Reisjeuk

Er zijn twee momenten waarop ik mij ongeacht wat er verder ook allemaal in mijn leven aan de hand moge zijn altijd (al is het maar voor heel even) gelukkig voel:

  • Een volledig leeg blad papier (al dan niet digitaal) terwijl ik de inspiratie in mij voel bruisen
  • Mijn ouderwetse Bosatlas en reisdagboek op het moment dat ik begin aan de planning van mijn eerstvolgende avontuur

Zoals bovenstaande foto laat zien: het is tijd voor zo’n gelukzalig momentje! De afgelopen jaren heb ik het -door omstandigheden zoals het dan zo mooi heet- wat dichter bij huis (moeten) houden, maar nu bevind ik mij weer in de situatie waarin ik volledig vrijuit kan kiezen. Als het om reizen gaat ken ik overigens geen keuzestress, in tegendeel : ik word dolblij van alle mogelijke opties. Ik heb nog geen idee waar ik terecht ga komen dit keer, maar 2 continenten vallen in ieder geval af (vooruit 3, Antarctica zie ik gewoonweg niet gebeuren) : Europa (been there, done that voor nu) en Azië (idem). Hoewel ik mij in de toekomst echt nog wel hikend door de Highlands en Scandinavië zie slenteren en Myanmar en China in de verte nog liggen te lonken gaat mijn blik deze keer toch meer richting het westen, (Caribisch gebied) of diep naar het zuiden (Afrika) met een lichte voorkeur voor de Caraïbische eilanden – hoewel een Krugerpark safari mij ook wel weer erg trekt.

Dus nu begint wat eigenlijk de allerleukste fase van een vakantie is uitzondering – het vertrek zelf natuurlijk!) : het zoeken. Het zoeken naar verhalen, ervaringen, beelden. Het zoeken naar dat ene ding waardoor de keuzes opeens allemaal verdwijnen en er nog maar één gericht einddoel overblijft. Reisjeuk is de beste jeuk, het geeft je aangename kriebels waar je niet aan hoeft te krabben 🙂 (dat krabben komt dan wel vaak weer op de plaats van bestemming..)

Dus, de keuze gaat tussen iets als dit:

(grotten van Hato)

Christoffelpark

En iets als dit:

Krugerpark

Zoals mijn lezers wel zullen begrijpen: ik heb echt een paar heeeeeeeel vervelende beslissingen te nemen in de komende weken 😛

Puscifer: Man op de maan

Day gives way to night
On the storefront mannequins
The audience with Mona Lisa grins
Moonlight builds emotion
As the players scuttle in
Pull the curtain back and let the show begin

Tiny Monsters‘  ,  Puscifer


Puscifer is het soloproject van Maynard Keenan, bekend als frontman van Tool en A perfect circle. Het is meer dan alleen een gefrustreerde rockzanger die zo nodig een soloalbum wil uitbrengen van nummers die zijn afgekeurd door zijn ‘ echte’  band – of misschien ook wel niet. Feit is dat geen enkel project of nummer waar hij ooit zijn stem aan heeft verbonden verder van eerder genoemde bands af staat dan Puscifer, en dan niet alleen omdat de scheurende gitaren nagenoeg compleet ontbreken. Interessant is dat juist het enige raakvlak tussen bijvoorbeeld Tool en Puscifer (te weten de theatrale liveshows) tevens laten zien hoe zeer ze van elkaar verschillen. Tool heeft een overdonderende lichtshow en psychedelische projecties die perfect aansluiten op de bij vlagen duistere klanken van de muziek, terwijl Puscifer .. (ik wil de verrassing nog niet bederven).

Puscifer staat is in ieder geval mijlenver verwijderd van alle projecten waar Maynard bij betrokken is geweest in de afgelopen 20 jaar. Er zijn zeker verwijzingen te vinden naar zijn andere projecten; zo is ‘Horizons’ tekstueel gezien een afsluiter van het eerdere drieluik ‘Jimmy’ (Tool) , ‘Judith’ ( A perfect circle) en ‘Wings for Marie / 10.000 days’ – (wederom Tool) waarin het verhaal over Judith Marie Keenan wordt afgesloten met een prachtige tekst die leest als een gedicht – zie bijvoorbeeld dit citaat :

Dust devil swept you away
Whirling playful dancing
About you
What’s left of you is
Ash and urn and this
Silent
Horizon
Dust devil swept you away
It’s still not real
Ash and urn and silence

‘Horizon’ – Puscifer

Aan de andere kant is Puscifer veel – bij gebrek aan een beter woord –  ‘speelser’ dan APC en Tool ooit zouden  kunnen zijn.… Lees gerust door

Dagboek van een reiziger : epiloog

“These memories of who I was and where I lived are important to me. They make up a large part of who I’m going to be when my journey winds down. I need the memory of magic if I am ever going to conjure magic again. I need to know and remember, and I want to tell you.”
Robert McCammon, Boy’s Life

Tsja. Er rest mij nog één verhaal dat ik wil vertellen met betrekking tot mijn Thailand avonturen, maar waar ik tot nu toe niet de moed voor heb weten te vinden. En toch, toch moet en hoort het hier te staan. Het is het noodzakelijke einde.

De laatste week van mijn trektocht door Thailand brachten we met zijn drieën door op het prachtige Ko Payam, zoals ik al eerder schreef. Foto’s doen de prachtige natuur, de azuurblauwe zee en de perfecte stranden geen recht, het is misschien wel één van de mooiste plekken op aarde. Toch is het nog een relatief rustig eiland, de meeste toeristen kiezen voor de wat bekendere feesteilanden waardoor de sfeer op Ko Payam veel gemoedelijker en rustiger is. ‘s Avonds gaan de generatoren gewoon uit (geen stroom meer!) waarna het zingen van de krekels het enige geluid is dat je hoort terwijl je lui achterover in je hangmat nog even een boek leest. Douchen doe je onder de sterrenhemel met regenwater dat de hele dag in de tropische zon heeft kunnen opwarmen en met betrekking tot vervoer heb je twee opties : lopen of een scooter zien te huren in het enige echte ‘dorpje’ dat het eiland rijk is. Toch merkte ik na een dag of twee op dat er een donker rouwrandje kleefde aan dit aardse paradijs, duidelijk zichtbaar als je maar weet waar je moet kijken.

Misschien herinner je je de beelden van de verwoestende tsunami tijdens de tweede kerstdag 2004 nog van tv, het was namelijk nogal een big deal indertijd.… Lees gerust door

Neefje

Ik ben niet echt een familiemens, dit zal weinig mensen die mij persoonlijk kennen verbazen. Toch ontkom ook ik er niet aan om af en toe tijd door te brengen met de mensen met wie ik door een bloedband -maar niet veel meer- verbonden ben. Het is niet dat ik een hekel aan ze heb, verre van dat, het is eerder dat we zo weinig zaken gemeen hebben dat ik eigenlijk niet de tijd en moeite wil investeren in het onderhouden van een meer dan oppervlakkige band. Afgelopen Zondag vierde mijn moeder haar verjaardag, typisch zo’n gelegenheid waarbij je de rest van je familie nog eens tegen het lijf loopt.

Mijn oom  -de jongere broer van mijn moeder- is één van de weinigen binnen onze familie die er een min of meer normaal gezinsleven op na weet te houden. Nee, op mij na verder geen wildebrassen  binnen onze clan ; maar toch is hij samen met een zus van mijn vader de enige die redelijk voldoet aan het standaard huisje-boompje-beestjes ideaal dat veel mensen nog altijd schijnen na te streven. Hij is getrouwd en heeft drie kinderen, twee meisjes en één jongen. Het is overigens raar om naar een 18 jarige jonge (bloedarrogante) dame te kijken en je te beseffen dat het al gewoon 18 jaar geleden is dat je haar over haar buikje kietelde en aan het lachen wist te krijgen, waarna ze een grote bah deed en ik haar luier kon verschonen. Tegenwoordig loopt ze op naaldhakken en volgt rijlessen…

De enige zoon van mijn oom is een wat aparte jongen. Behoorlijk (ontzettend) intelligent, maar sociaal wat ‘moeilijk in de omgang’ – zelfs voor de gemiddelde 14 jarige. Voor hem heb ik altijd een groot zwak gehad, juist omdat hij erg stil en teruggetrokken is. Pepper lijkt ook iets bijzonders met hem te hebben, hij heeft regulier gesproken een schurfthekel aan (kleine) kinderen maar mijn neefje mocht hem al vanaf het begin gewoon knuffelen en aaien terwijl mijn nichtjes een opgetrokken lip en diepe keelgrom kregen als ze te dicht bij meneer kwamen.  Als klein jongetjezat hij vaker bij mij op schoot als ik op mijn Nintendo DS of PsP zat te gamen, doodstil maar onderwijl geconcentreerd volgend wat er op het scherm gebeurde.… Lees gerust door

Sandmonkey

Iedere revolutie kent zijn helden, de meeste anoniem. In Egypte zijn er misschien wel tienduizenden, sommigen met gezicht, sommigen met alleen een naam.

Sandmonkey is er daar 1 van. Een jonge Egyptenaar die de onderdrukking, de armoede, de uitzichtloosheid en de ellende van het dagelijks leven zat is, en die bereid is om zijn leven in de waagschaal te leggen terwijl hij doet waar hij in gelooft. Hij is een van de meest opvallende twitteraars en bloggers van de afgelopen week, mede door zijn uitstekende beheersing van de engelse taal en zijn goed geschreven artikelen en updates.Vanmiddag is hij opgepakt, in elkaar geslagen, zijn spullen vernielt. Na uren te zijn vastgehouden is hij inmiddels (godzijdank) weer opgedoken, sommige van zijn vrienden waren helaas niet zo gelukkig..

Een blog van de frontlinie :


Thursday, 3 Feb 2011

Egypt, right now!

I don’t know how to start writing this. I have been battling fatigue for not sleeping properly for the past 10 days, moving from one’s friend house to another friend’s house, almost never spending a night in my home, facing a very well funded and well organized ruthless regime that views me as nothing but an annoying bug that its time to squash will come. The situation here is bleak to say the least.

It didn’t start out that way. On Tuesday Jan 25 it all started peacefully, and against all odds, we succeeded to gather hundreds of thousands and get them into Tahrir Square, despite being attacked by Anti-Riot Police who are using sticks, tear gas and rubber bullets against us. We managed to break all of their barricades and situated ourselves in Tahrir. The government responded by shutting down all cell communication in Tahrir square, a move which purpose was understood later when after midnight they went in with all of their might and attacked the protesters and evacuated the Square.
Lees gerust door

Er bestaan geen problemen, alleen nog niet gevonden oplossingen

I miss you, John.

27 years later, I still wish I could turn back the clock to the Summer of 1980. I remember everything – sharing our morning coffee, walking in the park together on a beautiful day, and seeing your hand stretched to mine – holding it, reassuring me that I shouldn’t worry about anything because our life was good.

I had no idea that life was about to teach me the toughest lesson of all. I learned the intense pain of losing a loved one suddenly, without warning, and without having the time for a final hug and the chance to say, “I love you,” for the last time. The pain and shock of that sudden loss is with me every moment of every day. When I touched John’s side of our bed on the night of December 8th, 1980, I realized that it was still warm. That moment has haunted me for the past 27 years – and will stay with me forever.

Even harder for me is watching what was taken away from our beautiful boy, Sean. He lives in silent anger over not having his Dad, whom he loved so much, around to share his life with. I know we are not alone. Our pain is one shared by many other families who are suffering as the victims of senseless violence. This pain has to stop.

Let’s not waste the lives of those we have lost. Let’s, together, make the world a place of love and joy and not a place of fear and anger. This day of John’s passing has become more and more important for so many people around the world as the day to remember his message of Peace and Love and to do what each of us can to work on healing this planet we cherish.… Lees gerust door

Electron Boy

Het universum lijkt noch goedaardig, noch vijandig te zijn, slechts onverschillig”   schreef Carl Sagan ooit.  Een stelling die ik persoonlijk onderschrijf, met een korte dankbetuiging aan het werk van Nietzsche in mijn achterhoofd. Deze filosofische geweldenaar ging er vanuit dat er geen intrinsiek Goed en Kwaad bestaan, alleen de persoonlijke Wil en Intentie om Goed of Kwaad te doen. Hiermee brengt hij de moraal van het goddelijke naar het menselijke vlak, en legt de verantwoordelijkheid voor de daden bij de mens zelf. Een dier kan geen goed of kwaad doen, net zo min als de natuur, het universum of een steen dat kunnen. Er is ook geen hogere instantie om rekenschap aan af te leggen, behalve je eigen innerlijke systeem van normen en waarden dat gebaseerd is op niet alleen je eigen overtuigingen, maar ook op die van je directe familie, je vrienden, de omgeving waar je in opgegroeid bent en de dominante cultuur waarin je je bevind.

Een dergelijk wereldbeeld draagt het gevaar van cynisme in zich mee; ook voor mij. De wetenschap dat alles waar je in kan of wil geloven ultiem bezien volstrekt zinloos en waardeloos is lijkt bijna op natuurlijke wijze te leiden tot een zwartgallige ‘ het maakt allemaal niets uit’ houding waar de volgelingen van bepaalde religieuze stromingen zo graag op hameren als ze de ‘ gevaren’  van het atheisme propaganderen. Niets is echter minder waar;de wetenschap dat alle daden, alle idealen precies zo belangrijk zijn als je ze zelf wil laten zijn draagt in mijn ogen juist een enorme individuele verantwoordelijkheid in zich mee. Er is immers geen hogere autoriteit waar je je veilig achter kan verschuilen, geen systeem van ‘ als dit ; dan dat’  regeltjes waar religieuze geschriften mee vol staan. In plaats daarvan is er de vrijheid van de keuze ,iedere keer opnieuw.… Lees gerust door

De laatste les

Dit is een van de meest ontroerende, inspirerende en hartverscheurende youtube filmpjes die ik ooit gezien heb. Bij deze een mental note : Iedere keer opnieuw kijken als je weer eens last hebt van zelfmedelijden.

2Randy Pausch studeerde aan Brown University en behaalde zijn doctoraat aan Carnegie Mellon University. Hij werd vervolgens hoogleraar aan de Universiteit van Virginia en werd in 1997 benoemd aan Carnegie Mellon. Hij was betrokken bij Walt Disney Imagineering en ontwikkelde Alice, software waarmee kinderen op een gebruiksvriendelijke wijze virtuele werelden kunnen bouwen. Aan Carnegie Mellon was hij een van de oprichters van het Entertainment Technology Center (ETC) waar studenten informatica en drama samenwerken aan virtual reality projecten. Pausch’ werk werd verschillende malen onderscheiden. Zo ontving hij twee maal een award van de Association for Computing Machinery (ACM) en werd hij in 2008 opgenomen in de lijst van honderd meest invloedrijke personen van Time. De stad Pittsburgh heeft 17 november uitgeroepen tot Randy Pausch Day.

In de zomer van 2006 werd bij Pausch alvleesklierkanker vastgesteld. Hij werd behandeld maar zonder succes. Daarna kreeg hij palliatieve zorg.

In de zomer van 2007 kreeg hij te horen dat hij nog hooguit drie tot zes maanden te leven had. Even na die diagnose werd hij door het Bestuur van Carnegie Mellon gevraagd om de Last Lecture van dat jaar te houden. The Last Lecture was een jaarlijkse lezing waarbij een van de hoogleraren zou aangeven welke dingen hij zou bespreken als hij nog maar één lezing zou kunnen geven. In het geval van Pausch werd het vrijwel letterlijk zijn laatste lezing. Het onderwerp van Pausch’ lezing – die hij hield op 17 september 2007 – was “Kinderdromen waar maken” en was feitelijk een betoog over hoe je het best je leven zou kunnen leven. De lezing werd meteen gepubliceerd op YouTube en had binnen zeer korte tijd een enorm aantal hits.
Lees gerust door