar de achterwand van de grot. Hun ledematen en halzen zijn zo vastgeketend, dat ze hun hoofden niet kunnen bewegen en noch elkaar, noch zichzelf kunnen zien. Dit betekent dat ze alleen de wand voor zich kunnen waarnemen. Zo hebben ze hun hele leven gezeten en kennen niets anders.

Achter hen bevindt zich een vuur. Tussen hen en dat vuur staat een blokkade in de vorm van een muur, die zo hoog is als een mens. Aan de andere kant van die muur lopen mensen met allerlei dingen op hun hoofd, waaronder stenen en houten figuren van mensen en dieren, heen en weer. De schaduwen van de dingen vallen door het vuur op de wand waar de gevangenen tegenaan kijken, die ook de stemmen weerkaatst van hen die de dingen sjouwen. Plato betoogt nu dat het enige dat de gevangenen in hun leven waarnemen schaduwen en echo’s betreffen. Ze zullen denken dat deze de realiteit vormen, en hun gesprekken zouden over de waarneming van deze realiteit gaan.

Als een gevangene zijn ketenen zou kunnen afschudden, zou hij door de levenslange ketening in het halfduister zo verkrampt zijn, dat het alleen al pijnlijk voor hem zou zijn om zich om te draaien, bovendien zou het vuur hem verblinden. Hij zou volkomen in de war raken en zich weer willen omkeren naar de wand met schaduwen, naar de realiteit die hij begrijpt. Als hij uit de grot naar het felle zonlicht zou worden geleid, zou hij pas na lange tijd iets kunnen zien en dat begrijpen. Als hij eenmaal gewend zou zijn aan de bovenwereld en daarna terugkeerde in de grot, zou de duisternis hem weer tijdelijk verblinden.Lees gerust door

Er bestaan geen problemen, alleen nog niet gevonden oplossingen

I miss you, John.

27 years later, I still wish I could turn back the clock to the Summer of 1980. I remember everything – sharing our morning coffee, walking in the park together on a beautiful day, and seeing your hand stretched to mine – holding it, reassuring me that I shouldn’t worry about anything because our life was good.

I had no idea that life was about to teach me the toughest lesson of all. I learned the intense pain of losing a loved one suddenly, without warning, and without having the time for a final hug and the chance to say, “I love you,” for the last time. The pain and shock of that sudden loss is with me every moment of every day. When I touched John’s side of our bed on the night of December 8th, 1980, I realized that it was still warm. That moment has haunted me for the past 27 years – and will stay with me forever.

Even harder for me is watching what was taken away from our beautiful boy, Sean. He lives in silent anger over not having his Dad, whom he loved so much, around to share his life with. I know we are not alone. Our pain is one shared by many other families who are suffering as the victims of senseless violence. This pain has to stop.

Let’s not waste the lives of those we have lost. Let’s, together, make the world a place of love and joy and not a place of fear and anger. This day of John’s passing has become more and more important for so many people around the world as the day to remember his message of Peace and Love and to do what each of us can to work on healing this planet we cherish.… Lees gerust door

Scientology, de Vrijheid van Meningsuiting en de Rechtspraak

In het verleden heb ik al eerder over Scientology geschreven, en het moge inmiddels duidelijk zijn waarom deze levensovertuiging (….) in mijn ogen niets anders is dan een verkapt spiritueel pyramidespel waarvan op zijn minst een aantal van de leidinggevenden zich te buiten gaat aan machtsmisbruik, uitbuiting, misbruik van het gerechtelijk apparaat, manipulatie en sektarisch gedrag in het algemeen. Dat mag ik zeggen en schrijven in dit land, omdat het mijn persoonlijke mening is. Die mening heb ik gevormd op basis van mijn eigen ervaringen , maar vooral ook door mij te informeren en na te denken over wat die informatie die zo vrijelijk beschikbaar is op het internet lijkt te impliceren.

Ook mijn betrokkenheid bij Anonymous (de organisatie die geen organisatie is maar een los verbond van gelijkgestemden) moge inmiddels bekend zijn. Hoewel je dus eigenlijk niet van betrokkenheid kan spreken omdat er in wezen niets is om betrokken bij te zijn, behalve dan het idee achter Anonymous.

A Nebraska man has been sentenced to a year in federal prison for his role in a cyber attack on the Church of Scientology’s websites two years ago.

Brian Thomas Mettenbrink, of Grand Island, Neb., was also ordered Monday to pay $20,000 in restitution and serve a year on supervised release after he gets out of prison. The cyber attack was orchestrated by an underground group that calls itself “Anonymous” and protests the Church of Scientology, accusing it of Internet censorship. Mettenbrink admitted being a member and pleaded guilty in February to a misdemeanour charge of unauthorized access of a protected computer.

U.S. District Judge Gary Feess says the cyber attack had “a sense of hate crime.”

Bron

Een jaar gevangenisstraf en $20.000 boete, wegens het platleggen van de website van Scientology . Ik ben godverdomme bijna bang om ze te linken want straks komt er net een bezoeker via mijn site op die van de COS, gaat de server plat en heb ik het gedaan.… Lees gerust door

Boos

De tweede man van het Vaticaan zegt dat de misbruikschandalen binnen de Rooms-Katholieke Kerk te maken hebben met homoseksualiteit en niet met het celibaat.Kardinaal en staatssecretaris Bertone liet weten dat wetenschappelijk onderzoek dat heeft uitgewezen.

“Veel psychiaters en psychologen hebben aangetoond dat er geen relatie bestaat tussen het celibaat en pedofilie, maar mij is verteld dat ander onderzoek laat zien dat er een relatie bestaat tussen homoseksualiteit en pedofilie”, zei hij.

Bertone deed zijn uitspraken tijdens een bezoek aan de Chileense stad Santiago. Daar werd met verbijstering gereageerd op zijn visie.

Goed, even een korte blik op wie meneer Bertone eigenlijk is binnen de Paapse organisatie structuur :
Het Staatssecretariaat van de Heilige Stoel is tegenwoordig het belangrijkste centrale orgaan van de Romeinse Curie. Aan het hoofd staat de kardinaal-staatssecretaris, anno 2009 kardinaal Tarcisio Bertone. Deze functie wordt vaak vergeleken met die van eerste minister van een land, maar is het correcter deze te omschrijven als de coördinator van de verschillende curieorganen. De kardinaal-staatssecretaris is steeds een kardinaal.

Inderdaad niet zomaar een omhooggevallen priestertje dus. Dit is daadwerkelijk de tweede man achter de paus. Aangezien de paus de positie heeft van ‘ plaatsvervanger van jezus op aarde ‘ , hebben we hier daadwerkelijk te maken met de tweede in lijn als het gaat om de machts hiearchie binnen de rooms-katholieke kerk. De Wouter Bos van het vaticaan zogezegd 😉
Wat mij echt waanzinnig irriteert aan de uitspraken van dhr Bertone is het volgende :

* voor de zoveelste keer op rij neemt de RK kerk niet haar verantwoordelijkheid mbt het kindermisbruik door haar eigen priesters. De priesters die een vertrouwenspositie innemen binnen de kerkgemeenschap, de priesters die keer op keer de boodschap van het enige ware geloof, de woorden van de christus verspreiden binnen een geloofsgemeenschap. De priesters die, net als bijvoorbeeld leraren of leiders van een scoutinggroep, een duidelijke machtspositie hebben ten opzichte van de kinderen die ze misbruiken.… Lees gerust door

De (on)mogelijkheden van een eiland

Afgelopen September ben ik voor het eerst in ruim 17 jaar tijd terug gegaan naar S’illot, een Mallorcaans kustdorpje. Ik ga verder niemand vermoeien met mijn vakantie verhalen (hoewel mij van het hart moet dat Mallorca zoveel méér te bieden heeft dan ‘zuipen en strandhangen, fuck die shit); maar ik heb tijdens mijn vakantie dus onder andere de tijd genomen om weer eens écht te lezen. Eén van de boeken die ik bij mij had (op aanraden van iemand) was ‘de mogelijkheden van een eiland‘ van Michel Houellebecq.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik behoorlijk onder de indruk was, het is absoluut een aanrader voor mensen die laten we zeggen ‘Brave new World’ van Huxley kunnen waarderen. Ik ga verder niets verklappen over het plot (dat zou zonde zijn) maar de schrijver weet op basis van een hedendaagse werkelijkheid en een desolaat toekomstbeeld enkele grote vragen op te werpen. Ik kan niets anders zeggen dan ‘brilliant’.. De cynische kijk van de hoofdpersoon op intermenselijke relaties en de liefde in het algemeen vinden een prachtige Echo in de leefomstandigheden van zijn verre nazaat. Het toekomst beeld is desolaat, vervreemdend bijna. Eenzaam vooral..

Eén van de thema’s binnen het boek speelt rondom een sekte die zich bezig houdt met de bouw van een ambassade zodat de voorvaderen (zij geloven dat wij inderdaad geschapen zijn, maar dan als evenbeeld van de buitenaardse wezens die onze scheppers waren) kunnen terugkeren en de mensheid als geheel toegang kan krijgen tot het Galactisch Bestel.

Nu zijn er méér van die sektes geweest in de afgelopen 40 jaar, maar de nadruk op het klonen en onsterfelijkheid deed mij denken aan een specifieke sekte waar ik over gelezen heb. En ja hoor, still going strong.

De Raëliaanse Beweging
<– de onvermijdelijke site.

De overeenkomsten zijn zó groot dat het eigenlijk niet anders kan dan dat Houellebecq zich gebaseerd heeft op De Raëlianen.… Lees gerust door

Over de liefde en roken

Je komt wel eens van die teksten tegen die je uit het niets stevig weten te raken. Dit is er zoeen:

Years later, we bumped into each other at the club. She was waiting for me, really, but I didn’t mind. There will always be something about her that just kills me, and she knows it. Is that why she’d come? What do I care? I’d been lonely for too long. When she saw me, she took one final puff from her cigarette, then stamped it out and looked up at me — hopefully, and a little afraid. So I said ‘Hey’, as though nothing had gone down. As the we’d parted only moments ago. As though..as though…I said ‘hey’ and she smiled back to me. Then arm-in-arm we marched right to my bed.

God, how I loved her.

I thought there must be some hope, some way, some future we could share. I though of faith and destiny, past lives and tea leaves, of black magic and voodoo and anything else that might explain our current rendezvous, as we went about our serious business of washing my sheets in tears and sweat.

As usual.

God, how I loved her then. I was addicted to her, and she to me. And we always found ourselves rather easily lowering ourselves into each other’s hottest fires. Fearlessly leaping into the abyss, mouths locked together in a kiss that killed us long before we hit the ground.
Afterwards, we lay there smoking, legs entwined. She spoke softly everything that came to mind, avoiding only that which was real, and the thousand pieces of my heart broke again, into a million, leaving a fine layer of bittersweet dust on my tongue which then burned away with every inhalation of my hot smoke. She could still have me, if only she’d let me go.
Lees gerust door

De vrouw en haar hondje

Ik liep door het donker naar huis, enigzins vermoeid en verdrietig. Pepper liep op z’n dooie gemak naast mij, af en toe stilhoudend om een struik of boom te besnuffelen. Opeens hoorde ik aan de overkant van de straat hakjes driftig klik klakken, de eigenaresse had duidelijk wat ik niet anders kan omschrijven dan een ‘kittig’ loopje.

Klik klak,klik klak, klik klak. Pauze. Diepe zucht. Klik klak klik klak klik..Pauze. Wederom een diepe zucht. Ik keek naar de overkant en zag een vrouw van ongeveer mijn leeftijd die een jonge Labrador aan het uitlaten was. De hond was duidelijk bang en onzeker, hij liep iedere keer een paar meter door en ging dan liggen, in afwachting van wat komen ging.
Dit leek bij de vrouw nogal wat frustratie op te wekken, ze oogde redelijk boos en haar loopje tussen de verplichte tussenstops door werd steeds driftiger. Het geluid van haar hakken op de stoep onderstreepte dit alleen maar, het klik klak geluid leek steeds scherper te worden.

In eerste instantie kwam er een soort van irritatie bovendrijven bij mij..Zag dat domme mens dan niet dat de hond doodsbang en onzeker was? Dat hij zich keer op keer op keer volstrekt aan haar onderwierp, in een wanhoopspoging om in de gunst te komen bij het vrouwtje? Verplaats je dan minimaal in het beest dat je aanschaft..

Pepper stopte om een boom te wateren, en ik maakte van de gelegenheid gebruik om de vrouw wat beter op te nemen. Ze was ongeveer van mijn leeftijd, iets jonger waarschijnlijk. Alles aan haar straalde ‘vrouw’ uit; niet alleen haar hakjes maar ook een kort rokje, sexy topje, haar netjes verzorgt en makeup tot in de puntjes perfect. Ik zag echter ook een vermoeide gezichtsuitdrukking, haar gezicht was vertrokken tot een grimas. Toen ik haar nog iets beter bestudeerde zag ik de vermoeidheidsrimpels, en haar ogen leken een soort van innerlijk verdriet in zich mee te dragen.… Lees gerust door

Scientology, machtsmisbruik, sekte, intimidatie, hoax, slechte sciencefiction (nog steeds)

Hoewel de Nederlandse tak van Anonymous zo goed als verdwenen lijkt te zijn (verdwenen? neeee.. underground 😉 ) zijn de protesten in het buitenland nog altijd vaste prik,met soms hilarische foto’s en filmpjes als bijwerking. Ik blijf mij echt iedere keer opnieuw bescheuren om de volslagen absurde manier van protesteren die Anonymous er op na weet te houden (het is een verademing in een wereld die verscheurd lijkt te worden door geweld en haat), het is bijna een real life Monty Python sketch geworden. Materiaal van een ‘raid’ (De sekte hield een demonstratie tegen ‘de misstanden in de psychiatrie’ tijdens de psychiatrist convention in San Francisco, en Anonymous..ach ja kijk zelf maar):

De demonstratie zelf was een perfect voorbeeld van de manier waarop Scientology zich naar de buitenkant toe opstelt als een volstrekt redelijke beweging die misstanden in de openbaarheid wil brengen.Stop drugging our children, welk verstandig mens is het er niet mee eens? Ook in mijn ogen krijgen kinderen, en zeker in Amerika, veel te snel medicatie voorgeschreven die een structurele bewustzijns en soms ook persoonlijkheidsverandering met zich meebrengen. Afhankelijk van je standpunt zou je zelfs kunnen zeggen dat die structurele verandering (on)gewenst is.

Maar er is meer.


Quote:
“A woman is safer in a park at midnight than on a psychiatrist’s couch”

“our next step is eradicating psychiatry from this planet, we will triumph!”


David Miscavige, leider van Scientology


In 1969, L. Ron Hubbard wrote a confidential memo to his wife, then head of Scientology’s espionage branch, called “The War”. In it, he envisioned Scientologists destroying psychiatry and replacing it with Scientology:

“Our war has been forced to become ‘To take over absolutely the field of mental healing on this planet in all forms. … Our total victory will come when we run [the psychiatrist’s] organisations, perform his functions and obtain his financing and appropriations.”
Lees gerust door

Toeval of intimidatie?

(een ongeplande follow-up van twee posts hieronder)

Je loopt naar je brievenbus, maakt hem open en dan ligt er dit op je te wachten (ondanks je NEE sticker):

Oh crap, spam. Fijn, klote Jehova’s..
Om de één of andere reden sloeg ik de folder open op de trap. Wat schetst mijn FUCKING verbazing :

Jawel, een folder van Scientology.

Voor de mensen die mij nog niet zo lang (of helemaal niet) kennen : ik heb het al eerder aan de stok gehad met deze geloofsgemeenschap die naar mijn mening niet meer is dan een veredelde sekte (en pyramidespel, waarover in een volgende post meer). Op mijn oude blog ging ik jaren geleden al regelmatig “los” tegen hen, en ik heb sinds kort inderdaad de handschoen weer opgenomen. Indertijd (ik woonde toen nog in Hilversum) heb ik er zelfs één aan de deur gehad die niet zo heel erg subtiel was in zijn verzoeken om de kerk niet langer te ‘besmeuren’…
Nu gebied eerlijkheid mij om te zeggen dat er 100 meter verderop in de straat (toen nog) een dependance van de kerk zat en dat ik er dus eigenlijk om vroeg.

En ik besef mij dat er een grote kans is dat dit toeval is.

Maar toch.