Bill Hicks – Weer een dode held

Vandaag is de sterfdag van Bill Hicks, mijn favoriete standup comedian aller tijden.

Held.

The world is like a ride at an amusement park, and when you choose to go on it, you think it’s real, because that’s how powerful our minds are. And the ride goes up and down and round and round and it has thrills and chills and it’s very brightly colored and it’s very loud. And it’s fun, for a while.

Some people have been on the ride for a long time, and they begin to question: ‘Is this real? Or is this just a ride?’ And other people have remembered, and they come back to us and they say ‘Hey! Don’t worry, don’t be afraid – ever – because… this is just a ride.’

And we kill those people.

‘Shut him up! We have a lot invested in this ride! Shut him up! Look at my furrows of worry; look at my big bank account, and my family. This has to be real.’

It’s just a ride. But we always kill those good guys who try and tell us that – ever notice that? – and we let the demons run amok. But it doesn’t matter, because… it’s just a ride, and we can change it any time we want.

It’s only a choice.
No effort.
No worry.
No job.
No savings and money.

Just a choice, right now, between fear and love.
The eyes of fear want you to put bigger locks on your door, buy bigger guns, close yourself off…The eyes of love, instead, see all of us as one.

Here’s what we can do to change the world, right now, into a better ride. Take all that money we spend on weapons and defense each year and, instead, spend it feeding, clothing and educating the poor of the world, which it would do many times over – not one human being excluded – and we can explore space together, both inner and outer, forever.
Lees gerust door

Regen

Zwijgend keken wij elkaar aan, terwijl de regen op ons neerdaalde.

“Is dit het dan?”

Haar ogen boorden smekend in de mijne, alsof ik de enige was die het verlossende woord kon spreken.

“Ja”

Antwoordde ik met meer zelfvertrouwen in mijn stem dan ik daadwerkelijk van binnen voelde.

“Ik weet niet waarom, maar wij maken elkaar alleen maar gek. Ik houd van je, oprecht en volledig, dit heb ik nog nooit eerder gevoeld. Niet zo, niet als bij jou. Jij bent zo..jij bent alles. Als wij bij elkaar zijn, is er geen ik en jij meer. Er is alleen maar een wij. En ondanks dat doe ik niets anders dan je omlaag trekken. Misschien kan ik deze liefde gewoon niet aan, terwijl ik er mijn hele leven zo waanzinnig naar verlangt heb. Dat doet pijn, maar ik kan en wil je dit niet meer langer blijven aandoen. Dit is verkeerd..Jij zal zonder mij gelukkiger zijn dan je met mij ooit zou kunnen worden, en juist dat maakt het voor mij ‘makkelijk’ om te doen wat ik nu doe.”

Hier brak mijn stem. Mijn tranen begonnen zich te vermengen met de over aanwezige regen, en ik voelde hoe mijn lijf oncontroleerbaar begon te schokken.

Zij zweeg, en keek mij alleen maar recht in mijn ogen aan. Misschien probeerde ze te peilen wat er in mijn hoofd omging om zo haar eigen reactie te kunnen bepalen. Innerlijk kromp ik ineen onder haar indringende blik. Geen geheimen mogelijk, zoals altijd.

“Geloof je dit echt? En je weet hoe ik het bedoel!”

Weer die onderzoekende felblauwe ogen die dwars door mij heen keken. Soms deden ze fysiek pijn..

“Ja. Het is nu klaar. Deze waanzinnige karmische dans moet hier en nu stoppen, het is genoeg geweest. Voor nu en altijd. Het moet ophouden!”… Lees gerust door

Ome Baer is dood

Mijn eerste herinnering aan ome Baer en tante Mia (mijn Peet oom en tante, naar goed RK gebruik) gaat ver, heel ver terug. Ik denk dat ik een jaar of vijf was, en ik kan mij herinneren dat wij in de tuin zaten bij het voor mij zo vertrouwde huis in Sint Odiliënberg. Ze leken altijd heel gelukkig samen, vol van een diepe liefde en vertrouwen.

Die eerste herinnering is een fijne, zoals ik eigenlijk alleen maar fijne herinneringen met mij mee draag aan mijn favoriete oom en tante. Het was kermis in het dorp, en ik werd met een groot stuk vlaai (hey, Limburg remember?) naar de botsauto’s gestuurd. Deze waren namelijk eigendom van een achterneef van mij (wist ik veel).

In ruil voor het stuk vlaai ontving ik een passkey voor de botsauto’s, en ik kon de hele middag gratis mijn rondjes blijven draaien op de baan. Dit bleek niet geheel de bedoeling te zijn geweest van zowel mijn oom en tante als mijn ouders, die een half uur later licht geschrokken kwamen kijken waar ik uithing. Om de één of andere reden vonden zij het niet kunnen dat een vijf jarige alleen in de botsauto’s bleef rondrijden, maar omdat ze zagen hoeveel plezier ik er aan beleefde gaven ze schoorvoetend toe, op voorwaarde dat de eigenaar oplette.

Vanaf dat moment werd het middagje botsauto rijden een jaarlijks terugkerend ritueel voor mij waar ik reikhalzend naar uitkeek. Misschien nog wel meer dan naar mijn verjaardag of Sinterklaas. Iedere keer als ik een middag lang mijn rondjes draaide voelde ik mij de koning te rijk, heer en meester over de botsauto’s. En voor even vergat ik de narigheid die rond die leeftijd in mijn leven kwam.

In de jaren erna bleven tante Mia en ome Baer een constante, stabiele factor in mijn leven.… Lees gerust door