Requiem

Een requiem is een mis die in de katholieke eredienst wordt opgedragen voor de doden. Het is de mis die wordt opgedragen tijdens uitvaartdiensten, op het feest van Allerzielen (2 november), en als votiefmis voor de doden.

( bron )

Ik heb de ogen van mijn moeder, en niet alleen in de letterlijke betekenis. Mijn moeder heeft mij niet alleen het leven geschonken nu al weer 41 zomers geleden (het gerucht gaat dat ene <insert naam vader> daar ook iets mee te maken heeft gehad) , zij was het ook die vorm heeft weten te geven aan de manier waarop ik tot op de dag van vandaag naar de wereld kijk – met compassie en mededogen. Ik kijk dus zowel in letterlijke als overdrachtelijke zin door haar ogen naar de wereld om mij heen.

In de afgelopen dagen heb ik uit verschillende hoeken te horen gekregen hoe veel ik op mijn moeder lijk, iets dat ik mij om eerlijk te zijn nooit eerder gerealiseerd heb – behalve dan mijn ogen. Maar toen ik eenmaal begon met het doorbladeren van oude foto’s zag ik het zelf ook opeens..

Ik heb niet alleen haar ogen, maar ook haar mond, haar glimlach en – tot voor kort toen de zwaartekracht en ongezonde lunches hun tol nog niet opgeeist hadden- haar gezicht.

Daarmee wil ik mijn vader overigens niets tekort doen, ook hij heeft een prominent zichtbare bijdrage aan mijn uiterlijke kenmerken weten te leveren : de wereldberoemde <insert achternaam> neus. Nog bedankt daarvoor Pa!

Ik sta hier vandaag niet voor jullie om te rouwen om mijn moeders dood, ik sta hier om haar leven te vieren. Aan mij nu de gevoelsmatig onmogelijke opgave om het leven van mijn moeder de laatste eer te bewijzen op een manier die recht doet aan de vrouw die zij was.… Lees gerust door

Confiteor : Mea maxima culpa

Mea Culpa is een Latijnse uitdrukking, letterlijk vertaald “mijn schuld”, of “mijn eigen schuld”. Om deze zin kracht bij te zetten kan het woord “maxima” worden toegevoegd, wat resulteert in “mea maxima culpa,” vertaalbaar als “mijn grote schuld”.

De uitdrukking komt van origine uit een traditioneel gebed van de Westerse Rooms-katholieke Kerk, genaamd ‘Confiteor‘ (‘Ik beken’), waarin iemand zijn fouten tegenover God bekent.

 ( bron )

Zwijgend staar ik naar het bed waar de schaduw van wat eens mijn ijzersterke moeder was ligt te woelen en te ijlen terwijl ik in mijn hoofd een coherente gedachte probeer te formuleren. Dit gesprek – dit is belangrijk. Ik krijg maar één kans om dit goed te doen, whatever ‘goed’ in deze kutsituatie ook moge zijn. Mijn ogen dwalen door de woonkamer en ontmoeten die van mijn vader. we vangen elkaars blik op terwijl we luisteren naar het verhaal van de huisarts. Ik zie de vermoeidheid en de pijn die schuil gaan achter de zo vertrouwde stoïcijnse blik op zijn gezicht terwijl we beide haar woorden in ons opnemen.

We zitten hier op mijn verzoek. Ik heb namelijk enkele dagen geleden een briefje achter gelaten in de zorgmap van mijn moeder gericht aan de hoofdverpleegkundige en huisarts. De inhoud loog er niet om, je zou kunnen zeggen dat het een persoonlijke smeekbede was. Even los van de verschrikkelijke ziekte die mijn moeder voor onze ogen heeft laten wegteren: het gaat niet goed in huize <insert achternaam here>. Mijn vader loopt echt op zijn laatste reserves en vertoont een fors aantal symptomen van een klassieke depressie. Hij heeft al een slechte rug en het continue helpen en tillen van zijn vrouw heeft die conditie verergerd, mijn zus schiet heen en weer tusen emotionele uitbarstingen en overrationaliseren maar is er wel voor mijn ouders en weet zich staande te houden.… Lees gerust door

Boem = Ho!

Some days are dry, some days are leaky
Some days come clean, other days are sneaky
Some days take less, but most days take more
Some slip through your fingers and on to the floor
Some days you’re quick, but most days you’re speedy
Some days you use more force than is necessary
Some days just drop in on us
Some days are better than others
Some days it all adds up
And what you’ve got is enough
Some days are better than others.

~ Some days are better than others , U2

Iedere keer als ik denk dat ik het dieptepunt wel bereikt heb weet het leven mij weer te verrassen met een nieuwe curveball, alsof god toch bestaat opeens en ergens vanaf een wolkje omlaag kijkt en iets denkt van ‘ owwww dus jij dacht dat dit het dieptepunt was? GUESS AGAIN MOTHERFUCKER’  (ja, god klinkt als Samuel L Jackson in mijn hoofd) waarna er weer een nieuwe tegenslag als een duveltje uit een doosje tevoorschijn springt.

Ja, nog meer shit. Momenteel sta ik nog stijf van de adrenaline, en omdat plaatjes nu eenmaal vaak meer zeggen dan woorden (en zelfs mij ontschieten de woorden even die mij in staat zouden stellen om een coherent verhaal neer te pennen) presenteer ik bij deze bewijsstuk A :

Dit is wat er overgebleven is van mijn nieuwe auto. Koud twee maanden in mijn bezit, en nu niets meer dan een wrak. En hoewel ik momenteel financieel even geen enkele uitweg meer zie uit mijn huidige situatie is dat niet wat mij het meest dwars zit aan deze situatie. Dat dit ongeluk NIET mijn schuld was maar dat de bestuurder die mijn spin veroorzaakte gewoon is doorgereden : onwijs kut en de zoveelste slag in mijn gezicht, maar in het grotere geheel bekeken ookvolstrekt  niet relevant.… Lees gerust door

Bespiegelingen, realisaties en klaagzangen

Generally we are a lonely people
Generally we are alone
Generally we are alone in lonely worlds
Generally we are a lonely people
Generally we are alone, alone…
Generally we are alone in lonely worlds
Generally we are a lonely people
…Generally we are alone
Generally we are alone.


Peace to you

‘Feather’ , Devin Townsend

Terwijl de donder traag en dreigend over mij heen rolt  staar ik naar het wegdek dat helverlicht wordt door de koplampen. Als vanzelf controleer ik mijn spiegels en geef richting aan terwijl mijn gefragmenteerde gedachten  en emoties alle kanten opvliegen als de regendruppels die uiteenspatten op de voorruit. Dit…dit is slecht nieuws. Dit is HEEL slecht nieuws. En opeens is er die herinnering, levensecht voor mijn geestesoog. Ik ben nu de man in huis, nog niet de pater familias maar dan ook alleen maar in naam niet. De tijd is aangebroken om terug te geven wat mijn ouders tijdens mijn eerste levensjaren aan mij hebben geschonken, mijn onvoorwaardelijke steun en liefde.

Er zijn van die momenten waarvan iedereen weet waar hij of zij was toen het nieuws bekend werd. Ik heb al verschillende van dergelijke momenten meegemaakt tijdens mijn leven , van het ontploffen van de Challenger (ik was 11 en in de woonkamer van mijn ouderlijk huis, ik stond tussen de eetkamertafel en de bank in) via de val van de Berlijnse Muur (ik zat in een fauteuille voor de Tv in mijn ouderlijk huis) en de aanslagen in de VS in 2001 (ik zat in de smartshop waar ik toen werkte aan de balie achter mijn Pc) tot aan de moord op Pim Fortuyn (ik was aan het werk op de Amerpoort en was in de gedeelde woonkamer aan het opruimen). Er is nu dus nog een moment bijgekomen : het moment waarop ik hoorde dat mijn moeder zal gaan sterven.… Lees gerust door

Blokkade (reprise)

Ooit, inmiddels 8 jaar geleden ben ik dit blog begonnen als een experiment. Schrijven doe ik al mijn hele leven, en ik wilde graag een soortement van online verzameling aanleggen van mijn schrijfsels. De toon werd eigenlijk al vanaf de allereerste post gezet, dit blog bleek de perfecte plaats om het gevecht met mijn innerlijke demonen en plein public uit te vechten. Veruit de meeste van die gevechten heb ik denk ik uiteindelijk wel gewonnen, sommige waren een gelijkspel en een enkel gevecht heb ik verloren – en dat is geen schande.   Toch, enige tijd geleden – om precies te zijn rondom mijn eerste Thailand blogs – begon ik een innerlijke weerstand te voelen die ik nog nooit eerder bij mijzelf bemerkt had. Ik weet nog goed dat ik jaaaaaaaaaaren geleden met mijn toenmalige beste vriendin een ontzettend diep en intens gesprek voerde over het schrijven, en over mijn probleem dat ik alleen echt goed schrijf als ik emotioneel volledig kapot ben. Er was een specifieke serie postings die ik aan het schrijven was op dat moment waarbij de laatste post maar niet kwam, iedere keer als ik begon … kwam er niets. In dat gesprek kwam ik tot het verhelderende inzicht dat mijn hele ‘ gekwelde kunstenaarsact’ meer tegen mij werkte dan dat er iets moois uit leek te ontstaan. Ginnegappend noemde ik dat indertijd het Kurt Cobain syndroom, met de kanttekening dat ik daadwerkelijk ‘ don’ t have a gun ‘. Ik realiseerde mij plots dat het voor mij als mens en schrijver echt totaal contraproductief is om mijzelf naar een donkere emotionele plek te moeten brengen om te kunnen schrijven. Het levert alleen maar een enorme berg en zwaar emotionele bagger op – en ik ga eerlijk zijn : een deel van die bagger is echt fucking goed geworden!… Lees gerust door

Vonnis

There should be a word for that brief period just after waking when the mind is full of warm pink nothing. You lie there entirely empty of thought, except for a growing suspicion that heading towards you, like a sockful of damp sand in a nocturnal alleyway, are all the recollections you’d really rather do without, and which amount to the fact that the only mitigating factor in your horrible future is the certainty that it will be quite short.
~ Terry Pratchett, Mort

Toen ik naar aanleiding van de eerste serie onderzoeken voor de 2e keer binnen een week mijzelf terugvond in de behandelkamer van “mijn” oogarts was mijn gemoedstoestand op zijn zachtst gezegd enigszins bedrukt. In principe had ik de uitslag niet nodig om mij te vertellen wat ik al lang wist : op drie dagen tijd was ik zo goed als het complete zicht in mijn rechteroog kwijt geraakt. Voor goed.

Ik bestudeerde het gezicht van de (bovengemiddeld aantrekkelijke, dat dan weer wel) vrouw tegenover mij zorgvuldig terwijl ze zich hakkelend door haar analyse heen werkte, duidelijk niet op haar gemak vanwege de slechte boodschap die ze te brengen had. En ik? Ik wachte rustig op de woorden die ik in mijn hart allang kende maar die mijn verstand niet wilde horen : Slechte prognose. Geen behandeling mogelijk. Naar alle waarschijnlijkheid functioneel blind. Drie zinnen die tesamen het vonnis vormden die vanaf nu een vaststaand feit zijn geworden.

Artsen (en ik heb er inmiddels al wat leren kennen in de afgelopen jaren) hebben ieder zo hun eigen stijl, en deze vrouw had iets zachts en breekbaars in haar fermheid – wat ik erg kon waarderen (en dan niet alleen vanwege de ‘chickie’ factor). In sommige opzichten leek het gesprek voor haar zwaarder te vallen dan voor mij, achteraf bedacht ik mij dat het uiteraard ook niet vaak zal voorkomen dat ze een relatief jong iemand  dergelijk slecht nieuws moet overbrengen.… Lees gerust door

In het land der blinden..

Dit is ‘m dan, mijn rechteroog. Onderwerp van een inmiddels al jarenlange durende haat/liefde verhouding. Liefde, omdat hij mij trouw heeft gediend als de helft van mijn persoonlijke venster op de wereld. Haat, omdat hij -buiten zijn schuld om- mij heeft verraden. Hij is namelijk stuk gegaan, terwijl we een stilzwijgende afspraak hadden om dat niet te laten gebeuren. Hij heeft het toch gedaan.

Dus gaan mijn oog en ik sinds deze week weer de hele medische mallemolen in. Dokter, specialist, misschien zelfs wel een chirurg. Het is best interessant allemaal hoor, die foto’s maken met contrastvloeistof (er waren tijden dat ik mij ernstig moest bezondigen aan niet nader te noemen geestverruimende substanties om de hallucinaties op te wekken die een dergelijke behandeling met zich mee kan brengen), misschien  wel weer een MRI er achteraan (ook een erg interessante ervaring kan ik je verzekeren) ..maar ja. Gaat het er echt iets aan veranderen? Of is dit nu gewoon maar weer wat het is?

En dus zijn de eerste secondes van iedere nieuwe dag nu volledig gewijd aan de haat/liefde verhouding met mijn rechteroog. Liefde, omdat ik er nog steeds ‘iets’ mee kan zien door het gemankeerde deel van mijn venster op de wereld. Haat, omdat na 12 jaar de blinde vlek ‘ineens’  groter geworden is en dreigend in mijn blikveld hangt als een permanente herinnering aan die ene -bijna fatale- ochtend in de lente die nu al weer zo lang geleden lijkt.

Dagboek van een reiziger : epiloog

“These memories of who I was and where I lived are important to me. They make up a large part of who I’m going to be when my journey winds down. I need the memory of magic if I am ever going to conjure magic again. I need to know and remember, and I want to tell you.”
Robert McCammon, Boy’s Life

Tsja. Er rest mij nog één verhaal dat ik wil vertellen met betrekking tot mijn Thailand avonturen, maar waar ik tot nu toe niet de moed voor heb weten te vinden. En toch, toch moet en hoort het hier te staan. Het is het noodzakelijke einde.

De laatste week van mijn trektocht door Thailand brachten we met zijn drieën door op het prachtige Ko Payam, zoals ik al eerder schreef. Foto’s doen de prachtige natuur, de azuurblauwe zee en de perfecte stranden geen recht, het is misschien wel één van de mooiste plekken op aarde. Toch is het nog een relatief rustig eiland, de meeste toeristen kiezen voor de wat bekendere feesteilanden waardoor de sfeer op Ko Payam veel gemoedelijker en rustiger is. ‘s Avonds gaan de generatoren gewoon uit (geen stroom meer!) waarna het zingen van de krekels het enige geluid is dat je hoort terwijl je lui achterover in je hangmat nog even een boek leest. Douchen doe je onder de sterrenhemel met regenwater dat de hele dag in de tropische zon heeft kunnen opwarmen en met betrekking tot vervoer heb je twee opties : lopen of een scooter zien te huren in het enige echte ‘dorpje’ dat het eiland rijk is. Toch merkte ik na een dag of twee op dat er een donker rouwrandje kleefde aan dit aardse paradijs, duidelijk zichtbaar als je maar weet waar je moet kijken.

Misschien herinner je je de beelden van de verwoestende tsunami tijdens de tweede kerstdag 2004 nog van tv, het was namelijk nogal een big deal indertijd.… Lees gerust door

Ingress : een introductie

In oktober 2012 gebeurde er iets dat de wereld voor eeuwig zou veranderen, hoewel deze ontdekking vooralsnog de annalen in zal gaan als een bijvangst voor de inmiddels beruchte Higgs-Boson. In de eerste verslagen die links en rechts op blogs begonnen te verschijnen omschreef één van de ontdekkers de ervaring als volgt :

At first, we thought our particle accelerator was malfunctioning, or that there had been some electronic  
anomaly on our monitors; but in due course, we realized that we were seeing a non-random flow of information
coming from the sub-atomic particles we were studying.

We ran several tests, and concluded that there was no other explanation, other than the we had connected with
at least one other dimension. We realized that we had crossed a threshold in which global security could be
at risk.

Deze ontdekking kreeg de naam ‘Exotic Matter’ mee, oftwel XM. Hoewel de wereld van de quantumfysica op zich al vreemd genoeg is bleek XM een verrassende werking als bewustzijnverruimende stof te hebben met hallucinaties als voornaamste kenmerk. Verschillende mensen die al dan niet opzettelijk in aanraking kwamen met de XM bleken creatieve en wetenschappelijke inzichten te krijgen die hun normale productiviteit mijlenver wisten te overtreffen. De gelijkenissen met de ontdekking van Lsd ruim een halve eeuw eerder zijn opvallend, inclusief de gevolgen ervan.

Helaas riepen de ervaringen met  XM meer vragen op dan er beantwoord werden. Het grootste raadsel bleek wel de scanner technologie in vorm van een eenvoudige app op je telefoon , die op een ietwat aangepaste googlemaps interface de XM concentraties over de hele wereld zichtbaar maakte. Dit stukje software bleek gedeeltelijk ontworpen door de Kunstmatige Intelligentie (KI) die de Niantic Labs in Cern assisteerde bij hun onderzoek. Deze KI leek echter plots een stuk autonomer te worden dat ooit de bedoeling was geweest.… Lees gerust door

Dagboek van een reiziger : fear and loathing in Chiang Mai

“Mit Kummer, und doch auch mit Lachen, gedachte er jener Zeit.”
~ Hermann Hesse, Siddhartha

Uit mijn notities:

 Vandaag was een goede dag. Chiang Mai is fantastisch, de stad ‘voelt’ als een kruising tussen Parijs en Amsterdam met een vleugje oosterse mystiek. Ik hou van deze stad!

Fear and loathing in Chiang Mai : volgens mij heb ik afgelopen nacht voor het eerst in mijn leven gehallucineerd van een voedselvergifting. En dan nu de ‘ham’vraag : waren het de paddestoelen of was het toch het vlees?

Op iedere plek waar ik kom ontmoet ik wel iemand die een onuitwisbare indruk weet achter te laten. Prachtig. En het verhaal dat ze te vertellen hebben sluit altijd op de één of andere manier perfect aan op dat van mij, ik had het zelf niet beter kunnen bedenken.

Chiang Mai is een heerlijke stad om een aantal dagen te spenderen, vooral als je een slaapplaats in het oude centrum weet te bemachtigen. Gelukkig deelden Anne en ik de voorliefde voor het op de bonnefooi reizen, we hadden dus ook niets geboekt. Toch wisten we na aardig wat ‘er is geen plaats voor de herberg maar wel in de stal’ scenario’s via een aardige Thaise vrouw nog een prima kamer te regelen , en dat zonder dat we werden afgezet of dat zij er iets voor in ruil wilde aannemen. Geloof in de mensheid : hervonden! Het oude centrum ademt de sfeer uit van de kunstenaarswijken in Parijs of het centrum van Amsterdam (en dan doel ik niet op het Leidse plein) , met een stevige dosis van wat Thailand uniek maakt. Het was wel even wennen na de betrekkelijke rust in Ayutthaya, Chaing Mai is namelijk in alles een levende, bruisende stad. Hier geen halfvergane ruïnes maar de Thaise cultuur in een bloeiperiode met die mengelmoes van oude en nieuwe gewoontes waar ik zo ben van gaan houden.… Lees gerust door

Dagboek van een reiziger: Dharma Bums onderweg naar Ayutthaya

I see a vision of a great rucksack revolution thousands or even millions of young Americans wandering around with rucksacks, going up to mountains to pray, making children laugh and old men glad, making young girls happy and old girls happier, all of ’em Zen Lunatics who go about writing poems that happen to appear in their heads for no reason and also by being kind and also by strange unexpected acts keep giving visions of eternal freedom to everybody and to all living creatures …
~Jack Kerouac, The Dharma Bums

Uit mijn notities :

Weer een item voor de bucketlist : in de 3e klasse met de trein van Bangkok naar Ayutthaya reizen. In tegenstelling tot de tuktuk ride in Bangkok kan je deze beter als eerste doen want het kon wel eens langer duren dan gedacht. Op een reis van 1u meer dan 3u vertraging oplopen is een prestatie op zich.

(..)

Wat een verademing, hier zijn de mensen echt veel relaxter dan in Bangkok. Ben nu al 48u hier en er is nog niemand die mij afgezet heeft! (of eh..het is zo subtiel dat ik het niet eens door heb). Het historische deel van Ayutthaya is echt indrukwekkend, ik heb nu pas écht het gevoel in Thailand te zijn. De schaal van verwoesting die ik vandaag met eigen ogen gezien heb is echt ongekend. Niet te bevatten. Duizenden beelden, allemaal onthoofd. Paleizen en tempels die nagenoeg met de grond gelijk zijn gemaakt. En dan de Thai die er ogenschijnlijk onaangedaan en vrolijk glimlachend naast doorlopen. Bizar.

Daar zit je dan op het centrale station van Bangkok in de smorende hitte van bijna 40 graden celcius te kijken naar een niet aflatende stroom van Thai, afgewisseld met een incidentele buitenlander. Altijd is er even die korte blik en die wetende glimlach.… Lees gerust door

Dagboek van een reiziger: Bangkok & beyond

In another moment Alice was through the glass, and had jumped lightly down into the Looking-glass room. The very first thing she did was to look whether there was a fire in the fireplace, and she was quite pleased to find that there was a real one, blazing away as brightly as the one she had left behind. “So I shall be as warm here as I was in the old room,” thought Alice: “warmer, in fact, because there’ll be no one here to scold me away from the fire. Oh, what fun it’ll be, when they see me through the glass in here, and can’t get at me!”

~ Lewis Carroll : Through the Looking-Glass, and What Alice Found There

Uit mijn reisdagboek :

Holy Shit. Bangkok. Wat een stad. Architectonische chaos. Tempels op iedere straathoek. En dan het verkeer..Gekmakend. Toeterend. Tuktuks, taxi’s en bussen krioelen door elkaar heen als mieren in een mierenhoop. En.het.gaat.maar.door… 24u per dag, zonder enige adempauze. Mental note : betekent mijn tattoo in het Thais ‘happy end’ of ‘need tuktuk ride’ ?

(…)

In het kader van mijn bucketlist / ten things to do before you die : Een tuktuk rit maken in hartje Bangkok is de moeite waard. Zorg wel dat dit het laatste puntje van je lijst is, voor de overige kon het anders wel eens te laat blijken te zijn.

(…)

Godverdomme, de eerstvolgende keer dat ik zo’n veel te oude lelijke europese vetklep van een jonge Thaise vrouw zie eisen dat zij hem op zijn mond zoent bij het afscheid en zij met een blik van walging op haar gezicht gehoorzaamd sla ik hem op zijn bek, Thaise bajes of niet. Walgelijk. Nog zoiets, waarom kleden al die Thaise vrouwen zich ‘s avonds laat als hoertjes? Of ben ik nu verschrikkelijk naïef?

Lees gerust door

Dagboek van een reiziger: hemel en hel

We live together, we act on, and react to, one another; but always and in all circumstances we are by ourselves. The martyrs go hand in hand into the arena; they are crucified alone. Embraced, the lovers desperately try to fuse their insulated ecstasies into a single self-transcendence; in vain. By its very nature every embodied spirit is doomed to suffer and enjoy in solitude. Sensations, feelings, insights, fancies—all these are private and, except through symbols and at second hand, incommunicable. We can pool information about experiences, but never the experiences themselves. From family to nation, every human group is a society of island universes.
Aldous Huxley, The Doors of Perception

Toen ik op een kille vrijdagochtend met mijn backpack op mijn rug richting Sloterdijk liep om te vertrekken naar Schiphol kon ik mijn tranen om het verlies van mijn  trouwe metgezel plots niet meer bedwingen. Moet nogal een fraai gezicht zijn geweest, zo’n halflangharige hippie in veel te zomerse kleding die al jankend richting het perron wandelde. Mijn hoofd tolde van alle tegenstrijdige emoties en gedachten die eindeloos om elkaar heen bleven dwarrelen als sneeuwvlokjes in een Februaristorm. Hoe had ik het in mijn hoofd kunnen halen om deze uitdaging met mijzelf aan te gaan terwijl mijn hondje onlangs zijn laatste levensadem in mijn armen uitgeblazen had? Wie was ik om alles achter te laten en een maand ‘vakantie’ te gaan vieren onder de tropische zon, terwijl mijn hele huis nog de geur van mijn lieve Pepper droeg, zijn haren nog ronddwarelden en zijn halsband op een prominente plek in mijn woonkamer de stille getuige van mijn moordenaarshand lag te zijn? Onder al het verdriet – vermengd met een ongezonde dosis zelfhaat – zat echter een vonk van vreugde, de lichte trilling van verwachting. Een sprong in het diepe.… Lees gerust door

Ko Payam – landing in het paradijs

By having good memories on every place you just visit, you are building paradise in your own heart and your life.

―  Toba Beta

Dit is het punt waar mijn eigenlijke reisverslag en mijn persoonlijke bespiegelingen uiteindelijk samenvallen en in elkaar samenvloeien in mijn notebook. Ik heb er voor gekozen om deze te scheiden in de posts die ik tot nu toe gemaakt heb, omdat mijn reis door Thailand eigenlijk ook daadwerkelijk bestond uit twee reizen in één, de reis van mijn fysieke ik en mijn ratio, versus mijn zielereis en emoties. Voor nu ga ik deze even gescheiden houden, aangezien mensen die op zoek zijn naar informatie en foto’s die met Thailand te maken hebben niet persé opgezadeld hoeven te worden met mijn zieleroerselen, en de mensen die daadwerkelijk interesse hebben in mijn persoonlijke belevenissen hoeven niet persé door honderden woorden aan indrukken en geschiedenislessen heen te scrollen.

Dit was mijn eerste blik op Ko Payam (ook wel Ko Phayam, niemand lijkt het er over eens te zijn hoe je het nu daadwerkelijk schrijft), in Google Earth – en ik wist meteen dat dit de plaats zou zijn waar ik mijn laatste week in Thailand wilde slijten. Ver weg van alle fullmoon parties, de exclusieve duikresorts en de toeristen die op zoek zijn naar minder legaal vertier. Het is een paradijselijk eiland dat zo uit een Bountyreclame lijkt te komen, zo mooi dat het bij vlagen onwerkelijk overkomt. Een eiland zonder wegen, zonder auto’s, waar elektriciteit nog een luxe is in plaats van een gegeven feit. Een 20tal plekken met bungalows verspreid over de Noord- en Westkust waar je als toerist kan neerstrijken en genieten van de waanzinnige stranden en omgeving. Helaas was het op dit punt dat mijn camera dan toch de geest gaf en weinig bruikbare foto’s heeft opgeleverd, maar dat is verder eigenlijk irrelevant.… Lees gerust door

Sukhothai – vergaan maar niet vergeten

The stones here speak to me, and I know their mute language. Also, they seem deeply to feel what I think. So a broken column of the old Roman times, an old tower of Lombardy, a weather- beaten Gothic piece of a pillar understands me well. But I am a ruin myself, wandering among ruins.

Heinrich Heine

Sukhothai was de bakermat van wat wij nu kennen als de Thaise beschaving ( gegrondvest in of rond 1238), een luisterrijke stad  die -net als Ayutthaya- uiteindelijk met de grond gelijk gemaakt is door binnenvallende vijandige volkeren. Dit rijk was tevens het beginpunt van het Boeddhisme als staatsgodsdienst (correcter zou zijn : levensovertuiging) zoals  in het tegenwoordige Thailand nog steeds het geval is.Eendachtig de veerkracht die de Thai nu eenmaal lijkt te kenmerken bouwde men na de vernietiging van de originele stad een kilometer of 12 verderop eenvoudigweg een nieuwe stad onder dezelfde naam, tegenwoordig een populaire bestemming voor toeristen. Die laatstgenoemden komen bijna allemaal voor het Historical Park, de resten van de originele stad die -wederom net als Ayutthaya- tegenwoordig op de werelderfgoed lijst van Unesco staat. De schaal van vernietiging is iets (maar dan ook echt iets) kleiner dan die in zusterstad Ayutthaya, het laat zich aanzien dat de Khmer strijders iets minder grondig te werk zijn gegaan dan de Birmezen. Uiteindelijk is Sukhothay een 140 jaar lang het centrale punt van het opkomende Thaise rijk gebleven, voordat in 1378 de macht definitief werd opgegeven en het rijk een onderdeel werd van het koningrijk van Ayutthaya.

Wat rest is, zoals altijd, de herinneringen. Als je door het prachtige Historical Park loopt (dit omvat het gebied binnen de oorspronkelijke stadsmuren, ruwweg 2 bij 1,5 km) is het in tegenstelling tot in Ayutthaya niet zo heel erg moeilijk om je voor te stellen hoe het er honderden jaren geleden moet hebben uitgezien.… Lees gerust door

Chiang Mai – oase in het noorden

Not all those who wander are lost.”
― J.R.R. Tolkien, The Fellowship of the Ring

Na de historische luister van Ayutthaya vormt het contrast van de bruisende levendigheid van de 2e stad in Thailand een mooie afwisseling. Een korte beschrijving :

Chiang Mai of Chiengmai (เชียงใหม่), is de hoofdstad van de provincie Chiang Mai. De plaats ligt zo’n 700 km ten noorden van Bangkok tussen de hoogste bergen van het land. De rivier de Ping stroomt door de stad en is een zijrivier van de Menam.

De laatste jaren is de stad in hoog tempo gemoderniseerd, maar is niet zo’n wereldstad zoals Bangkok dat is. Er zijn veel redenen waarom er jaarlijks duizenden toeristen naar de stad komen. Onder andere vanwege de belangrijke strategische ligging in het verleden in verband met de zijderoute. Later is de stad vooral een belangrijk centrum geworden voor handwerken, paraplu’s, juwelen (voornamelijk zilver) en houtsnijwerk.

(Bron : Wikipedia)

Zo’n beetje iedere backpacker die in Thailand geweest is roemt de nachttrein naar Chiang Mai. Er is -om eerlijk te zijn- ook geen enkel ander (realistisch) alternatief, tenzij je het vliegtuig wil nemen (wat eigenlijk een doodzonde is, vanuit ecologisch opzicht maar ook omdat je natuurlijk helemaal niets meekrijgt van het landschap als je er met een paar honderd km per uur overheen zoeft). Per trein is de reis vanuit Ayutthaya naar Chiang Mai ongeveer een uurtje of elf, met de nachttrein bespaar je jezelf in ieder geval de moeite van een hotel/guesthouse boeken én je bent niet een hele dag kwijt aan het reizen. Tot zover mijn promopraatje voor nu 🙂

 De resten van de stadsmuren en -poorten die de oorspronkelijke stad scheiden van de moderne expansies zijn gedeeltelijk gerestaureerd en geven een idee van hoe het er honderden jaren geleden uit moet hebben gezien.… Lees gerust door

Thailand – een eerste (verpletterende) indruk

Zonsondergang in het aardse paradijs (Ko Payam)

Thailand, dat is

Geript worden door een TukTukdriver in Bangkok,

Onverwachte reisgenoten treffen in Ayutthaya,

Met verwondering toekijken hoe de zon daalt achter een eeuwoude ruïne,

Niet kunnen slapen in de nachttrein naar Chiang Mai terwijl de kilometers netjes in afgemeten hoeveelheden staal onder je doorflitsen

Tijdens een dienst gaan zitten in een tempel en voelen hoe het Nirwana zich over je heen vleidt als een laken van zijde,

Vol ontzag wandelen door de resten van wat eens het religieuze centrum van Sukhothai was,

Dat éne geniale restaurantje aan de overkant van de straat,

Om half zes ‘s ochtends met je slaperige hoofd uit de nachtbus naar Ranong gesmeten worden waarna je wordt opgevangen door een hyperactieve en veel te wakkere TukTuk driver

Met 20 man in een voertuig dat op z’n hoogst geschikt is voor 10 in het schemerduister van een voorzichtig opkomende zon door de straten van een slaperig stadje scheuren

In een speedboot over de golven scheren op weg naar je volgende bestemming,

Achterop een brommer een tropisch eiland doorkruisen,

Teveel Chang biertjes drinken en praten over de zin van het leven,

‘s Ochtends vroeg zó uit je bungalow de Indische oceaan inrollen aan de kust van het paradijselijke Ko Payam,

Mojito’s drinken op het strand,

‘s nachts in je eentje met op de achtergrond de rollende oceaangolven op het strand zitten te huilen omdat je je hondje zo verdomde erg mist waarna er plotseling een teefje met twee pups opduikt en tegen je aan komt liggen als een warme deken van troost en liefde,

Met een pas verworven vriend ietwat aangeschoten al gitaarspelend en zingend over het strand zwalken opzoek naar ‘lekkere mädchens’ [sic] terwijl een spontaan een dronkemanslied ontstaat,

Je rug gruwelijk verbranden tijdens je eerste snorkelduik waarna je dagen lang je tshirt moet aanhouden,

Het zachte geluid van Goa Trance van het feestje bij de buren dat je in slaap wiegt,

Dit opschrijven zittend op een bamboeterras in de schaduw van een Palmboom,

Dát is Thailand.

Pepper

Soms schieten woorden te kort.

Ze schieten zeker tekort in de situatie waarin ik mij nu bevind.. Aan de ene kant is er het gevoel van verwachting, de opwinding van een sprong in het onbekende. Aan de andere kant ben ik verdoofd van verdriet, het voelt alsof er een stukje van mijn ziel wreed afgescheurd is door een boosaardige kracht. Maar ik was het zelf. Ik heb zelf de beslissing genomen, ik heb zelf met mijn allerbeste vriend op mijn schoot en in mijn armen afgewacht totdat ik zijn laatste ademteug uit zijn oude, vermoeide lijf voelde ontsnappen. Na bijna 13 jaar samen ben ik nu dan toch écht alleen, en is er alleen nog die lege plek in mijn hart en in mijn huis waar mijn hondje altijd zat. Nooit meer naar Groeneveld, nooit meer dat huppelende sprintje. Nooit meer die koude neus die op een onverwacht moment mijn hand weet te vinden. Nooit meer mijn neus diep in zijn vacht begraven terwijl ik de ogen uit mijn kop jank. Nooit meer die warme tong die mijn tranen weglikt. Nooit meer tegen zijn warme lijf aangedrukt in slaap vallen.

Ik heb genoten van iedere seconde die ik met hem heb mogen delen, en nu is hij weg. En ik ben het die zijn doodvonnis hoogstpersoonlijk heeft getekend.

Dag lieve Pepper.

Opvolging

Er zijn van die momenten waarop het leven het nodig lijkt te vinden om je even in de spiegel te laten kijken. Van die momenten dat je opeens getroffen wordt door die flits van inzicht, momenten waarop je even stil staat. Het moment waarop je de grote rode pijl met het ‘u bevind zich hier’ label eindelijk vind. Er is veel veranderd in mijn leven in het afgelopen jaar, maar de meeste indruk maakt vooral de kwakkelende gezondheid van mijn moeder. Het is vreemd, maar soms is het alsof de verdrietige momenten die je als opgroeiende/volwassen man (mens) op je pad tegenkomt je meer lijken te vormen dan de mooie momenten die er tegenover staan. Ik heb het altijd belangrijk gevonden om voor mijzelf bij te houden in hoeverre bepaalde ervaringen mij beinvloeden, wat ze doen of gedaan hebben met mijn houding ten opzichte van alles en iedereen om mij heen. Dit is denk ik zo’n fase.

Vorig jaar heeft mijn moeder een TIA gehad. Dat was heel erg schrikken. Ik was -en ben- daar redelijk kapot van. Het was de eerste close call, het moment waarop een van mijn ouders had kunnen sterven. Het was ook het moment waarop ik mij bewust werd van de leeftijd en sterfelijkheid van mijn ouders. Dat is één van die dingen waar je terwijl je eigen leven zo langzamerhand richting de helft gaat liever niet over nadenkt. ‘Het leven’ denkt daar dus anders over.

cheeky

‘Het universum is niet goed of slecht, het is slechts onverschillig’ schreef een wijs iemand (het is mij even ontschoten wie precies ) ooit [edit – Carl Sagan dus!]. Als atheïst (soort van) zijnde kan ik dat alleen maar onderschrijven, zij het met een kanttekening. Ik denk namelijk dat er veel afhankelijk is van je perceptie. Als mens neem je immers niet alleen waar, je gebruikt je waarnemingen ook als basis voor het model van de werkelijkheid dat je er in je hoofd op na houdt om op die manier om te kunnen gaan met de wereld om je heen.… Lees gerust door

Neefje

Ik ben niet echt een familiemens, dit zal weinig mensen die mij persoonlijk kennen verbazen. Toch ontkom ook ik er niet aan om af en toe tijd door te brengen met de mensen met wie ik door een bloedband -maar niet veel meer- verbonden ben. Het is niet dat ik een hekel aan ze heb, verre van dat, het is eerder dat we zo weinig zaken gemeen hebben dat ik eigenlijk niet de tijd en moeite wil investeren in het onderhouden van een meer dan oppervlakkige band. Afgelopen Zondag vierde mijn moeder haar verjaardag, typisch zo’n gelegenheid waarbij je de rest van je familie nog eens tegen het lijf loopt.

Mijn oom  -de jongere broer van mijn moeder- is één van de weinigen binnen onze familie die er een min of meer normaal gezinsleven op na weet te houden. Nee, op mij na verder geen wildebrassen  binnen onze clan ; maar toch is hij samen met een zus van mijn vader de enige die redelijk voldoet aan het standaard huisje-boompje-beestjes ideaal dat veel mensen nog altijd schijnen na te streven. Hij is getrouwd en heeft drie kinderen, twee meisjes en één jongen. Het is overigens raar om naar een 18 jarige jonge (bloedarrogante) dame te kijken en je te beseffen dat het al gewoon 18 jaar geleden is dat je haar over haar buikje kietelde en aan het lachen wist te krijgen, waarna ze een grote bah deed en ik haar luier kon verschonen. Tegenwoordig loopt ze op naaldhakken en volgt rijlessen…

De enige zoon van mijn oom is een wat aparte jongen. Behoorlijk (ontzettend) intelligent, maar sociaal wat ‘moeilijk in de omgang’ – zelfs voor de gemiddelde 14 jarige. Voor hem heb ik altijd een groot zwak gehad, juist omdat hij erg stil en teruggetrokken is. Pepper lijkt ook iets bijzonders met hem te hebben, hij heeft regulier gesproken een schurfthekel aan (kleine) kinderen maar mijn neefje mocht hem al vanaf het begin gewoon knuffelen en aaien terwijl mijn nichtjes een opgetrokken lip en diepe keelgrom kregen als ze te dicht bij meneer kwamen. … Lees gerust door

Daarheen en weer terug: een experiment V

Terwijl ik genoot van mijn rit door de bergen richting Tursac reed besefte ik mij plots dat het hele doel -het thema zo je wil- van mijn reis volstrekt veranderd leek. Toen ik vertrok uit Maasbracht zat mijn hoofd vol met mooie plannen over een tocht in het spoor van de Tempeliers, wat best ironisch was gezien de gebeurtenissen in Noorwegen in de dagen na mijn vertrek. Het was overigens nog vreemder om alle commotie alleen maar in het Frans mee te krijgen waardoor ik eigenlijk geen idee had over wat er in en om Oslo had plaatsgevonden. Mont Saint-Michel was prachtig en indrukwekkend, maar er bleef iets knagen. In Lascaux drong het tot mij door dat ik niet zozeer in het spoor van de Tempeliers aan het reizen was maar dat de reis verder terug ging dan dat , het eindpunt wel eens een stuk dichterbij zou kunnen liggen dan ik dacht.

Dat lag niet alleen aan Lascaux, maar ook aan een droom die ik kreeg toen ik een paar dagen onderweg was. Noem mij een zwever, maar ik heb geleerd om aandacht te besteden aan een bijzondere categorie van dromen die regelmatig blijven terugkomen. Deze specifieke droom bleef ook na mijn ontwaken helder op mijn netvlies gebrand staan, ik werd wakker met een meer dan spreekwoordelijke grijns op mijn gezicht. Waar ik in ruim twee jaar in mijn bewust-zijn overdag niet uitgekomen was regelde mijn onderbewustzijn in één nacht voor mij, en het resultaat was een gevoel van..tsja van wat eigenlijk? Opluchting is niet de goede term, hoewel ook dat gevoel er zeker bij zat. Opluchting, verwondering, blijdschap, berusting. 

Toen ik ergens naast een zanderige berghelling bij Madeleine parkeerde had ik eigenlijk geen idee over wat ik precies ging bekijken. Ik wist dat hier een archeologische vindplaats van de Cro Magnon mens te vinden was en dat er de resten van een Burcht te bezichtigen waren, verder kwam ik niet in de folder die ik bij de grotten van Lascaux was tegengekomen. … Lees gerust door

Daarheen en weer terug: een experiment IV

De ongeëvenaarde, machtigste sprong ooit gemaakt in de schilderkunst, en tevens een van de Grote Geheimen in de geschiedenis van de scheppende mens. Ongesigneerd en in tijdsluiers gehuld. Hoe dit in tekst te vangen? Hoe meer je er over leest hoe meer het besef groeit dat we niets weten over de mensen die dit hebben gemaakt. Alleen dat de inspiratie en verbeeldingskracht daar in die grot, 17000 jaar geleden, ongekend moet zijn geweest.

( Spinvis )

Uiteraard heeft Erik het hier over de grot van Lascaux, die magische plek in de Dordogne waar de kunst van de Cro Magnon mens nog altijd zichtbaar is. Dit deel van mijn reis voelde als een pelgrimstocht, een bedevaard op zoek naar de oorsprong van de scheppende mens. Laat dat laatste nu net een onderwerp zijn waar ik recentelijk mee worstel.. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik het liefste mijn geld zou verdienen als een ‘heuse’  professionele schrijver. Sommige stukjes die her en der over dit blog verspreid staan vormen daar een stille getuige van. Ik blijf echter al tijden tegen een soort van innerlijke blokkade aanlopen zodra ik een aanzet maak om te beginnen aan mijn Verhaal, het plot dat zich in de afgelopen jaren voor mijn geestesoog aan het ontvouwen is. Iedere  keer als ik ‘serieus’  begin te schrijven loop ik vast. Het is alsof ik mij gaandeweg in een muur schrijf, zodat de bron van mijn inspiratie plots na een aantal geinspireerde pagina’s uitdroogt totdat er alleen nog maar een troebel modderstroompje de weg van mijn brein naar mijn vingers weet te vinden. Gelukkig lijk ik een workaround te hebben gevonden in het ‘ fragmentarisch’  schrijven ; dingen die belangrijk zijn of in ieder geval ver genoeg uitgewerkt zijn om een ruwe schets te schrijven eindigen vaak op dit blog – al dan niet incognito- .… Lees gerust door

Daarheen en weer terug: een experiment III

Een dag on the road in foto’s :

Roads go ever ever on,
Over rock and under tree,
By caves where never sun has shone,
By streams that never find the sea:

Over snow by winter sown,
And through the merry flowers of June,
Over grass and over stone,
And under mountains in the moon.

Roads go ever ever on
Under cloud and under star,
Yet feet that wandering have gone
Turn at last to home afar,


Eyes that fire and sword have seen
And horror in the halls of stone
Look at last on meadows green
And trees and hills they long have known.

Tolkien, ‘ The Hobbit’.

Daarheen en weer terug: een experiment II

Mont Saint-Michel.

Eindelijk.

Een plek waar mythe, geschiedenis en het nu naadloos in elkaar overvloeien. Het is een plek die tot de verbeelding spreekt, waar een kleine 1400 jaar historie letterlijk aan je voeten ligt. Even een korte geschiedenisles :

Mont Saint-Michel werd destijds gesticht door de heilige Aubert rond 700, die op de berg in eenzaamheid en verbondenheid met de natuur en de zee kwam bidden. Volgens de legende zou de Aartsengel Michaël verschenen zijn aan de heilige Aubert, die visioenen kreeg over een kerk op de rots. St. Michaël beval de monnik om daar een kerk te bouwen, en de monnik begon in 708 aan de kerk op de rotspunt, dicht bij de kust, te bouwen.

In 709 was de kapel af en konden er 100 mensen in. In de loop van de tijd bouwden de monniken daar een klooster op en vergrootten de kapel tot een kerk. In de 9e eeuw en de eerste helft van de 10e eeuw was er maar alleen een klooster op het rotseiland. Het kon bereikt worden met een sloep of een schip. Dat was ook nodig voor de bevoorrading van het klooster. In 966 kwamen de Noormannen of beter, de Normandiërs op het rotseiland. Ze bouwden onderaan en rondom het klooster op de rotshellingen, woonhuizen. De bekeerde Normandiërs woonden daar voortaan met hun gezin. De Benedictijnen mochten er blijven. De stenen waarvan de kerk en het klooster gebouwd werden, kwamen van de eilanden Jersey en Guernsey, die op 22 km van de rots liggen. De kloosterlingen en inwoners van Avranches kapten de stenen van de eilanden en brachten ze per schip tot aan de voet van de rots. Een groot raderwiel dat binnen de kloostermuur aan de westkant stond, werd rondgedraaid door 4 à 5 personen, om de bouwstenen langs de rotshelling naar boven te hijsen.

Lees gerust door

Daarheen en weer terug: een experiment

Zwijgend staar ik naar het licht dat de koplampen van mijn auto in de donkere Franse nacht werpen. De strepen schieten in een constant ritme voorbij terwijl in mijn oren het gesuis van de wind klinkt.

Rust.

Concentratie.

Ik heb geen specifiek doel voor ogen, alleen dat ik Mont Saint-Michel en de grot van Lascaux gezien wil hebben (klik gerust op die laatste, de site is de moeite meer dan waard!). Mont Saint Michel omdat ik recentelijk als bij toeval in de bestaansgeschiedenis van De Tempeliers terecht ben gekomen door het (her)lezen van dit boek ( klik ). En omdat :

Het is niet alsof er nog geen foto’s van Mont Saint-Michel bestaan, maar dit zijn mijn foto’s van Mont Saint-Michel. Ze vormen maar een armzalig aftreksel van de herinneringen aan de lange klim via het pad naar boven, het geluid van de eeuwige zeewind die door de schietgaten heen blaast of dat ene, fijne moment zittend in de zon op een eeuwen oude verdedigingsmuur. Ze zijn er.. Ik neem boeken als ‘holy blood holy grail’ niet al te serieus, behalve dan als mogelijk startpunt van honderden ‘wat als’ scenario’s in mijn hoofd. Ik ben en ik blijf een schrijver, ik zoek en ik maak overal verhaaltjes van. Het is niet eens een keuze ; het overkomt mij. Veel gebruikt excuus 🙂

Toch – de geschiedenis van de Tempeliers en de Katharen is erg interessant, los van de fictie en al dan niet verborgen (of verloren gegane) geheimen.  Tijdens mijn vorige bezoek aan Frankrijk (twee jaar geleden) was ik als bij toeval in Carcassone beland geraakt, in dezelfde regio als Rennes-le-Château dus. In Frankrijk ligt de geschiedenis voor het oprapen, een fors aantal kastelen en zelfs complete dorpen uit laten we zeggen de periode 700 – 1400 liggen er nog schijnbaar onaangeschonden bij.… Lees gerust door