Monoloog

Jezus, het is best fris. Had ik niet een dikkere trui aan moeten doen? Een sjaal was misschien ook wel handig geweest, maar ach als we zo gaan lopen krijg ik het vanzelf wel warm. Wel mazzel met het weer na al die regen van de afgelopen dagen, ziet er naar uit dat het droog blijft. Shit, de muffins – heb ik die wel ingepakt? Misschien maar even kijken – oh nee wacht de spoorbomen gaan al dicht de trein kan nu ieder moment aankomen en ik wil er niet als een sukkel uitzien. Pfff krijg het er opeens warm van, even mijn rits een stukje opendoen. Ah, daar komt de trein al om de bocht, nog een minuut of twee en dan..dan weet ik het. Even tegen de paal leunen, dan kom ik wat meer casual over. Godver, waarom zo overdreven zelfbewust? Alle spontaniteit gaat zo verloren. Ik hoop dat ze net zo leuk is als via Signal..Zou ze mij wel leuk vinden? Heb ik mij niet leuker voorgedaan dan ik ben? Fuck wat heb ik een hekel aan dit gedoe. Trein is er bijna..wind is toch nog wat frisser dan ik dacht, snel rits maar weer dicht. Had ik niet beter mijn haren in een staart kunnen doen? Ik hoop dat de mijn luchtje lekker vind ruiken. Oeh, snel nog een pepermuntje. Misschien toch nog maar iets naar links, dan zie ik haar meteen zodra ze uitstapt. Heh, trein is bijna leeg ik zou haar eigenlijk nu al moeten kunnen spotten. Was ze dat? Nee, vast niet. Stopt dat pokkeding nog ooit? Ok, casual..casual. Diep ademhalen, blijf rustig. Ok amper mensen..Dat is ze niet, dat is ze niet. Ow daar , ja dat is ze! Mijn god ze is veel leuker dan ik dacht! Kut, wat moet ik doen?!… Lees gerust door

Zolang er nog mensen aan je denken

“A man is not dead while his name is still spoken.” –
Terry Pratchett – Going Postal

Bovenstaande headers (onzichtbare meta-data) worden met iedere opgevraagde pagina van al mijn servers meegezonden. Niemand die het ooit ziet, tot voor kort. Toen kreeg ik van iemand de vraag waarom er X headers werden mee gezonden. Wel, hierom:

In Terry Pratchett’s Discworld series, the clacks are a series of semaphore towers loosely based on the concept of the telegraph. Invented by an artificer named Robert Dearheart, the towers could send messages “at the speed of light” using standardized codes. Three of these codes are of particular import:

  • G: send the message on
  • N: do not log the message
  • U: turn the message around at the end of the line and send it back again

When Dearheart’s son John died due to an accident while working on a clacks tower, Dearheart inserted John’s name into the overhead of the clacks with a “GNU” in front of it as a way to memorialize his son forever (or for at least as long as the clacks are standing.)

Huidhonger

Mijn plan stelde niet veel voor, het was niet eens echt een plan – ik stapte gewoon in en begon te rijden. Kilometer na kilometer werden opgeslokt door mijn motorkap om te worden uitgespuugd in mijn achteruitkijkspiegel terwijl ik gedachteloos op mijn stuur trommelde en meedreef op de muziek.
Stoppen deed ik pas een paar honderd kilometer later. ‘Verder’ hoorde ik een bekende stem in mijn achterhoofd corrigeren en een glimlach vond mijn lippen. Grappig hoe karaktertrekjes hun eigen levensweg kunnen doorlopen, van interessant via irritant naar een gemis.

Lopen deed de innerlijke dialoog die ik eindeloos voerde sinds het incident eindelijk verstommen in de eindeloze cadans van mijn voeten op het zandpad. De overheerlijke nazomerzon schitterde in de nagenoeg strakblauwe lucht die slechts onderbroken werd door een enkele uitwaaierende condensstreep van een passagiersvliegtuig dat op kilometers hoogte passeerde.

Ik vond een rustplaatst in een kuil, afgeschermd van de boze buitenwereld door wat eenvoudige begroeiing en de ijzeren wil om te verdwijnen. Eenmaal tot rust gekomen in mijn eigen microkosmos van zonneschijn, wind en mijn eigen gedachtenstroom kwam daar toch opeens het verlangen en het grote gemis. Een gemis aan nabijheid, intimiteit. Een blik, een knuffel. Een geur. Ik zocht in mijn hoofd naar een naam, en vond haar:

Huidhonger.

Bekentenis

Het duister van de avond omhelst mij als een oude vriend terwijl ik mij een weg baan door de regen die met een zachte verontschuldiging dat hij er verder ook niet zo veel aan kan doen via mijn gezicht zo over mijn jas, broek en schoenen de doorweekte grond opzoekt. Ik huiver even in de kou van de beginnende herfst terwijl Nick Cave zijn zielenleed in mijn oren laat druppelen. Een leed dat, zo moet ik onder ogen zien, veel groter is dan het mijne. Aan de andere kant – leed en verdriet vergelijken is zinloos. Er trekt even een flauwe glimlach over mijn lippen als ik aan een gesprek met Haar over de essentie van verdriet terugdenk, nu al weer zo lang geleden. “Verdriet is de prijs die je betaald om te kunnen, misschien wel om te mógen liefhebben’ had ik met enige pathos geponeerd.

And the little white shape dancing at the end of the hall
Is just a wish that time can’t dissolve at all

Zingt Nick weemoedig in “Bright Horses” en ik slaak een diepe zucht. Zou ze het ooit begrijpen? Zou ze ooit inzien dat wat ik gedaan heb niet uit wraak was, maar uit noodzaak? Dat ik het niet voor mij deed, maar juist voor haar? Waarschijnlijk niet concludeer ik met enige spijt die meteen verdrongen wordt door het besef dat daar nu net de crux zit. Als ik ergens spijt van heb dan is het van het feit dat ik haar voor het eerst sinds die bewuste winteravond op het strand bewust gekwetst heb,met een virtuele stomp op haar (bevallige) neus. Niet als een daad van wraak, maar uit een besef van ..noodzakelijkheid, een dwingende urgentie. Een laatste geschenk, gegeven uit liefde. Zoals altijd heb ik een subtiele hint verstopt, een hint die alleen begrepen kan worden door een goed verstaander die mij kent als geen ander.… Lees gerust door

Waterkant

Ik zie hem al van ver staan op zijn plek daar aan de rand van wat eens een hofvijver was. Vuisten gebald, ogen gesloten en een gespannen uitdrukking op zijn gezicht. Roerloos, ongenaakbaar als rotsblok. Zijn pure aanwezigheid als een geschreeuwde uitdaging naar boven: “Hier sta ik!” De zon breekt even door en kust zijn gezicht met een verdwaalde lichtstraal maar hij lijkt het niet te merken – of hij negeert het ter faveure van zijn eigen innerlijke bespiegelingen.

Daar zit – besef ik mij terwijl ik achter hem afbuig en mijn eigen pad volg- een diepzinnige metafoor over het leven zelf in verborgen.

Ik heb van je gedroomd vannacht

Ik heb van je gedroomd vannacht,

En even was weer alles goed
We waren op de vlucht – niet voor elkaar
Niet voor de tijd
Maar voor de apocalyps

Ik heb van je gedroomd vannacht,

We zaten naast elkaar
Zij aan zij – onze vingers vervlochten
Ik reed en jij las kaart
We lieten samen alles achter

Ik heb van je gedroomd vannacht,

En er was geen verdriet
We waren weer één – net als toen
Achter ons verging de wereld
Maar wij hadden elkaar

Ik heb van je gedroomd vannacht,

Eindelijk waren we ver genoeg
Ik stopte de auto – drukte een kus op je lippen
Nog een laatste omhelzing
Voordat het einde daar was.

Eyes of secret storm and story
Show and tell, we’ll make it through
Onus Fate and Undo Odium
Armor, anchor, lead and stone

By the telling
May they become
May they all be feathers

A Perfect Circle – Feathers

Resetknop

We kijken elkaar recht in elkaars ogen aan terwijl ik het spaghettibandje van je jurk voorzichtig over je schouder omlaag trek. Je glimlacht als je mij plagerig achterover op mijn bed duwt en op mij gaat zitten, je prachtige figuur scherp afgetekend tegen de zomerzon. Ik open mijn mond op iets te zeggen maar je smoort mijn woorden voordat ik ze kan uitspreken. Nee, woorden zijn niet nodig – niet voor ons. Niet nu.
Ik ken je amper maar de chemie tussen ons twee is bizar, ik voel mij tot je aangetrokken als een maan tot zijn moederplaneet. Er is geen sprake van liefde, dit is pure onversneden lust waar we ons zonder enig voorbehoud aan overgeven.

Ik rol je op je rug nadat we elkaar van onze laatste kledingstukken hebben ontdaan en bewonder je naakte lijf. Je bent prachtig zoals je daar vol zelfvertrouwen ligt te wachten. Mijn mond begint aan de lange, trage weg naar beneden met zoveel omwegen als ik maar kan opbrengen en ik begin je zachtjes in je zij te kietelen als ik je zachtjes voel kronkelen onder mijn zoektocht. Plagerig zoen ik je op je navel en zak weer iets verder omlaag, op zoek naar de resetknop.

Er zijn dingen die ik in de afgelopen jaren heb moeten missen, en tot nu wist ik niet hoe erg. Als mijn lippen de jouwe vinden en ze voorzichtig spreiden voel ik hoe je huivering zich ook van mij meester weet te maken, je fluistert zachtjes wat je van mij wil en ik realiseer mij dat er niets onder de zon zo opwindend is als een vrouw die weet wat ze wil en hoe ze dat kan krijgen – een vrouw die in controle kan zijn door de controle te laten gaan. Mijn tong vind dan eindelijk de resetknop en terwijl ik je nagels in mijn schouders voel wegzinken verdwijnt het laatste restje weemoed uit mijn hoofd als haar plaats wordt ingenomen door rauwe wellust.… Lees gerust door

Iedere stap

Met iedere stap die ik zet laat ik je verder achter mij. Iedere stap voert mij verder bij je weg, en soms – heel soms twijfel ik. Is dit wel de juiste weg? Zal ik niet verdwalen? Wil ik wel weglopen?
Maar dan herinner ik het mij weer. Hoe het was, dat einde. De vernedering van het opzij geschoven worden, weggewuifd worden alsof ik een lastige vlieg was. De snauw, de nauwelijks verholen dreiging. De minachting.

De stilte.

En dus zet ik maar weer en stap, en nog één en nog één. Met iedere stap verwijder ik mijzelf nog verder van een ongezonde situatie die niet had hoeven zijn. Iedere stap dwingt mij ook ook mijn eigen verantwoordelijkheid onder ogen te zien en op te nemen. Met iedere stap die ik zet sta ik mijzelf toe om alles wat er tussen ons is gebeurd te laten inkleuren door het einde, om op die manier tot een bevredigende conclusie te komen die niet perse waar hoeft te zijn. Iedere stap een nieuwe reden, een nieuwe verklaring.

En stilte.

In gedachten zie ik een streep verschijnen, de streep waar jij allang overheen was. Ik nader hem met iedere stap totdat het tijd is voor de laatste, beslissende schrede. Uit het niets komt er opeens de gedachte aan een bijna kinderlijk naïef manifest opduiken uit de nevel van mijn verleden:

heb onvoorwaardelijk lief
speel geen spelletjes
durf kwetsbaar te zijn
woorden zijn geen wapens
geloof in de ander als in jezelf
geniet van iedere seconde
alles gaat voorbij

Halverwege mijn allerlaatste stap laat ik mijn voet hangen. Nee, dit is niet wie ik wil zijn. Iedere stap voert mij dan misschien wel bij jou weg, maar hij zou mij naar mijn toekomstige ik moeten voeren die ik wil zijn. En wil ik deze persoon echt zijn?… Lees gerust door

Jaar

Eigenlijk had ik mijzelf voorgenomen om hier alleen nog maar mijn eigen woorden en foto’s te gebruiken, met links en rechts een strofe van een dichter of tekstschrijver die mij raakt. Vandaag is echter een dag die schreeuwt om stilte, dus los van deze tekst laat ik bij uitzondering mijn held Simon Vinkenoog graag even voor mij spreken. De beelden vertellen hun eigen verhaal, wat ze niet laten zien fluistert over het wit tussen de regels. Misschien zit daar zelfs wel het echte verhaal, wie weet 🙂



Hoe het nu verder moet,
Hoe het zal gaan heten
Hoe het er uit mag zien,
Wat we er van mogen weten
Of de zon ook schijnt,
Of het nu warm is, of koud,
Of het ver is, of hier
Of het waar is, bestaat
Of je er kleuren hoort
Of er klanken ziet
Of het pijn doet, of verdriet –
Het mist je niet
Eenmaal dood
Zal je alles weten


Simon Vinkenoog – Vandaag de dag

Keuzevrijheid

Enigszins geïrriteerd staar ik naar de tegelvloer voor de kassa. Ik wil hier weg, ik heb het om te beginnen al niet zo op supermarkten en mijn tijd verdoen in de rij voor de kassa omdat voor mij iemand staat te treuzelen is al helemaal niet mijn ding. Ongewild krijg ik iets mee van het gesprek van mijn voorgangster met het kassameisje, de vrouw staat erop om een fooi te geven die de medewerkster eigenlijk niet wil aannemen – zo blijkt uit het voorzichtige tegensputteren.
Omdat ik zoals gewoonlijk naar de grond sta te staren is het eerste dat mij opvalt aan de vrouw voor mij haar schoenen. Zwarte, glimmende instappers. Versleten aan neus en achterkant. Mijn blik dwaalt wat omhoog en ik zie een zwarte panty met ladders, gevolgd door een zwarte korte broek. Even later vinden mijn ogen haar gezicht en even voel ik een steek in mijn maag, het is overduidelijk het gezicht van een (herstellende) verslaafde. Ik kan moeilijk onder woorden brengen waar ik dat zo duidelijk aan kan zien, maar het is iets in het gezicht, de blik in haar ogen..Ze zal ongeveer van mijn leeftijd geweest zijn maar haar gezicht zag er veel doorgroefder uit dan het mijne, en dat – laten we eerlijk zijn – is inmiddels ook al geen babyface meer. En dat komt niet alleen door mijn baard.

Voor mij gaat het ongemakkelijke gesprek tussen de vrouw en de puber achter de kassa door. De fooi is na een erg ongemakkelijke scene geaccepteerd, de boodschappen kunnen dus ingepakt worden. De vrouw blijft maar praten, overduidelijk opgelaten en gestrest. Vanuit mijn vroegere ervaringen met verslavingszorg (stage) weer ik er toevalligerwijze wel het één en ander vanaf en in mijn hoofd begint het verhaal -er is altijd een verhaal, of dat nu klopt of niet- zich te vormen.… Lees gerust door

Storm

De regen slaat genadeloos op mij neer en voordat ik het weet ben ik doorweekt. Enigszins wankelend grijp ik mij vast aan de dichtstbijzijnde boom terwijl ik in het dreigende gegrom van een naderende onweersbui langzaam maar zeker dichterbij hoor komen. Kut. Ik zal hier wegmoeten. Er flitst een bliksemschicht en ik tel de secondes tot aan de donder. Twee,drie,vier..ik kom tot de zes. Ok, er zitten zes secondes tussen – dat wil zeggen dat de bui nog eh

Kut. Hoe zat dat ook alweer? Het duurt even eer ik het mij weer herinner: delen door drie. De bui zit op twee kilometer afstand, veel te dichtbij. Ik loop bij de bosrand vandaan over een zandweg en probeer een redelijke afstand van de bomen te houden. Lang geledendat ik mij zo door het weer heb laten verrassen, maar ik ben dan ook niet mijn normale zelf gebleken recentelijk. Ergens ben ik in de afgelopen weken iets van mijzelf kwijtgeraakt, iets essentieels. Mijn schoenen soppen bij iedere stap die ik zet en ik realiseer mij dat ik een probleem heb. Kilometers van wat er door moet gaan voor huis, doorweekt en een onweersbui die inmiddels recht boven mij lijkt te hangen.

En thuis..zit jij.

Ik wil niet meer naar huis. Ik wil niet meer terug naar jou.

De laatste weken waren een uitputtingsslag, en ik geef mij gewonnen. We hadden hier nooit aan moeten beginnen maar we dachten in onze grenzeloze naïeviteit dat we het tij wel zouden kunnen laten keren. Niet dus. Het aloude verhaal: jongen ontmoet meisje, eierstokken beginnen te trillen, stomende hete seks, een miskraam..en nu ben je zwanger. Zwanger van mij.
Ik wil dit niet.
Als de laatste weken ook maar iets duidelijk hebben weten te maken is dat ik diep van binnen niet van je houd, maar je verafschuw.… Lees gerust door

Lege bladzijde

Uiteindelijk zijn het herinneringen en ervaringen die ons maken tot wie we zijn. Een mens wordt -denk ik- blanco geboren, als een onbeschreven blad dat volgeschreven wordt door het leven zelf. Een aaneenschakeling van (on)bewuste keuzes die al dan niet voor je gemaakt worden, een verzameling van toevalligheden en dingen die je nu eenmaal ‘overkomen’ of die onvermijdelijk blijken te zijn vullen langzaam maar zeker de paragrafen en alinea’s waarmee je innerlijke ik uiteindelijk zijn eigen verhaal gaat vertellen.

Zoals ieder verhaal hoeft dat helemaal niet objectief, kloppend of zelfs maar waar te zijn – als het verhaal maar consistent is en klopt volgens de intrinsieke logica en gevolgde lijnen. Als het maar een goed verhaal is, anders zal het ergens achteraf op een stoffige plank in een vleugel waar zelfs de schoonmakers niet komen eindigen.
Zo’n verhaal hoeft helemaal niet statisch te zijn, je kan er zelf tot op zekere hoogte vorm aan geven. Mijn innerlijke cynicus denkt dat dit voornamelijk afhankelijk is van de mate waarin je in staat bent om jezelf overtuigend voor te liegen, de optimist in mij denkt dat het een kwestie is van de juiste accenten leggen en het vaak genoeg voor jezelf te blijven herhalen.

Misschien zou het een goed idee zijn om een soortement van mentale voorjaarsschoonmaak te houden ieder jaar. Zo’n moment waarop je even terugkijkt op het afgelopen jaar en de hoofdstuken bekijkt die je hebt toegevoegd aan je eigen verhaal. Dan schrap je zo links en rechts wat passages die je bij nader inzien niet bevallen, je herschrijft voor jezelf wat zinnen en voila: je hebt een verhaal dat consistent is en alleen maar vaak genoeg herhaald hoeft te worden om het in ieder geval voor jou waar te laten zijn. Bijkomend voordeel is dat andere mensen alleen maar die versies van je te horen krijgen die je met ze deelt, waarop de feedback die je van hun ontvangt alleen nog maar bijdraagt aan je eigen versie van je levensverhaal, de versie waar je zo graag in wil geloven en die niet persé waar hoeft te zijn.… Lees gerust door

Ze zei

Ze zei
Doe je jas dicht
Ze zei
Niet op die toon meneertje
Ze zei
Was eerst je handen suffie
Ze zei
Kom maar hier
Zei ze

Ze zei
A kwadraat plus B kwadraat is C kwadraat
Ze zei
Bladzijde honderddrieenveertig bovenaan, lees maar voor
Ze zei
Morgen klassikale overhoring over alles van deze les
Ze zei
De tijd zit er op
Zei ze

Ze zei
Misschien een andere keer
Ze zei
Ik wil dit net zo graag als jij
Ze zei
Daden, geen woorden
Ze zei
Nu, nu is het moment
Zei ze

Ze zei
Onkruid vergaat niet
Ze zei
De wereld draait gewoon door
Ze zei
Morgen is alles beter
Ze zei
Vaarwel

Zei ze.

Zij gilt, en hij bromt

Zij gilt, en hij bromt.
Ik luister.
Hij drinkt teveel weet ik sinds ik hem een keer stomdronken aan mijn voordeur vond terwijl hij probeerde om zijn sleutel in mijn slot te krijgen. Zij oogt altijd zwaar vermoeit en lijkt altijd met een sigaret in haar linkerhand lopen.

Zij gilt, en hij bromt.
Ik luister.
De tv staat altijd te hard, op een onbekende zender in een taal die ik niet versta. Soms overstemt die het geluid als ze de liefde bedrijven, of wat daar voor doorgaat. Hun bed kan wel wat versteviging gebruiken in ieder geval.

Zij gilt, en hij bromt.
Ik luister.
Iemand smijt een deur dicht, de ramen trillen. Schoenen klossen zwaar over het laminaat, een balkondeur kraakt open. Er wordt een stoel verschoven en er breekt een glas. Een scheldwoord in dezelfde onverstaanbare taal als die de tv uitbraakt.

Zij huilt, en hij troost.
Ik luister.

Reisjeuk

Er zijn twee momenten waarop ik mij ongeacht wat er verder ook allemaal in mijn leven aan de hand moge zijn altijd (al is het maar voor heel even) gelukkig voel:

  • Een volledig leeg blad papier (al dan niet digitaal) terwijl ik de inspiratie in mij voel bruisen
  • Mijn ouderwetse Bosatlas en reisdagboek op het moment dat ik begin aan de planning van mijn eerstvolgende avontuur

Zoals bovenstaande foto laat zien: het is tijd voor zo’n gelukzalig momentje! De afgelopen jaren heb ik het -door omstandigheden zoals het dan zo mooi heet- wat dichter bij huis (moeten) houden, maar nu bevind ik mij weer in de situatie waarin ik volledig vrijuit kan kiezen. Als het om reizen gaat ken ik overigens geen keuzestress, in tegendeel : ik word dolblij van alle mogelijke opties. Ik heb nog geen idee waar ik terecht ga komen dit keer, maar 2 continenten vallen in ieder geval af (vooruit 3, Antarctica zie ik gewoonweg niet gebeuren) : Europa (been there, done that voor nu) en Azië (idem). Hoewel ik mij in de toekomst echt nog wel hikend door de Highlands en Scandinavië zie slenteren en Myanmar en China in de verte nog liggen te lonken gaat mijn blik deze keer toch meer richting het westen, (Caribisch gebied) of diep naar het zuiden (Afrika) met een lichte voorkeur voor de Caraïbische eilanden – hoewel een Krugerpark safari mij ook wel weer erg trekt.

Dus nu begint wat eigenlijk de allerleukste fase van een vakantie is uitzondering – het vertrek zelf natuurlijk!) : het zoeken. Het zoeken naar verhalen, ervaringen, beelden. Het zoeken naar dat ene ding waardoor de keuzes opeens allemaal verdwijnen en er nog maar één gericht einddoel overblijft. Reisjeuk is de beste jeuk, het geeft je aangename kriebels waar je niet aan hoeft te krabben 🙂 (dat krabben komt dan wel vaak weer op de plaats van bestemming..)

Dus, de keuze gaat tussen iets als dit:

(grotten van Hato)

Christoffelpark

En iets als dit:

Krugerpark

Zoals mijn lezers wel zullen begrijpen: ik heb echt een paar heeeeeeeel vervelende beslissingen te nemen in de komende weken 😛

Total makeover

Het was wel weer eens tijd. De nieuwe site is sneller, moderner, en ik heb tevens een hoop oude troep weggedonderd. Daarnaast zullen er in de komende tijd ongetwijfeld weer nieuwe postings verschijnen, ik heb nog behoorlijk wat onafgemaakt spul waarvan mijn vingers en toetsenbord beginnen te jeuken als ik ze zie staan 🙂

De logs laten zien dat ik zelfs na een jarenlange afwezigheid nog altijd een vaste schare aan bezoekers lijk te hebben, en dan bedoel ik niet de trouwe google-bot. Bedankt voor het geduld dan maar, aan mij nu om het de moeite waard te laten zijn..

Herdenking

“Tijdens de Nationale Herdenking op 4 mei herdenken we allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen of vermoord sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.”


Mijn naam is Auke Siebe Dirk
Ik ben vernoemd naar mijn oudoom Dirk Siebe
Een jongen die een verkeerde keuze heeft gemaakt

Koos voor een verkeerd leger
Met verkeerde idealen
Vluchtte voor de armoede
Hoopte op een beter leven

Geen weg meer terug
Als een keuze is gemaakt
Alleen een weg vooruit
Die hij niet ontlopen kan
Vechtend tegen Russen
Angst om zelf dood te gaan
Denkend aan thuis
Waar Dirk z’n toekomst nog beginnen moet
Zijn moeder is verscheurd door de oorlog
Mama van elf kinderen, waarvan vier in het verzet zitten
En een vechtend aan het oostfront
Alle elf had ze even lief

Dirk Siebe kwam nooit meer thuis

Mijn naam is Auke Siebe Dirk
Ik ben vernoemd naar Dirk Siebe
Omdat ook Dirk Siebe niet vergeten mag worden.

Auke de Leeuw – Foute keuze

Welkom in 2012, het jaar waarin de vrijheid waarvoor honderdduizenden gestorven zijn helaas blijkt in te houden dat het belangrijker is om een volstrekt achterhaald zwart-wit denken in stand te houden dan om een genuanceerd historisch beeld te schetsen. Welkom in 2012, waarin het Cidi mag bepalen wie er herdacht mag worden. Welkom in 2012, het jaar waarin actiecommitees die zich beroepen op huneigen identiteit het nodig vinden om de nationale dodenherdenking te misbruiken om hun eigen beperkte wereldvisie op wat ‘goed’ en ‘slecht’ zijn inhoud op te leggen aan de volledige Nederlandse bevolking. Er zijn honderdduizenden gestorven voor onze, voor mijn vrijheid. Onder andere de vrijheid om te gedenken wie ik wil. 67 jaar na het einde van W.O.II waait de ijzige wind van  de kleine geesten die zich wentelen in hun slachtofferrol nog altijd door Nederland.… Lees gerust door

Guy Fawkes, V for Vendetta en meer

Vandaag is de 406e sterfdag  van Guy Fawkes. Veel mensen kennen alleen de inmiddels beroemde/beruchte maskers waar de leden van Anonymous zich zo graag achter verschuilen, een enkeling herinnert zich misschien nog de film ‘V for Vendetta’. Het is niet geheel toevallig dat Anonymous voor het Fawkes masker als symbool gekozen heeft, en dat heeft zowel te maken met de historische figuur Fawkes als die (overigens erg interessante!) film.

Eerst even een korte geschiedenisles met betrekking tot Guy Fawkes :

Guy Fawkes, ook wel Guido Fawkes, (York, 13 april 1570 – Londen, 31 januari 1606) was een Engels militair. Hij is bekend geworden wegens zijn rol in de samenzwering om koning Jacobus I te vermoorden.  Fawkes werd geboren in York, waar hij gedoopt werd in de kerk van St. Michael-le-Belfry en waar hij naar school ging. Hij diende verschillende jaren als soldaat, waarbij hij ervaring met explosieven opdeed. Fawkes diende onder de Spanjaarden tijdens de Tachtigjarige Oorlog, en hielp onder andere om Calais in te nemen.

( Bron : Wikipedia)

Fawkes werd veroordeeld tot de doodstraf wegens hoogverraad omdat hij op 5 November 1605 in de kelder van het Britse Hogerhuis betrapt werd terwijl hij in het bezit was van buskruit, lonten en lucifers. Toen hem vlak voor de uitvoer van het vonnis gevraagd werd waarom hij de Koning wilde vermoorden zei hij volgens de overlevering alleen maar dat hij dit deed omdat ‘hij de Paus wilde helpen’. De paus had de toenmalige Engelse koning geëxcommuniceerd vanwege de afscheiding van de Anglicaanse kerk van de Roomse moederkerk. De voornaamste redenen voor deze afscheiding waren dat binnen de Anglicaanse kerk het mogelijk was om te scheiden en te hertrouwen (dit was nodig om een troonopvolger te verwekken voor koning Hendrik VIII), daarnaast is binnen de Anglicaanse kerk de Paus niet langer erkend als het hoofd van de Kerk maar wordt de Engelse Koning gezien als de plaatsvervanger van God op aarde.… Lees gerust door

Daarheen en weer terug: een experiment V

Terwijl ik genoot van mijn rit door de bergen richting Tursac reed besefte ik mij plots dat het hele doel -het thema zo je wil- van mijn reis volstrekt veranderd leek. Toen ik vertrok uit Maasbracht zat mijn hoofd vol met mooie plannen over een tocht in het spoor van de Tempeliers, wat best ironisch was gezien de gebeurtenissen in Noorwegen in de dagen na mijn vertrek. Het was overigens nog vreemder om alle commotie alleen maar in het Frans mee te krijgen waardoor ik eigenlijk geen idee had over wat er in en om Oslo had plaatsgevonden. Mont Saint-Michel was prachtig en indrukwekkend, maar er bleef iets knagen. In Lascaux drong het tot mij door dat ik niet zozeer in het spoor van de Tempeliers aan het reizen was maar dat de reis verder terug ging dan dat , het eindpunt wel eens een stuk dichterbij zou kunnen liggen dan ik dacht.

Dat lag niet alleen aan Lascaux, maar ook aan een droom die ik kreeg toen ik een paar dagen onderweg was. Noem mij een zwever, maar ik heb geleerd om aandacht te besteden aan een bijzondere categorie van dromen die regelmatig blijven terugkomen. Deze specifieke droom bleef ook na mijn ontwaken helder op mijn netvlies gebrand staan, ik werd wakker met een meer dan spreekwoordelijke grijns op mijn gezicht. Waar ik in ruim twee jaar in mijn bewust-zijn overdag niet uitgekomen was regelde mijn onderbewustzijn in één nacht voor mij, en het resultaat was een gevoel van..tsja van wat eigenlijk? Opluchting is niet de goede term, hoewel ook dat gevoel er zeker bij zat. Opluchting, verwondering, blijdschap, berusting. 

Toen ik ergens naast een zanderige berghelling bij Madeleine parkeerde had ik eigenlijk geen idee over wat ik precies ging bekijken. Ik wist dat hier een archeologische vindplaats van de Cro Magnon mens te vinden was en dat er de resten van een Burcht te bezichtigen waren, verder kwam ik niet in de folder die ik bij de grotten van Lascaux was tegengekomen. 

Even later bleek dat dit een erg indrukwekkende plek is.… Lees gerust door

Daarheen en weer terug: een experiment IV

De ongeëvenaarde, machtigste sprong ooit gemaakt in de schilderkunst, en tevens een van de Grote Geheimen in de geschiedenis van de scheppende mens. Ongesigneerd en in tijdsluiers gehuld. Hoe dit in tekst te vangen? Hoe meer je er over leest hoe meer het besef groeit dat we niets weten over de mensen die dit hebben gemaakt. Alleen dat de inspiratie en verbeeldingskracht daar in die grot, 17000 jaar geleden, ongekend moet zijn geweest.

( Spinvis )

Uiteraard heeft Erik het hier over de grot van Lascaux, die magische plek in de Dordogne waar de kunst van de Cro Magnon mens nog altijd zichtbaar is. Dit deel van mijn reis voelde als een pelgrimstocht, een bedevaard op zoek naar de oorsprong van de scheppende mens. Laat dat laatste nu net een onderwerp zijn waar ik recentelijk mee worstel.. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik het liefste mijn geld zou verdienen als een ‘heuse’  professionele schrijver. Sommige stukjes die her en der over dit blog verspreid staan vormen daar een stille getuige van. Ik blijf echter al tijden tegen een soort van innerlijke blokkade aanlopen zodra ik een aanzet maak om te beginnen aan mijn Verhaal, het plot dat zich in de afgelopen jaren voor mijn geestesoog aan het ontvouwen is. Iedere  keer als ik ‘serieus’  begin te schrijven loop ik vast. Het is alsof ik mij gaandeweg in een muur schrijf, zodat de bron van mijn inspiratie plots na een aantal geinspireerde pagina’s uitdroogt totdat er alleen nog maar een troebel modderstroompje de weg van mijn brein naar mijn vingers weet te vinden. Gelukkig lijk ik een workaround te hebben gevonden in het ‘ fragmentarisch’  schrijven ; dingen die belangrijk zijn of in ieder geval ver genoeg uitgewerkt zijn om een ruwe schets te schrijven eindigen vaak op dit blog – al dan niet incognito- .… Lees gerust door

Voor Alan

Vandaag zou Alan Turing 99 jaar zijn geworden. Turing was min of meer de vader van wat wij hebben leren kennen als de Pc, genoot enige bekendheid door het bedenken van de Turing machine en heeft tevens bijgedragen aan het kraken van de zogeheten Enigma code in de Tweede Wereldoorlog. Een genie in meerdere opzichten.

Toch heeft zijn levensverhaal meer gemeen met dat van Nikola Tesla dan dat van bijvoorbeeld Albert Einstein. Alan beging namelijk een grote zonde in het puriteinse Groot Brittanie van vlak na W.O.II :

In 1952 werd Turing gearresteerd wegens homoseksuele handelingen (die tot 1967 in Engeland voor mannen strafbaar waren, en waardoor hij door de geheime dienst als een veiligheidsrisico in verband met de hem bekende staatsgeheimen werd beschouwd) en veroordeeld tot ofwel een experimentele chemische castratie, ofwel een gevangenisstraf. Turing koos het eerste. Als gevolg van de hormonen die hij verplicht werd te laten injecteren leidde dit onder meer tot borstvorming.Op 7 juni 1954 werd hij dood aangetroffen met in z’n bezit een appel die met cyanide vergiftigd was. Er wordt over zijn dood veel gespeculeerd. De officiële doodsoorzaak was zelfmoord, maar er wordt ook beweerd dat hij door de Engelse geheime dienst is vermoord omdat hij te veel zou weten over de geheime codes, en daardoor een te groot veiligheidsrisico was.

(bron)

Los van de geheimzinnige omstandigheden rondom zijn dood is het stuk over zijn arrestatie en de daaropvolgende veroordeling een weerzinwekkend voorbeeld van de moraal in het verlichte Europe rondom het midden van de vorige eeuw. Het is ook een prachtvoorbeeld om aan te tonen dat wij Westerlingen best wel eens mogen inbinden als wij ons laatdunkend uitlaten over ‘primieve’ andere culturen.

Deze is voor Alan, een te vroeg gestorven genie dat nog veel had kunnen betekenen voor de wereld. Deze is voor Alan, wiens werk volgens president Eisenhower ” has saved thousands of British and American lives and, in no small way, contributed to the speed with which the enemy was routed and eventually forced to surrender.” Deze is voor Alan, omdat zijn geaardheid hem niet tot een minderwaardig mens maakte.… Lees gerust door

Handdoek-dag

A towel is about the most massively usefull thing an interstellar hitchhiker can have. Partly it has great practical value. You can wrap it around you for warmth as you bound across the cold moons of Jaglan Beta; you can lie on it on the brilliant marble-sanded beaches of Santraginus V, inhaling the heady sea vapors; you can sleep under it beneath the stars which shine so redly on the desert world of Kakrafoon;  use it to sail a minicraft down the slow heavy River Moth; wet it for use in hand-to-hand combat, wrap it around your head to ward off noxious fumes or avoid the gaze of the Ravenous Bugblatter Beast of Traal (a mind-bogglingly stupid animal, as it assumes that if you can’t see it, it can’t see you- daft as a brush, but very, ver ravenous); you can wave your towel in emergencies as a distress signal, and of course dry yourself off with it if it still seems clean enough.

More importantly, a towel has immense psychological value. For some reason, if a strag (read : non hitchhiker) discovers that a hitchhiker has a towel with him, he will automaticly assume that he is also in posession of a toothbrush, washcloth, soap, tin of biscuits, flask,compass, map, ball of string,gnat spray,wet-weather gear, space suit etc etc. Furthermore, the strag will then happily lend the hitchhiker any of these or a dozen other items that the hitchhiker might accedentally have ” lost “. What the strag will think is that any man who can hitch the length and breadth of the Galaxy, rough it, slum it, struggle against terrible odds, win through and STILL know where his towel is, is clearly a man to be reckoned with.

Hence a phrase that has passed into hitchhiking slang, as in “Hey, you sass that hoopy Ford Prefect?Lees gerust door

Engel

© Katherine Daykin

Wer zu Lebzeit gut auf Erden
wird nach dem Tod ein Engel werden
den Blick gen Himmel fragst du dann
warum man sie nicht sehen kann

Erst wenn die Wolken schlafen gehn
Kann man Uns am Himmel sehn
Wir haben Angst und sind allein
Gott weiss Ich will kein Engel sein

Rammstein – Engel

Ja, je (her)kent die gast op de foto ergens van..

Security specialist versus ongewassen nerds : wie wint?

Er was eens, niet zo lang geleden, in een land hier ver vandaan een snelle zakenjongen ; Arron Barr was zijn naam. Deze snelle jongen was het type zakenman en ‘security expert’ waar sommige mensen instinctmatig een hekel aan hebben : veel praten, hippe bewoordingen en een overdosis aan geliktheid. Aaron had echter een hele grote beperking : Hij dacht heel slim en goed te zijn terwijl hij dat helemaal niet was.

Zie je deze ietwat arrogante gezichtsuitdrukking?

Die heeft hij inmiddels niet meer.

Aaron werke voor een gespecialiseerd beveiligingsbedrijd, HBGary Federal. Van hun website :

The cyber world has grown out of control. State and national law enforcement mechanisms are not equipped to deal with the rapidly evolving threat. The complexity of information systems has far exceeded the ability to secure them, while reliance on these systems has only increased. HBGary has an intimate understanding of this problem; We know that understanding the attacker and his methods is the only way to defeat him. This is the core strength of HBGary and why our technology and services outperform the competition. To us, it’s personal.

Dat is best duidelijke taal. Nu wilde het toeval dat de investeerders van dit bedrijf op zoek waren naar een koper. Aaron, niet alleen manager maar ook aandeelhouder, zocht wanhopig naar een manier om HbGary NOG groter in de markt te zetten zodat het bedrijf (en dus zijn aandelen) meer waard zouden worden. In zijn oneindige wijsheid (stupiditeit) besloot hij om te infiltreren in wat momenteel misschien wel het meest beruchte ‘hackers collectief’  is, Anonymous. Even een hint tussen door : het soort mensen dat over Anonymous praat als zijnde een ‘hackers collectief’ snapt er de ballen van..

Aaron had zijn doel gevonden,  en na wekenlang brainstormen en briljante tactische analyses brachten hem tot de conclusie dat hij een aantal ‘vallen’  ging uitzetten voor de leiders van Anonymous, met als doel het verzamelen van persoonsgegevens.… Lees gerust door

Sandmonkey

Iedere revolutie kent zijn helden, de meeste anoniem. In Egypte zijn er misschien wel tienduizenden, sommigen met gezicht, sommigen met alleen een naam.

Sandmonkey is er daar 1 van. Een jonge Egyptenaar die de onderdrukking, de armoede, de uitzichtloosheid en de ellende van het dagelijks leven zat is, en die bereid is om zijn leven in de waagschaal te leggen terwijl hij doet waar hij in gelooft. Hij is een van de meest opvallende twitteraars en bloggers van de afgelopen week, mede door zijn uitstekende beheersing van de engelse taal en zijn goed geschreven artikelen en updates.Vanmiddag is hij opgepakt, in elkaar geslagen, zijn spullen vernielt. Na uren te zijn vastgehouden is hij inmiddels (godzijdank) weer opgedoken, sommige van zijn vrienden waren helaas niet zo gelukkig..

Een blog van de frontlinie :


Thursday, 3 Feb 2011

Egypt, right now!

I don’t know how to start writing this. I have been battling fatigue for not sleeping properly for the past 10 days, moving from one’s friend house to another friend’s house, almost never spending a night in my home, facing a very well funded and well organized ruthless regime that views me as nothing but an annoying bug that its time to squash will come. The situation here is bleak to say the least.

It didn’t start out that way. On Tuesday Jan 25 it all started peacefully, and against all odds, we succeeded to gather hundreds of thousands and get them into Tahrir Square, despite being attacked by Anti-Riot Police who are using sticks, tear gas and rubber bullets against us. We managed to break all of their barricades and situated ourselves in Tahrir. The government responded by shutting down all cell communication in Tahrir square, a move which purpose was understood later when after midnight they went in with all of their might and attacked the protesters and evacuated the Square.
Lees gerust door