Ko Payam – landing in het paradijs

By having good memories on every place you just visit, you are building paradise in your own heart and your life.

―  Toba Beta

Dit is het punt waar mijn eigenlijke reisverslag en mijn persoonlijke bespiegelingen uiteindelijk samenvallen en in elkaar samenvloeien in mijn notebook. Ik heb er voor gekozen om deze te scheiden in de posts die ik tot nu toe gemaakt heb, omdat mijn reis door Thailand eigenlijk ook daadwerkelijk bestond uit twee reizen in één, de reis van mijn fysieke ik en mijn ratio, versus mijn zielereis en emoties. Voor nu ga ik deze even gescheiden houden, aangezien mensen die op zoek zijn naar informatie en foto’s die met Thailand te maken hebben niet persé opgezadeld hoeven te worden met mijn zieleroerselen, en de mensen die daadwerkelijk interesse hebben in mijn persoonlijke belevenissen hoeven niet persé door honderden woorden aan indrukken en geschiedenislessen heen te scrollen.

Dit was mijn eerste blik op Ko Payam (ook wel Ko Phayam, niemand lijkt het er over eens te zijn hoe je het nu daadwerkelijk schrijft), in Google Earth – en ik wist meteen dat dit de plaats zou zijn waar ik mijn laatste week in Thailand wilde slijten. Ver weg van alle fullmoon parties, de exclusieve duikresorts en de toeristen die op zoek zijn naar minder legaal vertier. Het is een paradijselijk eiland dat zo uit een Bountyreclame lijkt te komen, zo mooi dat het bij vlagen onwerkelijk overkomt. Een eiland zonder wegen, zonder auto’s, waar elektriciteit nog een luxe is in plaats van een gegeven feit. Een 20tal plekken met bungalows verspreid over de Noord- en Westkust waar je als toerist kan neerstrijken en genieten van de waanzinnige stranden en omgeving. Helaas was het op dit punt dat mijn camera dan toch de geest gaf en weinig bruikbare foto’s heeft opgeleverd, maar dat is verder eigenlijk irrelevant.… Lees gerust door