Treinmeisje

Utrecht, half zes ‘s avonds. Ik stap in, help Pepper de trein in en kijk om mij heen. Great, weer zo’n volle trein waarin ik niet fatsoenlijk kan zitten. Dan maar in het tussenstuk op zo’n verrotte klapstoel..Ik dump mijn veel te zware tas, installeer Pepper naast mij en grijp mijn boek (‘een kleine geschiedenis van bijna alles’, voor de liefhebbers). Nog een half uurtje..
Aan de andere kant van het gangpad gaat een jonge vrouw van mijn leeftijd zitten. Vluchtig kijk ik haar even aan, mijn ogen blijven even hangen bij de hare maar ik duik snel weer in mijn boek. Ik ben niet zo’n staarder 😉
Even later komt er een oudere vrouw de trein in stappen die beleefd vraagt of zij naast mijn buurvrouw mag zitten, die een plek opschuift. Weer kijk ik even opzij, en haar ogen ontmoeten die van mij. Ik voel een lichte kriebel in mijn maag, oei. Stiekem is zij best leuk..

De trein zet zich in beweging en ik duik weer in mijn boek. Ja, ik voldoe graag aan het vooroordeel over de semi-autistische ICT-er. Ik werp even een vlugge blik op Pepper, die op zijn gemak is gaan liggen en zijn überschattige ‘kijk mij eens knuffelbaar zijn’ act op ligt te voeren. Naast mij hoor ik de oudere vrouw tegen mijn leeftijdsgenote praten. “Ohhhh, wat een lieverd he!” Gevolgd door de onvermijdelijke smakgeluidjes. Dit, beste lezers, is één van mijn allergrootste irritaties met betrekking tot reizen met het openbaar vervoer met mijn hond.
Ja, hij is schattig. Ja, het is een knuffelhond. Ja, hij vindt alles prima. Maar : ik ben zijn baas, en als ik hem naast mij neerleg en een commando geef om te ‘blijven’, dan moet hij dat doen. Niets, niets geeft jou het recht om die hond ‘zomaar’ bij je te roepen als hij naast zijn baas in de trein ligt.… Lees gerust door

De laatste les

Dit is een van de meest ontroerende, inspirerende en hartverscheurende youtube filmpjes die ik ooit gezien heb. Bij deze een mental note : Iedere keer opnieuw kijken als je weer eens last hebt van zelfmedelijden.

2Randy Pausch studeerde aan Brown University en behaalde zijn doctoraat aan Carnegie Mellon University. Hij werd vervolgens hoogleraar aan de Universiteit van Virginia en werd in 1997 benoemd aan Carnegie Mellon. Hij was betrokken bij Walt Disney Imagineering en ontwikkelde Alice, software waarmee kinderen op een gebruiksvriendelijke wijze virtuele werelden kunnen bouwen. Aan Carnegie Mellon was hij een van de oprichters van het Entertainment Technology Center (ETC) waar studenten informatica en drama samenwerken aan virtual reality projecten. Pausch’ werk werd verschillende malen onderscheiden. Zo ontving hij twee maal een award van de Association for Computing Machinery (ACM) en werd hij in 2008 opgenomen in de lijst van honderd meest invloedrijke personen van Time. De stad Pittsburgh heeft 17 november uitgeroepen tot Randy Pausch Day.

In de zomer van 2006 werd bij Pausch alvleesklierkanker vastgesteld. Hij werd behandeld maar zonder succes. Daarna kreeg hij palliatieve zorg.

In de zomer van 2007 kreeg hij te horen dat hij nog hooguit drie tot zes maanden te leven had. Even na die diagnose werd hij door het Bestuur van Carnegie Mellon gevraagd om de Last Lecture van dat jaar te houden. The Last Lecture was een jaarlijkse lezing waarbij een van de hoogleraren zou aangeven welke dingen hij zou bespreken als hij nog maar één lezing zou kunnen geven. In het geval van Pausch werd het vrijwel letterlijk zijn laatste lezing. Het onderwerp van Pausch’ lezing – die hij hield op 17 september 2007 – was “Kinderdromen waar maken” en was feitelijk een betoog over hoe je het best je leven zou kunnen leven. De lezing werd meteen gepubliceerd op YouTube en had binnen zeer korte tijd een enorm aantal hits.
Lees gerust door

Cosmopolitan

Goedemiddag,

Voor Cosmopolitan ben ik op zoek naar mannen die vertellen over iets geks/idioots/liefs dat ze in naam der liefde hebben gedaan.

Ik kwam jouw bericht:


– Op de bonnefooi naar Zuid Frankrijk liften om haar op te pikken na haar werk vakantie
– Een speurtocht uitzetten in een park, schatkaart tekenen en op bepaalde punten kado’s begraven
– rozen uit tuinen jatten en ‘s nachts aan haar fiets binden
– een luisterboek voor haar ingesproken

tegen op het***** forum en vroeg me af of jij misschien met een klein verhaaltje (55 woorden), kleine zwart wit foto, naam en leeftijd in Cosmopolitan wilt.

Graag hoor ik zo snel mogelijk van je of je mee wilt doen!

Met vriendelijke groet,



***** van *****

Cosmopolitan

Negen spijkers

Er zijn weinig bands/artiesten die mij door de jaren heen zijn blijven fascineren. Eigenlijk zijn er zelfs maar drie die sinds vroegah bij mij zijn gebleven, te weten Tool (goh), Porcupine Tree en Nine Inch Nails. Alledrie bands die hun eigen sound steeds opnieuw hebben weten te definiëren, die door de jaren heen steeds een progressie hebben doorgemaakt die op een vage manier parallel lijkt te lopen met mijn eigen veranderende muzieksmaak.

Van alledrie de bands die ik hierboven noem weet ik mij om de één of andere vage reden nog precies te herinneren wanneer ik ze voor de eerste keer hoorde. Bij Nine Inch Nails was dat in 1994 om precies te zijn. Ik was toen een niet meer zo heel erg onschuldige, negentienjarige net geen puber 😉 die zich (godzijdank) eindelijk los aan het maken van van zijn heavy metal dagen, hoewel mijn voorliefde voor ‘moeilijke muziek’ toen al duidelijk zichtbaar was.

Op een zondag kwam één van mijn toenmalige beste vrienden met een videoband (voor de jongere lezers : dat is een analoge voorloper van de dvd …) aan van één van de optredens op Woodstock de dag ervoor. Hij had gehoord dat dit een vrij extreme band was, en vroeg of ik zin had om het optreden samen te kijken. Sure, waarom niet?

Little did I know..

Het optreden begint met veel industriele herrie, en als je goed kijkt zie je Trent kruipend naast de drumkit verschijnen en zichzelf naar de microfoon toewerken. Vanaf het moment dat Pinion over gaat in “Terrible Lie” werkt hij zich omhoog, brult/krijst in de microfoon en is één van de meest extreme, gewelddadige en intense liveshows allertijden van start gegaan.
De bandleden zijn overduidelijk onder invloed van het één of ander, en spelen geheel bedekt in modder een chaotische maar behoorlijk strakke set.… Lees gerust door