Waterkant

Ik zie hem al van ver staan op zijn plek daar aan de rand van wat eens een hofvijver was. Vuisten gebald, ogen gesloten en een gespannen uitdrukking op zijn gezicht. Roerloos, ongenaakbaar als rotsblok. Zijn pure aanwezigheid als een geschreeuwde uitdaging naar boven: “Hier sta ik!” De zon breekt even door en kust zijn gezicht met een verdwaalde lichtstraal maar hij lijkt het niet te merken – of hij negeert het ter faveure van zijn eigen innerlijke bespiegelingen.

Daar zit – besef ik mij terwijl ik achter hem afbuig en mijn eigen pad volg- een diepzinnige metafoor over het leven zelf in verborgen.

Papa

Ik herinner mij hoe je mij op je schouders droeg en het voelde alsof de wereld aan mijn voeten lag
Ik herinner mij hoe ik net zo wilde zijn als jij
Ik herinner mij je grote handen om die van mij
Ik herinner mij de eerste keer fietsen zonder wieltjes en hoe je mij opving
Ik herinner mij zwemlessen en de eerste keer in zee
Ik herinner mij de geur van Old Spice op je wangen
Ik herinner mij hoe je achter het stuur zat richting Frankrijk
Ik herinner mij hoe je stiekem achter mijn doel stond te kijken als ik een belangrijke wedstrijd had
Ik herinner mij hoe je mij in bescherming nam tegen mijzelf toen het nodig was
Ik herinner mij hoe vaak je mij uit de ellende gevist hebt
Ik herinner mij iedere keer dat je je zorgen maakte om mij
Ik herinner mij je hulp en troost toen ik geen uitweg meer zag
Ik herinner mij je advies, of ik dat nu wilde of niet
Ik herinner mij de Kennedymars, en de trotse blik in je ogen
Ik herinner mij late avonden op een Spaans terras
Ik herinner mij hoe mij opving toen ik niets meer had
Ik herinner mij hoe schandelijk je Pepper verwende
Ik herinner mij hoe teder en lief je voor mama was toen het slecht ging
Ik herinner mij dat je eindelijk op mij durfde te leunen toen het nodig was
Ik herinner mij gesprekken over leven en dood
Ik herinner mij alles en zal nooit vergeten.

Ik hou van je Pa.
Fijne Vaderdag.

If I told you that I love you
You’d maybe think there’s something wrong
I’m not a man of too many faces
The mask I wear is one
But those who speak know nothing
And find out to their cost
Like those who curse their luck in too many places
And those who fear are lost

Sting – Shape of my heart



Realisatie

Zoals zo vaak als ik er even doorheen zit vind ik mijzelf terug bij het graf van mijn moeder. Na bijna drie jaar begint het zo langzamerhand op te gaan in de omgeving, iets waar mijn vader moeite mee heeft maar waar ik de schoonheid van inzie. Pa heeft denk ik meer behoefte aan..een Plek. Een markering. Een monument dat zegt “hier ligt Zij. Moeder, echtgenote, mens. Ze liet de wereld een stukje mooier achter dan hij was toen ze hem aantrof”.
Niets van dat alles op de natuurbegraafplaats. Een maaskei (inherent aan de omgeving, de hele provincie ligt vol met die dingen) en een eenvoudig houten bordje gemaakt van een boomstam. En een laatste rustplaats die overwoekert is met planten die daar grotendeels door mij geplant zijn.

Ik ga op de vochtige grond zitten met mijn rug tegen een boom terwijl ik in mijn hoofd een monoloog afsteek tegen mijn moeder. De grondslag van iedere religie is denk ik het geloof dat er altijd iemand is die naar je luistert, ook al krijg je geen antwoord. Vandaag zoek ik ook helemaal geen antwoorden, ik zoek een luisterend oor – en er is niemand bij wie ik terecht kan behalve dan bij mijn moeder.

Het probleem is voor de verandering eens geen vrouw, werk of andere triviale zaken maar mijn vader. Hoewel $zus het wel weer categorisch zal blijven ontkennen totdat het te laat is, is er wel degelijk een een reden om mij zorgen te maken. Pa heeft de dood in de ogen gezien, en hij is bang. Het verlamt hem. Toen ik vanmorgen aan kwam om mijn zorgtaak op mij te nemen schrok ik mij om eerlijk te zijn kapot van hoe hij er uit zag, en met name de blik in zijn ogen. Hij kijkt als iemand die de moed al heeft opgegeven, en dat is vaak de laatste halte.… Lees gerust door

Sproetje

Ik denk opeens weer vaak aan je, misschien omdat het zoveel regent de laatste tijd. De regen was immers van ons. Of misschien waren wij wel juist van de regen.
Stiekem weet ik hoe het met je gaat, je bent gelukkig getrouwd en je hebt twee kinderen. Je bent nog even mooi als toen, nee: het moederschap heeft je mooier gemaakt. Je straalt.

Je bent gestopt met roken, en je hebt een nieuwe baan. Niets dat met je studie te maken heeft, dat vind ik spijtig. Je was zo trots als promovendus.
Je bent nog altijd bij hem, en dat doet mij goed. Toen onze niet-relatie opeens veranderde in een niet-vriendschap was dat dus niet voor niets.

Een deel van mij wil weer eens contact opnemen, ook al is het nu ruim tien jaar later. Om je te laten weten dat ik nog steeds, na al die tijd – als ik de verse regen ruik door mijn openstaande raam.. Aan jou denk. Maar ik ken mijn plek, ik ben een geest uit het verleden en daar hoor ik te blijven. Dat doet geen pijn, dat voelt goed.

Toch denk ik nog vaak aan die eerste oneindige nacht samen. Die nacht dat het regende en stormde en wij de liefde bedreven alsof het de laatste keer zou zijn voor ons beide. En iedere keer opnieuw moet ik glimlachen. Sproetje. Zo noemde ik je. Jij noemde mij Ries. “Rain song” van Led Zeppelin stond de hele nacht op repeat als soundtrack voor een nacht uit duizenden. Zoals ik je toen bezwoer: ik zal altijd aan je blijven denken – als het regent en stormt in de lente.

En inderdaad, ik denk nog steeds aan je. Met een vieze brede grijns op mijn gezicht 🙂

These are the seasons of emotion
And like the wind, they rise and fall
This is the wonder of devotion
I see the torch
We all must hold
This is the mystery of the quotient,
Upon us all,

upon us all a little rain must fall
Just a little rain

Led Zeppelin – Rain Song

Door de spiegel – gebroken glas

“She generally gave herself very good advice, (though she very seldom followed it).”
Through the looking glass and what Alice found there –
Lewis Carroll

Woensdagavond, half negen. Ik schenk mijzelf wat water in en hef de mok omhoog richting raam. “Proost, waar je ook moge zijn. Wat je ook aan het doen bent..Ik hou van je”.. Mijn stem breekt, melodrama kent zo zijn prijs. De vloeistof verdwijnt met een kleine slokjes in mijn keel en baant zich via mijn slokdarm langzaam een  weg omlaag richting mijn maag – en plots is daar dat bekende ‘ploink’ geluid. Dat geluid waar ik zo van ben gaan houden omdat ik het met jou associeer. Ik weet meteen dat jij het moet zijn, en grijp mijn telefoon.

“Mis je”

Mijn hart schiet naar mijn keel. Twee woorden, alomvattend in hun eenvoud. Veel ruimte voor interpretatie..even voel ik de grauwe sluier weer over mijn gedachtes vallen maar ik schud haar weg. Nee. Niet nu. “Ik jou ook. Wil je zien” stuur ik terug, leun achterover en wacht. Er verstrijken niet meer dan een paar secondes voordat ik alsnog van schrik stijf overeind schiet als mijn scherm oplicht en de telefoon begint te loeien. Het blijft raar hoe erg je alsnog kan schrikken van iets waarvan je weet dat het er aan zit te komen, waar je voorbereid op bent en met je volle concentratie op zit te wachten.
Ik neem op. “hey..” fluister ik. “hey” hoor ik terug. Je klinkt zacht, op je hoede. Alsof je bang bent dat ik verbaal uit ga halen terwijl je op je kwetstbaarst ben. Weer die grauwe sluier. Is dat hoe je mij bent gaan zien? Als iemand die naar je uithaalt? Iemand die je zal kwetsen. als dan niet opzettelijk? Is dat terecht?
“Dat was..fiijn om te lezen..” weet ik uit te brengen.… Lees gerust door

Puscifer: Man op de maan

Day gives way to night
On the storefront mannequins
The audience with Mona Lisa grins
Moonlight builds emotion
As the players scuttle in
Pull the curtain back and let the show begin

Tiny Monsters‘  ,  Puscifer


Puscifer is het soloproject van Maynard Keenan, bekend als frontman van Tool en A perfect circle. Het is meer dan alleen een gefrustreerde rockzanger die zo nodig een soloalbum wil uitbrengen van nummers die zijn afgekeurd door zijn ‘ echte’  band – of misschien ook wel niet. Feit is dat geen enkel project of nummer waar hij ooit zijn stem aan heeft verbonden verder van eerder genoemde bands af staat dan Puscifer, en dan niet alleen omdat de scheurende gitaren nagenoeg compleet ontbreken. Interessant is dat juist het enige raakvlak tussen bijvoorbeeld Tool en Puscifer (te weten de theatrale liveshows) tevens laten zien hoe zeer ze van elkaar verschillen. Tool heeft een overdonderende lichtshow en psychedelische projecties die perfect aansluiten op de bij vlagen duistere klanken van de muziek, terwijl Puscifer .. (ik wil de verrassing nog niet bederven).

Puscifer staat is in ieder geval mijlenver verwijderd van alle projecten waar Maynard bij betrokken is geweest in de afgelopen 20 jaar. Er zijn zeker verwijzingen te vinden naar zijn andere projecten; zo is ‘Horizons’ tekstueel gezien een afsluiter van het eerdere drieluik ‘Jimmy’ (Tool) , ‘Judith’ ( A perfect circle) en ‘Wings for Marie / 10.000 days’ – (wederom Tool) waarin het verhaal over Judith Marie Keenan wordt afgesloten met een prachtige tekst die leest als een gedicht – zie bijvoorbeeld dit citaat :

Dust devil swept you away
Whirling playful dancing
About you
What’s left of you is
Ash and urn and this
Silent
Horizon
Dust devil swept you away
It’s still not real
Ash and urn and silence

‘Horizon’ – Puscifer

Aan de andere kant is Puscifer veel – bij gebrek aan een beter woord –  ‘speelser’ dan APC en Tool ooit zouden  kunnen zijn.… Lees gerust door

Security specialist versus ongewassen nerds : wie wint?

Er was eens, niet zo lang geleden, in een land hier ver vandaan een snelle zakenjongen ; Arron Barr was zijn naam. Deze snelle jongen was het type zakenman en ‘security expert’ waar sommige mensen instinctmatig een hekel aan hebben : veel praten, hippe bewoordingen en een overdosis aan geliktheid. Aaron had echter een hele grote beperking : Hij dacht heel slim en goed te zijn terwijl hij dat helemaal niet was.

Zie je deze ietwat arrogante gezichtsuitdrukking?

Die heeft hij inmiddels niet meer.

Aaron werke voor een gespecialiseerd beveiligingsbedrijd, HBGary Federal. Van hun website :

The cyber world has grown out of control. State and national law enforcement mechanisms are not equipped to deal with the rapidly evolving threat. The complexity of information systems has far exceeded the ability to secure them, while reliance on these systems has only increased. HBGary has an intimate understanding of this problem; We know that understanding the attacker and his methods is the only way to defeat him. This is the core strength of HBGary and why our technology and services outperform the competition. To us, it’s personal.

Dat is best duidelijke taal. Nu wilde het toeval dat de investeerders van dit bedrijf op zoek waren naar een koper. Aaron, niet alleen manager maar ook aandeelhouder, zocht wanhopig naar een manier om HbGary NOG groter in de markt te zetten zodat het bedrijf (en dus zijn aandelen) meer waard zouden worden. In zijn oneindige wijsheid (stupiditeit) besloot hij om te infiltreren in wat momenteel misschien wel het meest beruchte ‘hackers collectief’  is, Anonymous. Even een hint tussen door : het soort mensen dat over Anonymous praat als zijnde een ‘hackers collectief’ snapt er de ballen van..

Aaron had zijn doel gevonden,  en na wekenlang brainstormen en briljante tactische analyses brachten hem tot de conclusie dat hij een aantal ‘vallen’  ging uitzetten voor de leiders van Anonymous, met als doel het verzamelen van persoonsgegevens.… Lees gerust door

Grot

Men dient zich een grote grot voor te stellen, die met de buitenwereld verbonden is door een gang met een dusdanige lengte dat er geen daglicht in de grot valt. Er zit een rij gevangenen met hun rug naar de ingang, en ze kijken naar de achterwand van de grot. Hun ledematen en halzen zijn zo vastgeketend, dat ze hun hoofden niet kunnen bewegen en noch elkaar, noch zichzelf kunnen zien. Dit betekent dat ze alleen de wand voor zich kunnen waarnemen. Zo hebben ze hun hele leven gezeten en kennen niets anders.

Achter hen bevindt zich een vuur. Tussen hen en dat vuur staat een blokkade in de vorm van een muur, die zo hoog is als een mens. Aan de andere kant van die muur lopen mensen met allerlei dingen op hun hoofd, waaronder stenen en houten figuren van mensen en dieren, heen en weer. De schaduwen van de dingen vallen door het vuur op de wand waar de gevangenen tegenaan kijken, die ook de stemmen weerkaatst van hen die de dingen sjouwen. Plato betoogt nu dat het enige dat de gevangenen in hun leven waarnemen schaduwen en echo’s betreffen. Ze zullen denken dat deze de realiteit vormen, en hun gesprekken zouden over de waarneming van deze realiteit gaan.

Als een gevangene zijn ketenen zou kunnen afschudden, zou hij door de levenslange ketening in het halfduister zo verkrampt zijn, dat het alleen al pijnlijk voor hem zou zijn om zich om te draaien, bovendien zou het vuur hem verblinden. Hij zou volkomen in de war raken en zich weer willen omkeren naar de wand met schaduwen, naar de realiteit die hij begrijpt. Als hij uit de grot naar het felle zonlicht zou worden geleid, zou hij pas na lange tijd iets kunnen zien en dat begrijpen. Als hij eenmaal gewend zou zijn aan de bovenwereld en daarna terugkeerde in de grot, zou de duisternis hem weer tijdelijk verblinden.Lees gerust door

Er bestaan geen problemen, alleen nog niet gevonden oplossingen

I miss you, John.

27 years later, I still wish I could turn back the clock to the Summer of 1980. I remember everything – sharing our morning coffee, walking in the park together on a beautiful day, and seeing your hand stretched to mine – holding it, reassuring me that I shouldn’t worry about anything because our life was good.

I had no idea that life was about to teach me the toughest lesson of all. I learned the intense pain of losing a loved one suddenly, without warning, and without having the time for a final hug and the chance to say, “I love you,” for the last time. The pain and shock of that sudden loss is with me every moment of every day. When I touched John’s side of our bed on the night of December 8th, 1980, I realized that it was still warm. That moment has haunted me for the past 27 years – and will stay with me forever.

Even harder for me is watching what was taken away from our beautiful boy, Sean. He lives in silent anger over not having his Dad, whom he loved so much, around to share his life with. I know we are not alone. Our pain is one shared by many other families who are suffering as the victims of senseless violence. This pain has to stop.

Let’s not waste the lives of those we have lost. Let’s, together, make the world a place of love and joy and not a place of fear and anger. This day of John’s passing has become more and more important for so many people around the world as the day to remember his message of Peace and Love and to do what each of us can to work on healing this planet we cherish.… Lees gerust door

Scientology, de Vrijheid van Meningsuiting en de Rechtspraak

In het verleden heb ik al eerder over Scientology geschreven, en het moge inmiddels duidelijk zijn waarom deze levensovertuiging (….) in mijn ogen niets anders is dan een verkapt spiritueel pyramidespel waarvan op zijn minst een aantal van de leidinggevenden zich te buiten gaat aan machtsmisbruik, uitbuiting, misbruik van het gerechtelijk apparaat, manipulatie en sektarisch gedrag in het algemeen. Dat mag ik zeggen en schrijven in dit land, omdat het mijn persoonlijke mening is. Die mening heb ik gevormd op basis van mijn eigen ervaringen , maar vooral ook door mij te informeren en na te denken over wat die informatie die zo vrijelijk beschikbaar is op het internet lijkt te impliceren.

Ook mijn betrokkenheid bij Anonymous (de organisatie die geen organisatie is maar een los verbond van gelijkgestemden) moge inmiddels bekend zijn. Hoewel je dus eigenlijk niet van betrokkenheid kan spreken omdat er in wezen niets is om betrokken bij te zijn, behalve dan het idee achter Anonymous.

A Nebraska man has been sentenced to a year in federal prison for his role in a cyber attack on the Church of Scientology’s websites two years ago.

Brian Thomas Mettenbrink, of Grand Island, Neb., was also ordered Monday to pay $20,000 in restitution and serve a year on supervised release after he gets out of prison. The cyber attack was orchestrated by an underground group that calls itself “Anonymous” and protests the Church of Scientology, accusing it of Internet censorship. Mettenbrink admitted being a member and pleaded guilty in February to a misdemeanour charge of unauthorized access of a protected computer.

U.S. District Judge Gary Feess says the cyber attack had “a sense of hate crime.”

Bron

Een jaar gevangenisstraf en $20.000 boete, wegens het platleggen van de website van Scientology . Ik ben godverdomme bijna bang om ze te linken want straks komt er net een bezoeker via mijn site op die van de COS, gaat de server plat en heb ik het gedaan.… Lees gerust door

Boos

De tweede man van het Vaticaan zegt dat de misbruikschandalen binnen de Rooms-Katholieke Kerk te maken hebben met homoseksualiteit en niet met het celibaat.Kardinaal en staatssecretaris Bertone liet weten dat wetenschappelijk onderzoek dat heeft uitgewezen.

“Veel psychiaters en psychologen hebben aangetoond dat er geen relatie bestaat tussen het celibaat en pedofilie, maar mij is verteld dat ander onderzoek laat zien dat er een relatie bestaat tussen homoseksualiteit en pedofilie”, zei hij.

Bertone deed zijn uitspraken tijdens een bezoek aan de Chileense stad Santiago. Daar werd met verbijstering gereageerd op zijn visie.

Goed, even een korte blik op wie meneer Bertone eigenlijk is binnen de Paapse organisatie structuur :
Het Staatssecretariaat van de Heilige Stoel is tegenwoordig het belangrijkste centrale orgaan van de Romeinse Curie. Aan het hoofd staat de kardinaal-staatssecretaris, anno 2009 kardinaal Tarcisio Bertone. Deze functie wordt vaak vergeleken met die van eerste minister van een land, maar is het correcter deze te omschrijven als de coördinator van de verschillende curieorganen. De kardinaal-staatssecretaris is steeds een kardinaal.

Inderdaad niet zomaar een omhooggevallen priestertje dus. Dit is daadwerkelijk de tweede man achter de paus. Aangezien de paus de positie heeft van ‘ plaatsvervanger van jezus op aarde ‘ , hebben we hier daadwerkelijk te maken met de tweede in lijn als het gaat om de machts hiearchie binnen de rooms-katholieke kerk. De Wouter Bos van het vaticaan zogezegd 😉
Wat mij echt waanzinnig irriteert aan de uitspraken van dhr Bertone is het volgende :

* voor de zoveelste keer op rij neemt de RK kerk niet haar verantwoordelijkheid mbt het kindermisbruik door haar eigen priesters. De priesters die een vertrouwenspositie innemen binnen de kerkgemeenschap, de priesters die keer op keer de boodschap van het enige ware geloof, de woorden van de christus verspreiden binnen een geloofsgemeenschap. De priesters die, net als bijvoorbeeld leraren of leiders van een scoutinggroep, een duidelijke machtspositie hebben ten opzichte van de kinderen die ze misbruiken.… Lees gerust door

De (on)mogelijkheden van een eiland

Afgelopen September ben ik voor het eerst in ruim 17 jaar tijd terug gegaan naar S’illot, een Mallorcaans kustdorpje. Ik ga verder niemand vermoeien met mijn vakantie verhalen (hoewel mij van het hart moet dat Mallorca zoveel méér te bieden heeft dan ‘zuipen en strandhangen, fuck die shit); maar ik heb tijdens mijn vakantie dus onder andere de tijd genomen om weer eens écht te lezen. Eén van de boeken die ik bij mij had (op aanraden van iemand) was ‘de mogelijkheden van een eiland‘ van Michel Houellebecq.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik behoorlijk onder de indruk was, het is absoluut een aanrader voor mensen die laten we zeggen ‘Brave new World’ van Huxley kunnen waarderen. Ik ga verder niets verklappen over het plot (dat zou zonde zijn) maar de schrijver weet op basis van een hedendaagse werkelijkheid en een desolaat toekomstbeeld enkele grote vragen op te werpen. Ik kan niets anders zeggen dan ‘brilliant’.. De cynische kijk van de hoofdpersoon op intermenselijke relaties en de liefde in het algemeen vinden een prachtige Echo in de leefomstandigheden van zijn verre nazaat. Het toekomst beeld is desolaat, vervreemdend bijna. Eenzaam vooral..

Eén van de thema’s binnen het boek speelt rondom een sekte die zich bezig houdt met de bouw van een ambassade zodat de voorvaderen (zij geloven dat wij inderdaad geschapen zijn, maar dan als evenbeeld van de buitenaardse wezens die onze scheppers waren) kunnen terugkeren en de mensheid als geheel toegang kan krijgen tot het Galactisch Bestel.

Nu zijn er méér van die sektes geweest in de afgelopen 40 jaar, maar de nadruk op het klonen en onsterfelijkheid deed mij denken aan een specifieke sekte waar ik over gelezen heb. En ja hoor, still going strong.

De Raëliaanse Beweging
<– de onvermijdelijke site.

De overeenkomsten zijn zó groot dat het eigenlijk niet anders kan dan dat Houellebecq zich gebaseerd heeft op De Raëlianen.… Lees gerust door

Over de liefde en roken

Je komt wel eens van die teksten tegen die je uit het niets stevig weten te raken. Dit is er zoeen:

Years later, we bumped into each other at the club. She was waiting for me, really, but I didn’t mind. There will always be something about her that just kills me, and she knows it. Is that why she’d come? What do I care? I’d been lonely for too long. When she saw me, she took one final puff from her cigarette, then stamped it out and looked up at me — hopefully, and a little afraid. So I said ‘Hey’, as though nothing had gone down. As the we’d parted only moments ago. As though..as though…I said ‘hey’ and she smiled back to me. Then arm-in-arm we marched right to my bed.

God, how I loved her.

I thought there must be some hope, some way, some future we could share. I though of faith and destiny, past lives and tea leaves, of black magic and voodoo and anything else that might explain our current rendezvous, as we went about our serious business of washing my sheets in tears and sweat.

As usual.

God, how I loved her then. I was addicted to her, and she to me. And we always found ourselves rather easily lowering ourselves into each other’s hottest fires. Fearlessly leaping into the abyss, mouths locked together in a kiss that killed us long before we hit the ground.
Afterwards, we lay there smoking, legs entwined. She spoke softly everything that came to mind, avoiding only that which was real, and the thousand pieces of my heart broke again, into a million, leaving a fine layer of bittersweet dust on my tongue which then burned away with every inhalation of my hot smoke. She could still have me, if only she’d let me go.
Lees gerust door

De vrouw en haar hondje

Ik liep door het donker naar huis, enigzins vermoeid en verdrietig. Pepper liep op z’n dooie gemak naast mij, af en toe stilhoudend om een struik of boom te besnuffelen. Opeens hoorde ik aan de overkant van de straat hakjes driftig klik klakken, de eigenaresse had duidelijk wat ik niet anders kan omschrijven dan een ‘kittig’ loopje.

Klik klak,klik klak, klik klak. Pauze. Diepe zucht. Klik klak klik klak klik..Pauze. Wederom een diepe zucht. Ik keek naar de overkant en zag een vrouw van ongeveer mijn leeftijd die een jonge Labrador aan het uitlaten was. De hond was duidelijk bang en onzeker, hij liep iedere keer een paar meter door en ging dan liggen, in afwachting van wat komen ging.
Dit leek bij de vrouw nogal wat frustratie op te wekken, ze oogde redelijk boos en haar loopje tussen de verplichte tussenstops door werd steeds driftiger. Het geluid van haar hakken op de stoep onderstreepte dit alleen maar, het klik klak geluid leek steeds scherper te worden.

In eerste instantie kwam er een soort van irritatie bovendrijven bij mij..Zag dat domme mens dan niet dat de hond doodsbang en onzeker was? Dat hij zich keer op keer op keer volstrekt aan haar onderwierp, in een wanhoopspoging om in de gunst te komen bij het vrouwtje? Verplaats je dan minimaal in het beest dat je aanschaft..

Pepper stopte om een boom te wateren, en ik maakte van de gelegenheid gebruik om de vrouw wat beter op te nemen. Ze was ongeveer van mijn leeftijd, iets jonger waarschijnlijk. Alles aan haar straalde ‘vrouw’ uit; niet alleen haar hakjes maar ook een kort rokje, sexy topje, haar netjes verzorgt en makeup tot in de puntjes perfect. Ik zag echter ook een vermoeide gezichtsuitdrukking, haar gezicht was vertrokken tot een grimas. Toen ik haar nog iets beter bestudeerde zag ik de vermoeidheidsrimpels, en haar ogen leken een soort van innerlijk verdriet in zich mee te dragen.… Lees gerust door

Scientology, machtsmisbruik, sekte, intimidatie, hoax, slechte sciencefiction (nog steeds)

Hoewel de Nederlandse tak van Anonymous zo goed als verdwenen lijkt te zijn (verdwenen? neeee.. underground 😉 ) zijn de protesten in het buitenland nog altijd vaste prik,met soms hilarische foto’s en filmpjes als bijwerking. Ik blijf mij echt iedere keer opnieuw bescheuren om de volslagen absurde manier van protesteren die Anonymous er op na weet te houden (het is een verademing in een wereld die verscheurd lijkt te worden door geweld en haat), het is bijna een real life Monty Python sketch geworden. Materiaal van een ‘raid’ (De sekte hield een demonstratie tegen ‘de misstanden in de psychiatrie’ tijdens de psychiatrist convention in San Francisco, en Anonymous..ach ja kijk zelf maar):

De demonstratie zelf was een perfect voorbeeld van de manier waarop Scientology zich naar de buitenkant toe opstelt als een volstrekt redelijke beweging die misstanden in de openbaarheid wil brengen.Stop drugging our children, welk verstandig mens is het er niet mee eens? Ook in mijn ogen krijgen kinderen, en zeker in Amerika, veel te snel medicatie voorgeschreven die een structurele bewustzijns en soms ook persoonlijkheidsverandering met zich meebrengen. Afhankelijk van je standpunt zou je zelfs kunnen zeggen dat die structurele verandering (on)gewenst is.

Maar er is meer.


Quote:
“A woman is safer in a park at midnight than on a psychiatrist’s couch”

“our next step is eradicating psychiatry from this planet, we will triumph!”


David Miscavige, leider van Scientology


In 1969, L. Ron Hubbard wrote a confidential memo to his wife, then head of Scientology’s espionage branch, called “The War”. In it, he envisioned Scientologists destroying psychiatry and replacing it with Scientology:

“Our war has been forced to become ‘To take over absolutely the field of mental healing on this planet in all forms. … Our total victory will come when we run [the psychiatrist’s] organisations, perform his functions and obtain his financing and appropriations.”

On October 7, 1995, Scientology’s Chairman of the Board, David Miscavige, spoke to tens of thousands of Scientologists around the world.
Lees gerust door

Toeval of intimidatie?

(een ongeplande follow-up van twee posts hieronder)

Je loopt naar je brievenbus, maakt hem open en dan ligt er dit op je te wachten (ondanks je NEE sticker):

Oh crap, spam. Fijn, klote Jehova’s..
Om de één of andere reden sloeg ik de folder open op de trap. Wat schetst mijn FUCKING verbazing :

Jawel, een folder van Scientology.

Voor de mensen die mij nog niet zo lang (of helemaal niet) kennen : ik heb het al eerder aan de stok gehad met deze geloofsgemeenschap die naar mijn mening niet meer is dan een veredelde sekte (en pyramidespel, waarover in een volgende post meer). Op mijn oude blog ging ik jaren geleden al regelmatig “los” tegen hen, en ik heb sinds kort inderdaad de handschoen weer opgenomen. Indertijd (ik woonde toen nog in Hilversum) heb ik er zelfs één aan de deur gehad die niet zo heel erg subtiel was in zijn verzoeken om de kerk niet langer te ‘besmeuren’…
Nu gebied eerlijkheid mij om te zeggen dat er 100 meter verderop in de straat (toen nog) een dependance van de kerk zat en dat ik er dus eigenlijk om vroeg.

En ik besef mij dat er een grote kans is dat dit toeval is.

Maar toch.

Anonymous versus Scientology

You don’t get rich writing science fiction. If you want to get rich, you start a religion.

Ron L. Hubbard, oprichter van Scientology

Ik heb mij op het internet in het verleden regelmatig negatief uitgelaten over sommige volgelingen van de Christus, en meer in het bijzonder tegen Kerkelijke Gemeenschappen van monotheïstische godsdiensten in het algemeen. Dat komt omdat ik een afkeer heb van ‘groepen’ mensen die op basis van hun eigen levensovertuiging andere mensen de les menen te moeten lezen, of nog erger : hun vrijheden menen te moeten inperken.
Ik ben een strijder voor het recht op vrije meningsuiting, dat absoluut. Om Sartre (Fortuyn 😉 ) te citeren:

“Ik vind Uw mening verwerpelijk maar ik zal er tot aan de dood voor vechten dat U hem mag verkondigen”

Christenen, Joden, Moslims, Boeddhisten, eigenlijk iedereen mag van mij zeggen wat ze denken en/of vinden. Ook Scientology? Ja, ook Scientology. Zolang ze het maar bij hun mening laten zal je mij niet horen. Of lezen 😉

Maar ik heb een groot probleem met de Church of Scientology. Zo groot, dat ook ik nu eindelijk uit de kast kom sympathisant van Anonymous. Anonymous? Wat is dat?

Iets meer dan een jaar geleden kwam er een video uit van Tom Cruise (misschien wel één van de bekendste aanhangers van Scientology) waarin hij ondermeer zegt dat Scientology aanhangers experts zijn op het gebied van begeleid afkicken, dat de psychiatrie één grote leugen is en dat de wereld beter af zou zijn als Scientology de enige religie zou zijn. Deze video verscheen in een korte tijd op veel verschillende websites, voornamelijk vanwege (en ik quote)de “manic-looking” Tom Cruise “gush[ing] about his love for Scientology” (bron : the times). De video werd legendarisch op het internet, veel jonge mensen kwamen niet meer bij om de manier waarop Cruise helemaal los ging over zijn religie.… Lees gerust door

Bill Hicks – Weer een dode held

Vandaag is de sterfdag van Bill Hicks, mijn favoriete standup comedian aller tijden.

Held.

The world is like a ride at an amusement park, and when you choose to go on it, you think it’s real, because that’s how powerful our minds are. And the ride goes up and down and round and round and it has thrills and chills and it’s very brightly colored and it’s very loud. And it’s fun, for a while.

Some people have been on the ride for a long time, and they begin to question: ‘Is this real? Or is this just a ride?’ And other people have remembered, and they come back to us and they say ‘Hey! Don’t worry, don’t be afraid – ever – because… this is just a ride.’

And we kill those people.

‘Shut him up! We have a lot invested in this ride! Shut him up! Look at my furrows of worry; look at my big bank account, and my family. This has to be real.’

It’s just a ride. But we always kill those good guys who try and tell us that – ever notice that? – and we let the demons run amok. But it doesn’t matter, because… it’s just a ride, and we can change it any time we want.

It’s only a choice.
No effort.
No worry.
No job.
No savings and money.

Just a choice, right now, between fear and love.
The eyes of fear want you to put bigger locks on your door, buy bigger guns, close yourself off…The eyes of love, instead, see all of us as one.

Here’s what we can do to change the world, right now, into a better ride. Take all that money we spend on weapons and defense each year and, instead, spend it feeding, clothing and educating the poor of the world, which it would do many times over – not one human being excluded – and we can explore space together, both inner and outer, forever.
Lees gerust door

Tussen fantasie en werkelijkheid

We moeten wennen aan een wereld waarin fantasie en werkelijkheid steeds moeilijker van elkaar te onderscheiden zijn..

Zomaar een zin die vanavond bij de VPRO langs kwam zetten en die.. bleef hangen.

Deze man heeft echt een heel erg boeiend verhaal over het vervagen van de grens tussen de realiteit zoals wij die (als de Mens) in het verleden kenden, en de realiteit zoals wij die nu kennen. Hij stelt dat wij als individu zo erg overspoelt worden met indrukken, uitingen, abstracties, een beeldvorming die niet objectief meer is. Uiteraard is dit iets van alle tijden (het hebben van een mening/visie hoort immers bij de mens) maar het is nog nooit eerder zo alles overheersend en alom aanwezig geweest. Bijna iedere seconde van je dag breng je door met consumeren, dringen zich niet natuurlijke prikkels aan je op. En omdat die prikkels niet puur en zuiver , oprecht zo je wil, zijn geven ze een beeld van de realiteit dat niet accuraat is. Maar, wij doen als collectief gezien wel alsof dat onechte beeld van de werkelijkheid de werkelijkheid is. Als er al zoiets bestaat als de werkelijkheid , persoonlijk neig ik meer naar de stelling dat de werkelijkheid gezien moet worden als een puur abstracte (ja ik ben mij bewust van contradictie die besloten ligt in mijn stelling) staat van onvervuld potentieel. Beter : potentieel dat er op wacht om reëel te worden.

Bekijk het filmpje eens zou ik zeggen, de man heeft een punt. En dat punt stemt tot nadenken, en nadenken..is Goed. Vaak. Meestal.

Uitgang

Scheppen, het geschapene liefhebben en het toch vernietigen : deze drie noemen wij het leven.

(Menno ter Braak)

Verandering is niet alleen noodzakelijk en onvermijdelijk, het is ook Goed. Het is logisch dat deze voortdurende verandering weerstand en dus pijn met zich meebrengt. Je schept, je hebt lief, je vernietigt. De les, en dit is misschien wel de zwaarste les die het leven te leren heeft, is om deze drie gezamenlijk te aanvaarden als zijnde even waardevol.

Deze triade kom je overal in je leven tegen, het is bijna de perfecte analogie voor het leven zelf. Elk van deze stappen is strikt noodzakelijk, een oneindige lus van oorsprong, vervulling,bestemming.Geboren worden, Leven, Sterven. Big Bang, expansie, einde. Misschien is dit stiekem wel de oorsprong van de heilige drie-eenheid van het Christendom..

Het is één ding om dit op abstract nivo te kunnen begrijpen en ervaren, het daadwerkelijk accepteren en integreren in je dagelijks bewustzijn is een tweede.
Vooral de laatste stap, het doelbewust en zonder valse gevoelens van spijt of rouw afscheid nemen van het object van je Liefde (of dat nu een persoon, ding of abstract begrip is) is er één die vaak gepaard gaat met een diepe onzekerheid en/of angst. Het is de hang naar het oude en vertrouwde die je hierbij dwars zit. Ja, het is zwaar om oude structuren ‘zomaar’ op te geven en te kiezen voor een radicaal andere weg. (De Toren uit de Tarot lijkt ook naar dit proces te verwijzen).

Deze les kon wel eens één van de meest belangrijke uit mijn leven blijken te zijn, en ik bestudeer hem nog iedere dag 😉 Ja, als je vruchtbare landbouwgrond wil hebben zal je eerst het bos tot aan de grond toe moeten afbranden, in deze destructie zit immers de kiem voor de volgende cyclus. De as van alle bomen vormt immers de perfecte onderbodem voor het nieuwe gewas.… Lees gerust door

Trilogie

Maynard James Keenan is, op zijn zachtst gezegd, een aparte man. Mijn voorliefde voor zijn werk moge inmiddels bekend zijn, hoewel ik daarbij wens aan te tekenen dat ik dol ben op de artiest – de mens erachter kan mij gestolen worden, maar regelmatig moet ik grijnzen om de sarcastische humor die hij tentoonspreid in interviews en op zijn eigen homepage . Tekstueel is er nogal veel veranderdin de loop der jaren, van de bijna puberale Opiate dagen tot aan de spirituele verlichting van Lateralus of de ‘blues’ van 10.000 days. Een aantal thema’s blijven echter terug komen, en één daarvan wil ik bij deze even uitdiepen, omdat ik het Mooi vind.

Als eerste de tekst van “Jimmy” uit 1996:

What was it like to see / The face of your own stability / Suddenly look away
Leaving you with the dead and hopeless?
Eleven and she was gone / Eleven is when we waved good-bye
Eleven is standing still / Waiting for me to free him
By coming homeMoving me with a sound / Opening me within a gesture
Drawing me down and in / Showing me where it all began

Eleven
It took so long to realize that
You hold the light that’s been leading me back home

Under a dead ohio sky / Eleven has been and will be waiting
Defending his light / And wondering… Where the hell have I been?
Sleeping, lost, and numb / So glad that I have found you
am wide awake and heading home
Hold your light, Eleven ,Lead me through each gentle step
by step, by inch, by loaded memory

I’ll move to heal As soon as pain allows so we can
Reunite and both move on together
Hold your light, Eleven
Lead me through each gentle step, by step
By inch by loaded memory ’till one and one are one, eleven,
So glow, child, glow
I’m heading back home

Jimmy , van ænema – 1996

Jimmy was elf toen zijn moeder een hersenbloeding kreeg die haar leven volledig zou verwoesten en haar verlamd vanaf haar nek zou achterlaten.… Lees gerust door