After Dreaming

De tekst van deze post is niet van mij, ze is van iemand die ik niet dankbaar genoeg kan zijn voor de rol die ze in mijn leven heeft vervult. Luz, je bent awesome 🙂

—–

We lopen op, lachend, luchthartig en blij. Mogelijk verliefd. Er is in elk geval veel Liefde.

Je vertelt me dat je bezig bent dingen te kiezen waar je gelukkig van wordt. Vervolgens wijd je mij in in jouw wereld, in hoe jij de dingen ziet. Ik moet hiervoor mijn eigen visie volledig loslaten en dat kost wat tijd. Maar tijd bestaat niet in de droomwereld, dus binnen een oogwenk lukt dat me. Het is een ervaring van Verlichting.

Je neemt me mee en we ontmoeten een echtpaar waarvan de vrouw kanker heeft. Het is een ouder echtpaar, een jaar of 60, maar bijzonder vitaal, hun ogen glanzen. We gaan ergens in een café of koffiehuis zitten. Het interieur is veel wit en verder dan een paar meter om onze tafel heen kan ik niet zien, maar ik weet dat het groter is.

Jij zegt niks en laat mij, bij wijze van test denk ik, aan deze mensen voorzichtig uitleggen wat ik eerder van jou geleerd heb. Dat de kanker niet het einde is, dat er reïncarnatie bestaat. De vrouw lacht en geeft me een high five. En feliciteert me dat ik dit al op jonge leeftijd door heb. Ik ben lichtelijk verrast maar moet daarna ook lachen. Haar man quote vervolgens de Tao Te Ching vers 38 aan mij:

The Master doesn’t try to be powerful;
thus he is truly powerful.
The ordinary man keeps reaching for power;
thus he never has enough.


The Master does nothing,
yet he leaves nothing undone.
The ordinary man is always doing things,
yet many more are left to be done.
Lees gerust door

I threw bricks at the Riot Police and then I-ran

sorry, te flauwe titel maar kon m niet laten. En het is al heftig genoeg wat er in Iran aan het gebeuren is..

Dit is echt bizar. Ik heb al 2 oorlogen live op Tv kunnen volgen, maar dit..de Iraanse regering doet er alles aan om de bevolking onder de duim te houden, het is zo goed als onmogelijk om nog op het internet te komen vanuit Iran, het mobiele netwerk ligt plat, journalisten worden het land uitgezet..

Maar de technologische revolutie wint. Foto’s, video’s , ooggetuige verslagen..Alles komt op het net.

You can kill the revolutionary, but you can’t kill the revolution.

Yeah, the movement’s in motion with mass militant poetry
Now check this out!

In the right light, study becomes insight
But the system that dissed us
Teaches us to read and right

So called facts are fraud
They want us to allege and pledge
And bow down to their God
Lost the culture, the culture lost
Spun our minds and through time
Ignorance has taken over
Yo, we gotta take the power back!
Bam! Here’s the plan
Motherfuck Uncle Sam
Step back, I know who I am
Raise up your ear, I’ll drop the style and clear
It’s the beats and the lyrics they fear
The rage is relentless
We need a movement with a quickness
You are the witness of change
And to counteract
We gotta take the power back

Yeah, we gotta take the power back
Come on, come on!
We gotta take the power back

The present curriculum
I put my fist in ’em
Eurocentric every last one of ’em
See right through the red, white and blue disguise
With lecture I puncture the structure of lies
Installed in our minds and attempting
To hold us back
We’ve got to take it back
Holes in our spirit causin’ tears and fears
One-sided stories for years and years and years
I’m inferior?
Lees gerust door

Jan

De eerste dag van mijn nieuwe baan. Het was godverdomme vroeg, 7u in de ochtend. In de afgelopen jaren werkte ik 6 dagen van 1-9 en dat beviel mij eigenlijk prima, ik ben nu eenmaal een kind van de nacht van nature 🙂
7u In de ochtend, en ik bevond mij in een stik benauwde badkamer waar mijn collega al vrolijk fluitend de eerste mensen stond te wassen.

“Verzorg jij Jan even? Ik moet deze meneer even in alle rust kunnen doen, anders gaan we daar last mee krijgen zometeen..” Ik knikte, pakte een badhanddoek en draaide de douche uit. “Kom maar Jan, zal ik je even afdrogen en aankleden?” Ik reikte hem mijn hand, en die werd zonder een spoor van twijfel vastgegrepen waarna hij zich omhoog hees vanuit de hurkzit waarin hij had zitten te douchen. We maakten even oogcontact, en achter die typische wezenloze blik die veel mensen met een verstandelijke beperking kenmerkt leek een vonkje in zijn ogen te schuilen. Mijn blik gleed verder over zijn gezicht, bleef even hangen bij de littekens op zijn voorhoofd en viel toen op zijn enorme tong. Wow.

Ik droogde hem af en begeleide hem voorzichtig over de gladde vloer naar een bankje waarop hij kon zitten. Zoals ik al eerder opmerkte, het was vroeg. En ik was enigzins nerveus (god weet waarom, ik had hetzelfde werk al eerder gedaan en het ligt mij nogal), zat wat te klooien en slaagde erin om hem zo goed en kwaad als het ging te helpen met zijn sokken en ondergoed. Wat ik niet zag, of eigenlijk : wel zag maar niet waarnam, was dat Jan steeds onrustiger werd van mijn geklooi. Waar hij eerder nog zonder voorbehoud mijn hand gegrepen had om zich aan op te trekken was nu onrust en twijfel. Met als volgend tussenstation angst, om af te stevenen naar het onvermijdelijke eindpunt : automutilatie.… Lees gerust door

Over de liefde en roken

Je komt wel eens van die teksten tegen die je uit het niets stevig weten te raken. Dit is er zoeen:

Years later, we bumped into each other at the club. She was waiting for me, really, but I didn’t mind. There will always be something about her that just kills me, and she knows it. Is that why she’d come? What do I care? I’d been lonely for too long. When she saw me, she took one final puff from her cigarette, then stamped it out and looked up at me — hopefully, and a little afraid. So I said ‘Hey’, as though nothing had gone down. As the we’d parted only moments ago. As though..as though…I said ‘hey’ and she smiled back to me. Then arm-in-arm we marched right to my bed.

God, how I loved her.

I thought there must be some hope, some way, some future we could share. I though of faith and destiny, past lives and tea leaves, of black magic and voodoo and anything else that might explain our current rendezvous, as we went about our serious business of washing my sheets in tears and sweat.

As usual.

God, how I loved her then. I was addicted to her, and she to me. And we always found ourselves rather easily lowering ourselves into each other’s hottest fires. Fearlessly leaping into the abyss, mouths locked together in a kiss that killed us long before we hit the ground.
Afterwards, we lay there smoking, legs entwined. She spoke softly everything that came to mind, avoiding only that which was real, and the thousand pieces of my heart broke again, into a million, leaving a fine layer of bittersweet dust on my tongue which then burned away with every inhalation of my hot smoke. She could still have me, if only she’d let me go.
Lees gerust door

De vrouw en haar hondje

Ik liep door het donker naar huis, enigzins vermoeid en verdrietig. Pepper liep op z’n dooie gemak naast mij, af en toe stilhoudend om een struik of boom te besnuffelen. Opeens hoorde ik aan de overkant van de straat hakjes driftig klik klakken, de eigenaresse had duidelijk wat ik niet anders kan omschrijven dan een ‘kittig’ loopje.

Klik klak,klik klak, klik klak. Pauze. Diepe zucht. Klik klak klik klak klik..Pauze. Wederom een diepe zucht. Ik keek naar de overkant en zag een vrouw van ongeveer mijn leeftijd die een jonge Labrador aan het uitlaten was. De hond was duidelijk bang en onzeker, hij liep iedere keer een paar meter door en ging dan liggen, in afwachting van wat komen ging.
Dit leek bij de vrouw nogal wat frustratie op te wekken, ze oogde redelijk boos en haar loopje tussen de verplichte tussenstops door werd steeds driftiger. Het geluid van haar hakken op de stoep onderstreepte dit alleen maar, het klik klak geluid leek steeds scherper te worden.

In eerste instantie kwam er een soort van irritatie bovendrijven bij mij..Zag dat domme mens dan niet dat de hond doodsbang en onzeker was? Dat hij zich keer op keer op keer volstrekt aan haar onderwierp, in een wanhoopspoging om in de gunst te komen bij het vrouwtje? Verplaats je dan minimaal in het beest dat je aanschaft..

Pepper stopte om een boom te wateren, en ik maakte van de gelegenheid gebruik om de vrouw wat beter op te nemen. Ze was ongeveer van mijn leeftijd, iets jonger waarschijnlijk. Alles aan haar straalde ‘vrouw’ uit; niet alleen haar hakjes maar ook een kort rokje, sexy topje, haar netjes verzorgt en makeup tot in de puntjes perfect. Ik zag echter ook een vermoeide gezichtsuitdrukking, haar gezicht was vertrokken tot een grimas. Toen ik haar nog iets beter bestudeerde zag ik de vermoeidheidsrimpels, en haar ogen leken een soort van innerlijk verdriet in zich mee te dragen.… Lees gerust door