Trilogie

Maynard James Keenan is, op zijn zachtst gezegd, een aparte man. Mijn voorliefde voor zijn werk moge inmiddels bekend zijn, hoewel ik daarbij wens aan te tekenen dat ik dol ben op de artiest – de mens erachter kan mij gestolen worden, maar regelmatig moet ik grijnzen om de sarcastische humor die hij tentoonspreid in interviews en op zijn eigen homepage . Tekstueel is er nogal veel veranderdin de loop der jaren, van de bijna puberale Opiate dagen tot aan de spirituele verlichting van Lateralus of de ‘blues’ van 10.000 days. Een aantal thema’s blijven echter terug komen, en één daarvan wil ik bij deze even uitdiepen, omdat ik het Mooi vind.

Als eerste de tekst van “Jimmy” uit 1996:

What was it like to see / The face of your own stability / Suddenly look away
Leaving you with the dead and hopeless?
Eleven and she was gone / Eleven is when we waved good-bye
Eleven is standing still / Waiting for me to free him
By coming homeMoving me with a sound / Opening me within a gesture
Drawing me down and in / Showing me where it all began

Eleven
It took so long to realize that
You hold the light that’s been leading me back home

Under a dead ohio sky / Eleven has been and will be waiting
Defending his light / And wondering… Where the hell have I been?
Sleeping, lost, and numb / So glad that I have found you
am wide awake and heading home
Hold your light, Eleven ,Lead me through each gentle step
by step, by inch, by loaded memory

I’ll move to heal As soon as pain allows so we can
Reunite and both move on together
Hold your light, Eleven
Lead me through each gentle step, by step
By inch by loaded memory ’till one and one are one, eleven,
So glow, child, glow
I’m heading back home

Jimmy , van ænema – 1996

Jimmy was elf toen zijn moeder een hersenbloeding kreeg die haar leven volledig zou verwoesten en haar verlamd vanaf haar nek zou achterlaten.… Lees gerust door

Wolkenkrabber

Flat block
Of two dimensions
Neon totem pole to the sky
Keeping scores of people stacked up so high
Above the ground
But all they can hear is the sound
Of the wind in the antennae
It’s a human zoo
A suicide machine

High rise
Living in a high rise
All stacked up in a high rise block

Childhood
Of concrete cube shaped
A flypaper stuck with human life
Caged up rage
Swarming all the time
Tear out the telephones
Rip up the pages of directories
And wreck all these
High speed lifts and elevators
Be a sabotage rebel without a cause

High rise
Living in a high rise
All stacked up in a high rise block

Starfish
Of human blood shape
Tentacles of human gore
Spread out on the pavement from the 99th floor
Well somebody said that he jumped
But we know he was pushed
He was just like you might have been
On the 99th floor of a suicide machine

High rise
Living in a high rise
High rise
All stacked up in a high rise block

Hawkwind  – High Rise

High-Rise is a 1975 novel by J. G. Ballard. It takes place in an ultra-modern, luxury high-rise building. A film version is scheduled to be released in 2008.

The building seems to give its well-established tenants all the conveniences and commodities that modern life has to offer: swimming-pools, its own school, a supermarket, high-speed elevators. But at the same time, the building seems to be designed to isolate the occupants from the larger world outside, allowing for the possibility to create their own closed environment.

Life in the high-rise begins to degenerate quickly, as minor power failures and petty annoyances over neighbours begin to escalate into an orgy of violence. The high-rise occupants divide themselves into the classic three groups of Western society: the lower, middle, and upper class, but here the terms are literal, as the lower class are those living on the lowest floors of the building, the middle class in the centre, and the upper class at the most luxurious apartments on the upper floors.… Lees gerust door

De hand van God

Ergens rond 1170 werd in Italie Leonardo da Pisa geboren, een man die later bekend zou worden als Leonardo Fibbonacci. In 1202 publiceerde deze man zijn eerste wiskundige werk in de vorm van “Liber Abaci” (Het boek van de abacus). In dit boek beschreef hij de Arabische cijfers en introduceerde hij tevens het getal nul in de westerse samenleving. Hiermee was hij naar alle waarschijnlijkheid de eerste Westerse wiskundige sinds de Griekse oudheid die een nieuw en oorspronkelijk wiskundig werk uitbracht.
Echt bekend werd hij echter pas door een latere ontdekking die zijn naam zou gaan dragen, de zogeheten ‘reeks van Fibbonacci’ (Fibbonacci sequence). Deze reeks laat zich uitdrukken in de volgende formule :
f_0 = 0,
f_1 = 1,
f_n = f_{n-1} +f_{n-2}, , voor n > 1

In normale mensen taal : ieder nieuw getal bestaat uit de som van de twee voorgaande getallen uit de reeks. Deze formule heeft veel gemeen met de zogeheten ‘gulden snede’, een stelling die voor het eerst genoemd werd door de Griekse wiskundige Euclides van Alexandrie.
De Gulden Snede is de verdeling van een lijnstuk in twee delen in een speciale verhouding. Het grootste van de twee delen zich verhoudt zich tot het kleinste, zoals het gehele lijnstuk zich verhoudt tot het grootste. Oftewel:

De φ (phi) staat voor de verhouding tussen a en b, je kan de formule dan ook zien als a : b = (a+b) : a ; waarbij a het kleinste en b het grootste getal is. De waarde van φ wordt benaderd door de verhouding van twee opeenvolgende getallen in de rij van Fibonacci, in wiskundige vorm :

Het aparte van deze twee wiskundige stellingen is dat je ze overal in de natuur om je heen tegen kan komen, bijvoorbeeld in de rangschikking van de pitten van de zonnebloem.… Lees gerust door

Lage Landen

Ik wilde eigenlijk een uitgebreide review schrijven, maar heb mij bedacht en ga volstaan met dit sfeershot :

 (een minuut na afloop van een verpletterend optreden van Nine Inch Nails)

Setlist:

Me, I’m Not
The Great Destroyer
HYPERPOWER!
The Beginning of the End
Survivalism
March of the Pigs
Piggy
Burn
Reptile
The Good Soldier
The Day the World Went Away
Dead Souls (Joy Division cover)
The Hand That Feeds
Wish

Zweden : Eindspel

Ik werd vanmorgen wakker met een vage brandlucht in mijn neusgaten. Dit gegeven was voor mij meer dan genoeg reden om zsm in mijn kleding te schieten, mijn tent open te ritsen en mijn schoenen te grijpen (waarna ik ze even ondersteboven hield om te kijken of er niets engs in gekropen was vannacht 😉 )

Een korte inspectie van de omgeving leerde mij dat de brandlucht afkomstig was uit de richting van de oude vuurplaats, precies aan de overkant van het veld waar ik kampeer. Omdat ik toch even met eigen ogen gezien wilde hebben dat het vuur onder controle was liep/strompelde ik nog half slapend (het was een uur of half zes ‘s ochtends) over de graan stoppels die kleddernat waren van de dauw, terwijl de rook als een baken boven het vuur leek te wenken.
Er zat een vrouw van een jaar of zestig afwezig in het vuur te staren, mijn komst werd niet opgemerkt. Ik groette haar met een zachte ‘Hej da’ in mijn beste Zweeds (en dat is niet zo heel erg goed) in de hoop dat ik haar niet zou laten schrikken, en haar fel lichtblauwe ogen keken mij opeens strak aan. Ik voelde een lichte huivering door mijn ruggegraat heentrekken, en voor een kort moment leek het alsof ze tot in de diepste uithoeken van mijn in mijn ziel kon kijken. Snel schudde ik het gevoel weer van mij af, blijkbaar was ik toch nog niet helemaal wakker geworden tijdens mijn korte wandeling.

Ze gaf in bijna accentloos Engels antwoord en nodigde mij met een handgebaar uit om plaats te nemen in de kuil van de vuurhaard. Ik deed mijn schoenen uit en nam plaats op de steen aan haar rechterhand, en opeens zag ik dat er 5 zit stenen in een cirkel om het vuur stonden..5 stenen, met lijnen van as die een pentagram vormden.… Lees gerust door

Zweden: Interlude

Gisterenavond ben ik nog even bij de resten van de nederzetting gaan kijken, en plots viel mijn oog op iets vreemds.

Klik voor groot

Toen ik begon te zoeken, vond ik opeens nog meer dingen die merkwaardig te noemen waren :

Klikkerdeklikklik

Je ziet het niet op deze foto maar ze waren plastic..

blabla, groter, bla

Intuitief voelde ik aan dat dit gedaan moest zijn door een vrouw. Maar waarom hier in the middle of nowhere? Op die vraag kreeg ik vandaag dus een antwoord.

Zweden: this too, shall pass

Omdat mijn voet vandaag een rustdag nodig leek te hebben ben ik in de directe omgeving van mijn tent gebleven, en heb even de moeite genomen om de oude nederzetting eens van dichtbij te gaan bekijken. Op foto ziet het er helaas weinig indrukwekkend uit (je ziet..bomen..stenen..en soms gras en of mos..), en ook in het ‘echt’ moet je wel degelijk je fantasie gebruiken, hoewel de sporen van de mensen uit de oertijd onmiskenbaar overal in het landschap aanwezig zijn..

Grafheuvel, klik voor groot

Afbakening van de plek waar het dorp begon naast het graanveld

Andere hoek, de rechte lijn is onmiskenbaar (groot)

Steeds als ik een tijdje niets te doen heb lijkt er een enorme rust over mij heen te komen, ik merk aan mijzelf dat ik mij als vanzelf heb aangepast aan de omgeving. Ik hoef helemaal niets, en kan mijzelf urenlang vermaken door de omgeving te bestuderen of door gewoon op mijn rug in het gras te liggen en te kijken waar mijn gedachtes mij heenbrengen. Introspectie lijkt hier wel een tweede natuur te worden, op het moment dat je alleen maar nog maar 2 basisbehoeftes kent (eten en slapen) ben je eigenlijk een stuk vrijer en onafhankelijker dan je in de ‘bewoonde’ wereld ooit zou kunnen zijn.

Er is gewoon..niets en niemand. Je hoeft niets, geen telefoontjes,geen werk,geen sociale verplichtingen, geen amusement (ik gebruik deze term losjes :p) te verteren, niets op te laden, geen schema te volgen, geen verantwoording af te leggen OF te dragen..

‘Eten en slapen’. Die twee woorden omvatten alles wat je nodig hebt, de rest zit allemaal in jezelf. Gast, moest je nou echt naar fucking ZWEDEN om tot die conclusie te komen?

Ehm ja.

Want hoewel ik dit uiteraard allang wist op verstandelijk nivo, is dat nog wel wezenlijk anders dan het gedurende een aaneengesloten periode letterlijk te ervaren.… Lees gerust door

Zweden: grappige subtitel

Vandaag weer een km of 25 gelopen door de omgeving, mijn route liep onder andere langs de ‘Astrid Lindgren berg. (Voor de mensen die zelfs te lui zijn om op een link te klikken : De schrijfster van ‘Pippi Langkous). Een echte berg kan je het nauwelijks noemen maar het was toch een pittige klim op sommige stukjes, en je wil niet weten wat de Zweedse versie van natuurbeheer ‘redelijk tot goed begaanbare’ wandelroute vind..

Routebordje, klik voor groot

De klim is echter meer dan de moeite waard, je kan best ver over de omgeving (-bos dus-)uitkijken. De top is bijna in zijn geheel plat,en nodigde uit om even met mijn schoenen en sokken uit heerlijk in de zon (jawel!) te gaan zitten. De rots bleef opmerkelijk koud terwijl de temperatuur toch dik boven de twintig graden lag.

Herdenkingssteen op de top

Geen titel – Klik voor groot

Geen titel, deel II

Op de terugweg kwam ik, net buiten de bosrand een offersteen tegen. Waarschijnlijk ooit gebruikt door de mensen van de nederzetting waar ik bij kampeer..

onvermijdelijke grote versie

Ik begin mijn voet nu echt te voelen, het voelt als een kneuzing maar dan op de plek van een spier. Op zich valt de pijn nog wel mee, maar ik zal het wel een stuk rustiger aan moeten gaan doen vrees ik. De hike terug naar Solvalla is echt een pittig stuk, en ik heb eigenlijk geen zin om pijnstillers te slikken.

Zweden: ergens in Juli

Ik ben zonet godverdomme bijna gebeten door een fucking slang!! Godver!

klik voor groot!

Ik liep terug vanaf de andere kant van het veld waarop ik kampeer toen de slang ineens recht overeind kwam op +/- 1 meter afstand. Mijn lichaam reageerde al voordat mijn brein besefte wat ik zag, en ik maakte een sprong naar links terwijl alle haren op mijn lijf rechovereind sprongen. Het beest draaide zijn kop even mee, keerde zich om en gleed op zijn gemak weg tussen het hoge gras..Vreemd hoe je lichaam kan reageren op dergelijke dingen, ik voelde een (instinctmatige) diepe afschuw toen ik het zwarte lijf langzaam bij mij uit de buurt zag wegkronkelen.. Na een half uur ofzo was ik weer genoeg tot rust gekomen om even op mijn gemak voor mijn tent te gaan zitten en alles even te overdenken. Een korte sms uitwisseling met Nederland leerde mij dat deze slang wel giftig maar niet dodelijk is, en dat sterkte mij in mijn besluit om op deze plek te blijven, aangezien dit het eerste ‘gevaarlijke’ dier is dat ik tegengekomen ben.

Maar toch..goddamn. Ik zou er bijna op zijn gaan staan..


Is this what you wanted?
Is this what you had in mind?
Is this what you wanted?
‘Cause this this is what youre getting…

Tool – Ticks & Leeches

Zweden : Geen idee. What year is this?

All I can say is that my life is pretty plain
I like watchin’ the puddles gather rain
And all I can do is just pour some tea for two and speak my point of view
But it’s not sane, It’s not sane

I just want some one to say to me
I’ll always be there when you wake
Ya know I’d like to keep my cheeks dry today
So stay with me and I’ll have it made
And I don’t understand why I sleep all day
And I start to complain that there’s no rain
And all I can do is read a book to stay awake
And it rips my life away, but it’s a great escape

Blind Melon , No Rain

vandaag is het weer voor de verandering maar weer eens omgeslagen naar regen. Lijkt fucking Nederland wel! Maar goed. Om half tien op pad gegaan om een wandelroute van een km of 8 te lopen, het lijkt mij namelijk een verstandig plan om mijn voet even niet verder te overbelasten.

Again werd ik getroffen door de pracht van de omgeving, en tegelijkertijd overviel mij het besef dat ik never nooit niet in staat zal zijn om die pracht vast te leggen met mijn fototoestel. Je ziet immers alleen stenen, bos, nog meer stenen en af en toe een (kunstmatige) heuvel met..nog meer stenen. En dat is dan een grafheuvel 😉 Aan de andere kant draag ik de herinnering natuurlijk ‘voor altijd’ met mij mee (cliche alarm!), en misschien zal ik ooit in staat zijn om het in woorden te vangen, wie weet 🙂

Highland Cattle , (link!) Klik voor groot

Insert smart ass title here , klik voor groot

En toen ik dus rond het middaguur weer bij mijn tent was begon het op zijn Nederlands te regenen, echt niet normaal!… Lees gerust door

Zweden: Tellen is voor nerds

Weer een close encounter met Bambi. Vandaag had ze echter 2 kleintjes bij zich!


(van veraf genomen shot van Bambi& kids, klik voor groot maar nog steeds onduidelijk)

Vandaag daadwerkelijke de zon gezien! woehoe!! ughe. Ook nog een hike van +/- 20km door het reservaat gemaakt, en ik blijf mij er over verbazen hoe uitgestrekt alles hier is. Op een km of 6 afstand liggen twee boerderijen temidden van wat landbouwgrond, daarachter gaat het reservaat weer verder.


Lotr territorium , klik voor groot


Dichtgemaakte grot, klik voor groot


Geen titel , klik voor groot


Born a poor young country boy–Mother Nature’s son
All day long I’m sitting singing songs for everyone.

Sit beside a mountain stream–see her waters rise
Listen to the pretty sound of music as she flies.

Find me in my field of grass–Mother Nature’s son
Swaying daises sing a lazy song beneath the sun.

Mother Nature’s son…
the Beatles – Mother Nature’s Son (White Album)

Zweden: Ik ben maar gestopt met tellen


(Reservaat tussen Alkalla en Sollentuna, klik voor groot)

Vandaag was _moordend_

Geen nieuwe blessures, en dat mag een klein wonder heten. Nou ja, geen..ik heb last van mijn middenvoetsbeentje (ehh althans dat denk ik, ik heb geen Xray apparaat bij me om te checken)
in mijn linkervoet, ik denk dat het met overbelasting te maken heeft. Volgens mij moet ik een tikkeltje voorzichtig aan gaan doen 😉

Onbewust heb ik een uitstekende keuze gemaakt geloof ik, het reservaat is niet alleen prachtig om te zien maar er hebben hier al mensen gewoond sinds de Bronstijd, vlak bij de plek waar ik mijn kamp heb opgeslagen liggen de overblijfselen van een vuurhaard en de nederzetting zelf, terwijl achter mij in het bos op een meter of 50 afstand een grafheuvel ligt. Als ik het bord bij de ingang van het reservaat goed begrepen heb (mijn Zweeds is niet echt goed 😛 ) dan liggen er meerdere overblijfselen door het hele reservaat verspreid. Waanzinnig dat je in dit land gewoon mag gaan en staan waar je wil!

Toen ik het reservaat betrad wachtte mij al de eerste verrassing :


Runesteen , klik voor groot

Bij nadere inspectie (je kan het op de grote foto enigszins zien) lag er ook een offerande aan de voet van deze steen. De Oude Religie is in Scandinavië nog springlevend..Enige tijd nadat ik mijn tent opgezet had hoorde ik iemand uit de bossen komen, en toen ik omkeek zag ik een blonde, langharige Zweed lopen. Hij droeg een rugzak en had in zijn rechterhand een voorwerp dat in een rood zwart kleed gewikkeld was, ik kon niet zien wat het was maar om eerlijk te zijn gaf het mij een beetje de creeps. Tabernakel? Wapen?
Call me paranoid , maar ik slaap vanavond met mijn mes naast mijn hoofdkussen.… Lees gerust door

Zweden: Dag 5

Why does it always rain on me?
Is it because I lied when I was seventeen?
Why does it always rain on me?
Even when the sun is shining
I cant avoid the lightning
Oh, where did the blue skies go?
And why is it raining so?
Its so cold
Why does it always rain on me?


Travis , Why does it always rain on me?

Inderdaad, wederom kutweer vandaag.

Na een uurtje of twee met mijn goede vriend Friedrich & een wandeling naar Sundbyberg voor wat inkopen stond Thomas weer bij mijn tent, ditmaal met de vraag of ik toevallig zin had om mee te gaan naar een kroeg.

Eenmaal aangekomen troffen we ook een aantal vrienden van Thomas, die het vervolgens op een zuipen zette. Ik heb het zelf braafjes bij cola gehouden aangezien ik zowiezo al een sporadische drinker ben en ik eigenlijk wel een helder hoofd wilde houden tijdens mijn verblijf in Zweden (ja ik besef mij dat dit enigzins hypocriet was na mijn blowavontuur van de vorige avond maar persoonlijk heb ik na een avond drinken MEER last de volgende dag dan van blowen), en ik heb dus met verbazing zitten toe te kijken hoe er binnen een uurtje of onderhalf zo ongeveer 8 halve liters naar binnen verdwenen bij Thomas. Vervolgens namen we de metro* naar Sundbyberg om naar een andere kroeg te gaan (om de 1 of andere reden vonden Thomas en kornuiten het een hilarisch idee om een -zoals zij het uitdrukten- MILF** op te duikelen voor mij toen ze hoorden dat ik single ben, en dat kon alleen in deze kroeg volgens hen). In de Irish pub waar we terechtkwamen waren echter helaas vooral (te) jonge meisjes aanwezig :p dus de snode plannen van Thomas & friends konden geen doorgang vinden. Uiteindelijk zijn we om een uurtje of ehh 3?… Lees gerust door

Zweden : Dag 4

Ik zat om een uur of 8 ‘s avonds op het terras bij de receptie een boek te lezen (Love all the people van Bill Hicks om precies te zijn – nog bedankt Bianca! het was een perfecte keuze..), toen ik werd aangesproken door een langharig -absoluut niet werkschuw zoals later zo blijken- stuk tuig, dat Thomas bleek te heten. Toen hij vernam dat ik uit Nederland kwam en een backpack reis door Zweden aan het maken was verklaarde hij mij eerst voor geschift en nodigde mij vervolgens uit om de avond samen met hem en zijn vriendin in hun trailer door te brengen. En waarom ook niet?

Wat er vervolgens gebeurde kan ook echt alleen maar mij overkomen , na wat over en weer gepraat en het doorspitten van de muziekcollectie van Thomas (die van mij is groter ughe ) werden de ramen geblindeerd, ging er een kastje open en jawel hoor..daar kwam de pijp op tafel. Want als je uit Nederland komt blow je…right?

Ughe. Ik wilde Thomas & Denise natuurlijk niet voor het hoofd stoten (ook al was het voor mij al weer enige tijd geleden dat ik voor het laatst geblowed had) en kan nu dus uit eigen ervaring zeggen dat het Zweedse -repressieve- drugsbeleid faalt. Kwalitatief deed de hasjiesj overigens niet veel onder voor de Nederlandse, maar Marihuana blijkt veel moeilijker te verkrijgen. Vervolgens hebben we een uurtje of twee Guitar Hero gespeeld, en daarmee een fors aantal rock klassiekers volledig om zeep geholpen 🙂
Far : deze game gaat ons in de toekomst veel lol bezorgen!! (zeker in combinatie met de bijpassende controller)

Ook nog even een stukje Zweedse tv meegepikt, en ik moet zeggen dat het een opluchting was om ‘s avonds laat eens NIET doodgegooit te worden met reclame’s voor ‘geile’ webcamsites & domme belspelletjes.… Lees gerust door

Zweden : Dag 3

Solvalla City Camping


Klik voor groot.

Na in totaal een kleine 20km gehiked te hebben gisteren -volgens mijn gps- is het even tijd voor een korte inventarisatie van de schade. Pijnlijke schouders – check. Net niet blaar onder mijn linker voet – check. Wondje aan een teen van mijn rechtervoet – check. Hm, niets onoverkomelijks dus. Het weer is nog altijd op zijn zachtst gezegd bagger te noemen, dus ik blijf vandaag maar hier denk ik. Inkopen kan ik in Sundbyberg wel gaan doen, en in de tussentijd maar even de tijd nemen om de omgeving te verkennen en mijn planning voor de komende tijd op orde te krijgen. Zei ik planning? Damn. Ik bedoelde ‘uit te zoeken waar ik eventueel naar toe zou willen’ 😉

In this autumn rain
We’re blessed with autumn skies

I’m doing it for myself
Not somebody else
I’m doing it for myself

Calling out in shame
Silence engrained
Crying out your name
Something wrong but beautiful, so beautiful

In this awesome rage
Rejecting compromise

Undoing it for myself
Not somebody else
Undoing for myself

Paradise Lost , ‘ Grey‘ .

Zweden : Dag 2

Captain’s log, stardate 060707,13.00h

Godverdomme, auw ik ga kapot. Heb net 3 kwartier (!) gelopen, mijn schouders doen pijn, mijn voeten doen pijn, het is kutweer en mijn originele planning gaat ‘m niet worden. De weersvoorspelling is dramatisch, er is nergens in heel fucking Stockholm een passende gasfles voor mijn brander uit te halen, mijn budget zou wel eens iets te krap kunnen zijn om gebruik te kunnen maken van het openbare vervoer (de trein is DUUR in dit land -de afstanden zijn natuurlijk ook wel iets groter dan in NL-), en ik heb even een plek nodig om tot rust te komen en eens te bedenken wat ik nu dan maar moet gaan doen.

Wijze levensles no1 : – ik ben een hopeloze romanticus

15.00h – Bar/Grill Mumdaï

Na nog een paar kilometer gelopen te hebben zit ik nu even te genieten van een kop koffie van 20SEk (ruwweg 2 euro). De eigenaar -een wat oudere Egyptische man- lijkt zich enigzins te schamen voor deze prijs (huh?) en ik mag zoveel refills nemen als ik maar wil. Heb maar niet de moeite genomen om hem te vertellen dat de prijzen in NL gelijkwaardig of hoger zijn, en dan zonder refill :>

Ik mocht ook mijn mobiel + gps even aan de oplader hangen, op zich wel handing aangezien ik aan mijn wandelkaarten voor ‘t Noorden uiteraard niets heb hier. Nu nog even hopen op wat Goddelijke inspiratie mbt wat te doen vandaag, hij* zal er vast niet blij mee zijn als ik mijn tentje hier op het terras ga opzetten :>>16:15h

 Ok, ergens buiten Stockholm ligt de Solvalla citycamping waar ik voor 125SEK een nacht kan blijven. Een hike van een km of 9 / 10 dus dat moet nog te doen zijn. ‘De paaaaaden op, de laaaaaaanen in’

Of eh, nee.… Lees gerust door

Zweden: Dag 1

Tsja daar sta je dan bij

Stockholm Central
met een IETS (understatement) te zware backpack en je hoofd vol wilde plannen van ‘leven in de vrije natuur’. Het was echter al dik 22.00u geweest, en een hike naar buiten Stockholm zag ik op dat tijdstip niet meer echt zitten ; DUS mijn gezonde verstand maar even gebruikt en contact gezocht met

The Red Boat Hostel

een jeugdherberg(achtig) ding aan de kade iets buiten het centrum dat nog zegge en schrijve 1 plek vrij had. Mijn eerste mazzeltje 😉

En wat doe je dan? Juist ja je gooit zsm je backpack de kamer in, regelt wat te drinken en gaat op het achterdek zitten te genieten van het uitzicht op Stockholm. Een stad die qua sfeer wel iets weg heeft van Amsterdam, alleen dan VEEL schoner.

Het duurde niet lang voordat ik in gesprek raakte met François, een mede backpacker die zat te genieten van zijn laatste avond in Stockholm. Hij bleek uit Frankrijk te komen (no shit) en had al aardig wat van de wereld gezien. Na wat algemeenheden uit te hebben gewisseld ging ons gesprek al snel van de hak op de tak, via het uitgaansleven in Stockholm naar filosofie, het weer, voetbal (ughe)en de zin van het leven in zijn/haar algemeenheid. Nee die hebben we overigens niet gevonden :p Het was erg prettig om van gedachten te wisselen met iemand die meer ervaring had met het op de bonnefooi rondtrekken in een vreemd land, hij heeft mij nog een aantal handige tips kunnen meegeven met het oog op mijn wilde plannen voor de komende twee weken.

Daarna hebben we nog even zwijgend van het geweldige uitzicht op Stockholm zitten te genieten bij het prachtige schemerlicht van de net niet eeuwige dag.

(Google Earth viewpoint)

Dit was ons uitzicht (let wel : 5 voor elf ‘s avonds!)

Klik voor grotere afbeelding

Tegen een uur of half 3 vonden we het wel laat genoeg geweest en zijn we ons bed in gedoken.… Lees gerust door

Terug (van weggeweest)

They said be careful where you aim
Because where you aim you just might hit

(U2, Dirty Day)

Ik stap in Sittard uit de trein, licht huiverend in de avondkou. In mijn oren klinkt Tool’s Ænima, een erg toepasselijke soundtrack voor vanavond. Of misschien ook wel niet, maar dat maakt verder niet uit 😉

Ik volg voor de zoveelste keer de oude en o zo bekende route, over het stationsplein richting de Steenweg. Onderweg passeer ik het dichtgetimmerde pand van de Babylon (ooit DE lokatie om harddrugs te scoren in Sittard) en de mij welbekende etalage van de Regenboog, waar ik ooit bijna dagelijks stond te kwijlen op de tentoongestelde apparatuur. Vanaf het moment dat ik de Steenweg opdraai voel ik mijn lichaam reageren, de adrenaline begint te stromen..De lucht ruikt vaag bekend, deze keer geen urine/bier geur maar een tpyische stadsgeur van vuil, smog en een beetje frisse lucht. Ik tel mijn stappen terwijl ik om mij heen blijf kijken naar de zo vertrouwde maar toch vreemde winkelstraat waar ik jarenlang woonde. Mijn schoenen maken een vreemd geluid op de bestrating, en ik reik naar de volumeschijf aan mijn mp3speler om het te verdringen.Langzamerhand steekt de twijfel zijn kop op. Is dit wel echt verstandig? Wie ben ik om te denken dat ik, jaren later, in staat zal zijn om die (bijna) fatale zaterdagochtend achter mij te laten? Waarom moet ik dit -zoals gewoonlijk- zonodig moederziel alleen doen?


Mijn hartslag neemt toe, ik voel mijn hart heftig kloppen..in mijn borst, in mijn nek, in mijn slapen..ik proef een metaalachtige smaak in mijn mond en besef mij dat mijn lichaam inmiddels in ‘vecht of vlucht’ modus staat. Vluchten heb ik in de afgelopen 7 jaren al meer dan genoeg gedaan, of het nu in drugs,muziek,schrijven,gamen of wat dan ook was..En vechten?… Lees gerust door

Terug

Mensen die mij kennen weten dat ik regelmatig terechtkom in wat ik zelf spottend mijn ‘autistische fase’ noem. Als ik in die fase zit sluit ik mij voor alles en iedereen af, ben niet bereikbaar, ‘vergeet’ afspraken en probeer niet noodzakelijk contact zoveel mogelijk te vermijden. Het lijkt wel alsof het de enige manier is om ‘rust in mijn hoofd’ te krijgen. Mijn meest recente autistische bui heeft bijna zo’n 4 maanden (dat is een record als ik mij niet vergis) geduurd, en zelfs de mensen die mij normaal gesproken altijd kunnen bereiken heb ik deze keer vermeden. Ik had veel om te overdenken, mijn werk valt momenteel bij tijd en wijle erg zwaar, het fatale ongeluk van mijn lieve Che dat ik heb zien gebeuren..en er was nog iets.

Iets dat inmiddels al ruim zeven jaar in een raar en duister hoekje van mijn ziel zit, en hoewel ik de onbetwiste koning-der-verdringers ben kan zelfs ik dit stukje diep in mij niet negeren. Uiteraard zit er een verhaal aan vast, er zit immers altijd een verhaal aan vast. Dit verhaal is er een van geweld, zowel mentaal als fysiek. Het hoe en wat, zelfs de specifieke aanleiding voor het verhaal dat ik wil/moet opschrijven, zijn voor nu niet van belang. ‘Ze’ zeggen dat alleen moedige mensen in staat zijn om hun eigen gebreken en angsten onder ogen te zien. Ik geloof daar zelf niet zo heel erg in, het heeft niets met moed te maken. Misschien wel met ‘moeten’. Wat je nu gaat lezen is een vrij persoonlijk iets, maar het opschrijven en delen van deze ervaring vormt denk ik een beslissende schakel in de reeks van gebeurtenissen die achteraf bezien misschien ook wel onvermijdelijk waren.

*************************************

Het was een prachtige lentemiddag in Sittard, en ik stapte samen met Rudy en Huxley (laatsgenoemde was mijn hondje) vanuit de witte Mirakle deur rechtsaf de Steenweg op voor een wandeling.… Lees gerust door