Wandeling

“Ik geloof dat we nu toch echt moeten erkennen dat we de weg kwijt zijn. Nou ja, er is geen weg. Laten we het daar op houden..Heb jij er een idee van waar we ongeveer de mist ingegaan zijn?”

Ik keek haar even aan en verstelde de riempjes van mijn backpack. Kut, dat ding was toch best zwaar. En mijn maag rammelde. En eigenlijk was ik best moe, maar dat wilde ik niet laten merken.
“Nee, ik heb echt geen idee..misschien bij dat hek waar we door die poort gingen? Hadden we daar niet beter naar links kunnen gaan?” Ik keek haar aan, en ik genoot even van haar aanblik terwijl ik in mijn hoofd overwoog of zij gelijk zou kunnen hebben. Ja, het hek..maar dat was al weer aardig wat uurtjes geleden, en het was al best laat.

“Zie jij er wat in om terug te lopen? Jezus man, dat is echt een pokke eind en we weten het niet eens zeker! En helemaal terug naar de ranch is helemaal niet te doen. Dat is zeker een uur of vijf, in deze toestand waarschijnlijk meer!”
Godverdomme, ik wilde sterk zijn. Ik zou willen dat ik ook maar een vaag idee had..
Ik keek even om mij heen, en probeerde mij iets van mijn kennis over berglandschappen aan te herinneren. Al snel ontdekte ik dat ik er eigenlijk bar weinig van wist. Rechts voor mij zag ik het enige herkenningspunt dat wij al die tijd hadden gehad, Iain noemde die berg de sleeping warrior en hij was duidelijk herkenbaar. Maar verder..We stonden in het gras, voor ons waren in de verte weer bergen zichtbaar en het plateau waarop wij stonden leek zich nog kilometers uit te strekken. En God wist wat we DAN zouden aantreffen. Dan maar gewoon vooruit, Iain had gezegd die berg rechts van ons te houden en we zouden vast wel ergens een pad kruisen.… Lees gerust door