Wandeling

“Ik geloof dat we nu toch echt moeten erkennen dat we de weg kwijt zijn. Nou ja, er is geen weg. Laten we het daar op houden..Heb jij er een idee van waar we ongeveer de mist ingegaan zijn?”

Ik keek haar even aan en verstelde de riempjes van mijn backpack. Kut, dat ding was toch best zwaar. En mijn maag rammelde. En eigenlijk was ik best moe, maar dat wilde ik niet laten merken.
“Nee, ik heb echt geen idee..misschien bij dat hek waar we door die poort gingen? Hadden we daar niet beter naar links kunnen gaan?” Ik keek haar aan, en ik genoot even van haar aanblik terwijl ik in mijn hoofd overwoog of zij gelijk zou kunnen hebben. Ja, het hek..maar dat was al weer aardig wat uurtjes geleden, en het was al best laat.

“Zie jij er wat in om terug te lopen? Jezus man, dat is echt een pokke eind en we weten het niet eens zeker! En helemaal terug naar de ranch is helemaal niet te doen. Dat is zeker een uur of vijf, in deze toestand waarschijnlijk meer!”
Godverdomme, ik wilde sterk zijn. Ik zou willen dat ik ook maar een vaag idee had..
Ik keek even om mij heen, en probeerde mij iets van mijn kennis over berglandschappen aan te herinneren. Al snel ontdekte ik dat ik er eigenlijk bar weinig van wist. Rechts voor mij zag ik het enige herkenningspunt dat wij al die tijd hadden gehad, Iain noemde die berg de sleeping warrior en hij was duidelijk herkenbaar. Maar verder..We stonden in het gras, voor ons waren in de verte weer bergen zichtbaar en het plateau waarop wij stonden leek zich nog kilometers uit te strekken. En God wist wat we DAN zouden aantreffen. Dan maar gewoon vooruit, Iain had gezegd die berg rechts van ons te houden en we zouden vast wel ergens een pad kruisen.… Lees gerust door

Mazzel

Ik fietste vanavond richting tankstation. Opeens zag ik op een paar honderd meter voor mij een meisje van een jaar of twaalf staan, met naast haar een politieman. Kut, het was al een behoorlijk mindere dag en dit zou dan de bekroning worden. Net als het meisje voor mij had ik geen licht, en hij had mij inmiddels gezien. Opeens besloot ik om dan maar een Vent te zijn, ik ging rechtop zitten en trapte stevig door in plaats van mij om te draaien en laf te vluchten.

Toen ik vlakbij het duo kwam, stapte ik af en ging ‘in de rij’ achter het meisje staan. De agent kijk mij even bevreemd aan ‘Goedenavond, doet Uw licht het niet?’ Ik grijnsde een beetje en antwoorde ‘ach, dit is mijn eigen stomme schuld en vluchten of afstappen is schijnheilig.’Hij keek mij even recht in de ogen aan, draaide zich terug en schreef de boete voor mijn voorgangster uit. Inmiddels stapte de vrouwelijke collega uit de auto die verderop geparkeerd stond en ging naast hem staan. Rustig werkten ze samen de procedure af.Het meisje liep uiteindelijk met de bon weg, waarna de agent zich weer naar mij toe draaide. Ik gaf hem netjes mijn id zonder dat hij daar om hoefde te vragen en keek hem recht in zijn ogen aan. Hij keek naar zijn collega.

‘Heb jij meneer zien fietsen?’ De agente keek hem aan, draaide even naar ogen naar boven alsof ze nadacht.. ‘Nee, ik geloof het niet’. Hij keek mij weer aan en stak zijn hand uit.

‘Respect meneer, en een fijne avond verder.’

Scan

‘Je kan je hier even uitkleden tot aan je ondergoed, vergeet niet om alle sieraden af te doen. Heb je piercings?’

Ik knikte en greep naar mijn linkerwenkbrauw, en herinnerde mij dat ik het ringetje de avond ervoor al weggehaald had.’Nee, die is er al uit.’ De assistent radioloog knikte even terwijl ze mij inschattend aankeek. ‘Heb je claustrofobische neigingen?”Nee, geen last van.’ Verdomme, ik had een hele checklist ingevuld..was dit een overhoring ofzo? Ze keek mij nog even recht in mijn ogen aan, alsof ze mijn innerlijke irritatie aanvoelde.
‘Als je klaar bent met omkleden kom je maar naar binnen.’ Met die woorden draaide zij zich om en verliet de kleedsluis, mij alleen achterlatend.
Ik keek om mij heen naar de dofgroene wanden, het houten bankje en de 2 zilverkleurige haken om je kleding aan op te hangen. Precies gelijk aan alle andere omkleedhokjes in alle andere ziekenhuizen in Nederland, net zoals die typische ziekenhuisgeur die in elk ziekenhuis in Nederland hetzelfde is. Alsof het één of andere ongeschreven richtlijn is waar ieder ziekenhuis zich aan moet houden..

Daar sta je dan, in de kracht van je leven. Klaar om voor de eerste keer kennis te maken met de MRI scanner. Godverdomme, waarom moet mij dit nu net overkomen? Alsof het gedeeltelijke verlies van het zicht in mijn rechteroog al niet genoeg was om mee te moeten leven..Had ik nog wel een leven?

Ik vergeet het gezicht van mijn oogspecialist nooit meer, op precies het moment dat hij wegkeek van de contrastvloeistof foto’s om mij aan te kijken.
“Ok, luister. Je gaat nu naar beneden, naar de afdeling Radiologie en je maakt een afspraak. Voor zo snel mogelijk, in ieder geval deze week nog. Ik schrijf even een briefje voor je, en ik zal er ook nog even achteraan bellen.… Lees gerust door