Zweden: Dag 1

Tsja daar sta je dan bij

Stockholm Central
met een IETS (understatement) te zware backpack en je hoofd vol wilde plannen van ‘leven in de vrije natuur’. Het was echter al dik 22.00u geweest, en een hike naar buiten Stockholm zag ik op dat tijdstip niet meer echt zitten ; DUS mijn gezonde verstand maar even gebruikt en contact gezocht met

The Red Boat Hostel

een jeugdherberg(achtig) ding aan de kade iets buiten het centrum dat nog zegge en schrijve 1 plek vrij had. Mijn eerste mazzeltje 😉

En wat doe je dan? Juist ja je gooit zsm je backpack de kamer in, regelt wat te drinken en gaat op het achterdek zitten te genieten van het uitzicht op Stockholm. Een stad die qua sfeer wel iets weg heeft van Amsterdam, alleen dan VEEL schoner.

Het duurde niet lang voordat ik in gesprek raakte met François, een mede backpacker die zat te genieten van zijn laatste avond in Stockholm. Hij bleek uit Frankrijk te komen (no shit) en had al aardig wat van de wereld gezien. Na wat algemeenheden uit te hebben gewisseld ging ons gesprek al snel van de hak op de tak, via het uitgaansleven in Stockholm naar filosofie, het weer, voetbal (ughe)en de zin van het leven in zijn/haar algemeenheid. Nee die hebben we overigens niet gevonden :p Het was erg prettig om van gedachten te wisselen met iemand die meer ervaring had met het op de bonnefooi rondtrekken in een vreemd land, hij heeft mij nog een aantal handige tips kunnen meegeven met het oog op mijn wilde plannen voor de komende twee weken.

Daarna hebben we nog even zwijgend van het geweldige uitzicht op Stockholm zitten te genieten bij het prachtige schemerlicht van de net niet eeuwige dag.

(Google Earth viewpoint)

Dit was ons uitzicht (let wel : 5 voor elf ‘s avonds!)… Lees gerust door

Terug (van weggeweest)

They said be careful where you aim
Because where you aim you just might hit

(U2, Dirty Day)

Ik stap in Sittard uit de trein, licht huiverend in de avondkou. In mijn oren klinkt Tool’s Ænima, een erg toepasselijke soundtrack voor vanavond. Of misschien ook wel niet, maar dat maakt verder niet uit 😉

Ik volg voor de zoveelste keer de oude en o zo bekende route, over het stationsplein richting de Steenweg. Onderweg passeer ik het dichtgetimmerde pand van de Babylon (ooit DE lokatie om harddrugs te scoren in Sittard) en de mij welbekende etalage van de Regenboog, waar ik ooit bijna dagelijks stond te kwijlen op de tentoongestelde apparatuur. Vanaf het moment dat ik de Steenweg opdraai voel ik mijn lichaam reageren, de adrenaline begint te stromen..De lucht ruikt vaag bekend, deze keer geen urine/bier geur maar een tpyische stadsgeur van vuil, smog en een beetje frisse lucht. Ik tel mijn stappen terwijl ik om mij heen blijf kijken naar de zo vertrouwde maar toch vreemde winkelstraat waar ik jarenlang woonde. Mijn schoenen maken een vreemd geluid op de bestrating, en ik reik naar de volumeschijf aan mijn mp3speler om het te verdringen.Langzamerhand steekt de twijfel zijn kop op. Is dit wel echt verstandig? Wie ben ik om te denken dat ik, jaren later, in staat zal zijn om die (bijna) fatale zaterdagochtend achter mij te laten? Waarom moet ik dit -zoals gewoonlijk- zonodig moederziel alleen doen?


Mijn hartslag neemt toe, ik voel mijn hart heftig kloppen..in mijn borst, in mijn nek, in mijn slapen..ik proef een metaalachtige smaak in mijn mond en besef mij dat mijn lichaam inmiddels in ‘vecht of vlucht’ modus staat. Vluchten heb ik in de afgelopen 7 jaren al meer dan genoeg gedaan, of het nu in drugs,muziek,schrijven,gamen of wat dan ook was..En vechten?… Lees gerust door

Terug

Mensen die mij kennen weten dat ik regelmatig terechtkom in wat ik zelf spottend mijn ‘autistische fase’ noem. Als ik in die fase zit sluit ik mij voor alles en iedereen af, ben niet bereikbaar, ‘vergeet’ afspraken en probeer niet noodzakelijk contact zoveel mogelijk te vermijden. Het lijkt wel alsof het de enige manier is om ‘rust in mijn hoofd’ te krijgen. Mijn meest recente autistische bui heeft bijna zo’n 4 maanden (dat is een record als ik mij niet vergis) geduurd, en zelfs de mensen die mij normaal gesproken altijd kunnen bereiken heb ik deze keer vermeden. Ik had veel om te overdenken, mijn werk valt momenteel bij tijd en wijle erg zwaar, het fatale ongeluk van mijn lieve Che dat ik heb zien gebeuren..en er was nog iets.

Iets dat inmiddels al ruim zeven jaar in een raar en duister hoekje van mijn ziel zit, en hoewel ik de onbetwiste koning-der-verdringers ben kan zelfs ik dit stukje diep in mij niet negeren. Uiteraard zit er een verhaal aan vast, er zit immers altijd een verhaal aan vast. Dit verhaal is er een van geweld, zowel mentaal als fysiek. Het hoe en wat, zelfs de specifieke aanleiding voor het verhaal dat ik wil/moet opschrijven, zijn voor nu niet van belang. ‘Ze’ zeggen dat alleen moedige mensen in staat zijn om hun eigen gebreken en angsten onder ogen te zien. Ik geloof daar zelf niet zo heel erg in, het heeft niets met moed te maken. Misschien wel met ‘moeten’. Wat je nu gaat lezen is een vrij persoonlijk iets, maar het opschrijven en delen van deze ervaring vormt denk ik een beslissende schakel in de reeks van gebeurtenissen die achteraf bezien misschien ook wel onvermijdelijk waren.

*************************************

Het was een prachtige lentemiddag in Sittard, en ik stapte samen met Rudy en Huxley (laatsgenoemde was mijn hondje) vanuit de witte Mirakle deur rechtsaf de Steenweg op voor een wandeling.… Lees gerust door