Negen spijkers

Er zijn weinig bands/artiesten die mij door de jaren heen zijn blijven fascineren. Eigenlijk zijn er zelfs maar drie die sinds vroegah bij mij zijn gebleven, te weten Tool (goh), Porcupine Tree en Nine Inch Nails. Alledrie bands die hun eigen sound steeds opnieuw hebben weten te definiëren, die door de jaren heen steeds een progressie hebben doorgemaakt die op een vage manier parallel lijkt te lopen met mijn eigen veranderende muzieksmaak.

Van alledrie de bands die ik hierboven noem weet ik mij om de één of andere vage reden nog precies te herinneren wanneer ik ze voor de eerste keer hoorde. Bij Nine Inch Nails was dat in 1994 om precies te zijn. Ik was toen een niet meer zo heel erg onschuldige, negentienjarige net geen puber 😉 die zich (godzijdank) eindelijk los aan het maken van van zijn heavy metal dagen, hoewel mijn voorliefde voor ‘moeilijke muziek’ toen … Lees gerust door

Lage Landen

Ik wilde eigenlijk een uitgebreide review schrijven, maar heb mij bedacht en ga volstaan met dit sfeershot :

 (een minuut na afloop van een verpletterend optreden van Nine Inch Nails)

Setlist:

Me, I’m Not
The Great Destroyer
HYPERPOWER!
The Beginning of the End
Survivalism
March of the Pigs
Piggy
Burn
Reptile
The Good Soldier
The Day the World Went Away
Dead Souls (Joy Division cover)
The Hand That Feeds
Wish