Rennen om stil te blijven staan

Ik heb lang na zitten te denken of ik dit wel echt wilde gaan posten, maar zoals je ziet/leest : dat wilde ik echt. Omdat het een verhaal is dat vertelt mag, nee : moet! worden. Omdat ik niet wil dat Chantal behalve dood ook nog vergeten zal zijn… Pas dan zal ze namelijk echt niet meer bestaan.

—*—*—*—

“Jij ook hier?”  Enigszins verward en beneveld keek ik omhoog. Mijn ogen zagen bruine leren laarsjes, een strakke vaalgrijze spijkerbroek met daar overheen een lang zwart  shirt en een suède-leren jas.  Ik kende haar..god wat was haar naam ook al weer? Terwijl mijn benevelde bewustzijn op zoek ging naar een naam die zou passen bij haar gezicht knikte ik vaagjes. ” Daar lijkt het wel op he?” Ik  verzette mijn hand op de stoeprand zodat ik wat makkelijker kon leunen. Fuck, het was KOUD. Ik had redelijk (voor mijn doen bizar) veel gedronken maar ik verging van de kou, tot zover dat lulverhaal over de koude niet voelen door alcohol. “Weet je nog wel wie ik ben?” Schaapachtig glimlachend keek ik haar aan.  ” Ik ken je van vroeger of niet? Je naam weet ik echt niet meer, sorry..” Ze trok een fles stroh-rum uit haar jas, keek mij even inschattend aan en nam een ferme slok, waarna ze mij de fles aanbood. “Dat klopt. Ik ben Chantal, het schijnt dat wij vroeger samen in bad gezeten hebben..” Mijn ogen herinnerden zich de langzame tocht langs haar lichaam van enige minuten geleden, en ik kreeg het schaamrood op mijn kaken. “Neem gerust hoor, of hoef je niet?”  Oh ja, de fles. Manmoedig zette ik haar tegen mijn mond en nam een slok ; de vloeistof brandde zich een weg naar binnen. Ik onderdrukte een oprisping en reikte haar de fles weer terug aan.… Lees gerust door