Faith no More 2.0

Damn. Ik ben over het algemeen niet zo’n liefhebber van bands die jaren nadat ze uit elkaar gaan besluiten om nog een rondje over de wereld te maken ‘for old time’s sake’ (lees : $$$$). In het geval van Faith no More, waarbij de leden er geen geheim van maken dat ze weer bij elkaar zijn voor een $$$ tour was dat niet anders. Deze band had op z’n best een twijfelachtige live reputatie, brilliante optredens werden afgewisseld met ongeinspireerde & afgeraffelde sets vol hoon naar het publiek. Ik heb ze zelf in het midden van de jaren ’90 mogen bewonderen, en de indruk die ze toen achter lieten was niet echt overweldigend (op z’n zachtst gezegd).

Toch heb ik altijd een soft spot voor deze geniale band gehad. Laten we eerlijk zijn : welke andere band komt er mee weg om een mierzoete Commodores cover te spelen in een set met bij vlagen agressieve metal (bloedserieus, dat ook nog!), een constante hoon over hun publiek heen te spoelen en tussendoor ook nog even moeiteloos rap, funk, disco en metal in hun nummers te verwerken?

Ik heb zonet de livestream van Lowlands 2009 zitten te bekijken, en om eerlijk te zijn : ik ben flabbergasted. Deze band is gewoon BETER geworden door jarenlang uit elkaar te zijn. Dit was één van de beste, meest amusante optredens die ik in mijn leven ooit gezien heb. Nu is dit een kuttijd voor mij om verschillende redenen (ik had nu al anderhalve week in Ierland kunnen zitten om maar iets te noemen) maar het afgelopen uur heeft veel, bijna alles goed gemaakt.
Hoewel ik nu baal als een stekker dat ik niet naar Lowlands gegaan ben, dat wel.

Hoogtepunten : Mike Patton die het publiek induikt om mensen stukjes van ‘Evidence’ in het Nederlands te laten zingen, het afzeiken van iemand die het WAAGDE om ‘booo’ te roepen (what up motherfucker?… Lees gerust door

Antwoord

Dag grote man,

Ik schrok best wel van je. Je bent zo groot, je haar is zo lang en je kleren zo donker. Wat je zei tegen mij was best wel eng, ik weet ook nog niet wat ik er van moet denken. Ik voel mij wel fijn bij je, je lijkt wel die grote broer waar ik nog altijd bij papa en mama om zeur. Hoe oud ben je eigenlijk?

Het is gek dat je zegt dat ik altijd in je ben. Het voelt wel zo, maar het voelt ook alsof ik je soms tot last ben, is dat zo? Ik weet dat ik af en toe heel erg boos kan zijn en hard kan schreeuwen, maar dat doe ik alleen als ik verdrietig en bang ben. Maak ik je soms aan het huilen? Dat wil ik niet.. Ik wil alleen iemand hebben die er altijd voor mij is, bij wie ik weg kan kruipen en die mij wil beschermen als ik mij alleen voel. En ik voel mij best vaak alleen, niemand lijkt mij te begrijpen of mij aardig te vinden.

Als jij altijd bij mij zal zijn, zal ik ook altijd bij jou zijn..Maar ik snap helemaal niets van die grote mensen dingen, is dat niet heel erg lastig voor je? Ik zal proberen om heel erg stil te zijn, stuur mij alsjeblieft nooit weg..dan heb ik niemand meer.

Open brief aan een klein, bang jongetje

Hey,

Ga even zitten.
Er zijn wat dingen die je moet weten, en ik hoop dat je ze bij je zullen blijven voor later. Je zal er nu niets mee kunnen, en dat is ok.

Ik snap dat je schrikt, maar je hoeft niet bang te zijn. Echt niet. Niet voor mij, ook al zie ik er in jouw ogen misschien afschrikwekkend uit. Pak je aap maar even bij je, zoek een rustig plekje en luister. Meer kan en zal ik niet van je vragen ok?

Zoals ik al zei, er zijn wat dingen die je moet weten. Ze zullen later in je leven misschien van pas komen, ik hoop echt dat je er kracht uit zal kunnen putten. Misschien is dit tevergeefse hoop, maar ik ga in ieder geval mijn uiterste best doen.
Ik ga eerlijk tegen je zijn, dit is misschien wel het laatste jaar dat je rust en onschuld zal kennen. Op dit moment weet je niet eens wat dat is, en om eerlijk te zijn : je zal er pas achter komen als je ze voorgoed kwijt bent. Nee, niet bang zijn. Niet voor mij, en niet voor andere dingen. Ik ben de man die jij ooit zal zijn, en ik ben teruggekomen om iets te doen wat anderen mensen zullen nalaten.

Wat je ook doet, ga geen wrok koesteren tegen je ouders. Zij kunnen er niets aan doen, ze zijn compleet anders dan jij & jij bent volstrekt anders dan zij. Geloof mij als ik zeg dat ze hun uiterste best doen, op hun eigen manier. Ook als zij je pijn en wanhoop niet zien is dat niet hun schuld, vergeet dat nooit. Het past niet in de manier waarop zij naar de wereld en naar jou kijken , dat is de enige reden die er aan toe doet.… Lees gerust door