Neefje

Ik ben niet echt een familiemens, dit zal weinig mensen die mij persoonlijk kennen verbazen. Toch ontkom ook ik er niet aan om af en toe tijd door te brengen met de mensen met wie ik door een bloedband -maar niet veel meer- verbonden ben. Het is niet dat ik een hekel aan ze heb, verre van dat, het is eerder dat we zo weinig zaken gemeen hebben dat ik eigenlijk niet de tijd en moeite wil investeren in het onderhouden van een meer dan oppervlakkige band. Afgelopen Zondag vierde mijn moeder haar verjaardag, typisch zo’n gelegenheid waarbij je de rest van je familie nog eens tegen het lijf loopt.

Mijn oom  -de jongere broer van mijn moeder- is één van de weinigen binnen onze familie die er een min of meer normaal gezinsleven op na weet te houden. Nee, op mij na verder geen wildebrassen  binnen onze clan ; maar toch is hij samen met een zus van mijn vader de enige die redelijk voldoet aan het standaard huisje-boompje-beestjes ideaal dat veel mensen nog altijd schijnen na te streven. Hij is getrouwd en heeft drie kinderen, twee meisjes en één jongen. Het is overigens raar om naar een 18 jarige jonge (bloedarrogante) dame te kijken en je te beseffen dat het al gewoon 18 jaar geleden is dat je haar over haar buikje kietelde en aan het lachen wist te krijgen, waarna ze een grote bah deed en ik haar luier kon verschonen. Tegenwoordig loopt ze op naaldhakken en volgt rijlessen…

De enige zoon van mijn oom is een wat aparte jongen. Behoorlijk (ontzettend) intelligent, maar sociaal wat ‘moeilijk in de omgang’ – zelfs voor de gemiddelde 14 jarige. Voor hem heb ik altijd een groot zwak gehad, juist omdat hij erg stil en teruggetrokken is. Pepper lijkt ook iets bijzonders met hem te hebben, hij heeft regulier gesproken een schurfthekel aan (kleine) kinderen maar mijn neefje mocht hem al vanaf het begin gewoon knuffelen en aaien terwijl mijn nichtjes een opgetrokken lip en diepe keelgrom kregen als ze te dicht bij meneer kwamen. … Lees gerust door