Faith no More 2.0

Damn. Ik ben over het algemeen niet zo’n liefhebber van bands die jaren nadat ze uit elkaar gaan besluiten om nog een rondje over de wereld te maken ‘for old time’s sake’ (lees : $$$$). In het geval van Faith no More, waarbij de leden er geen geheim van maken dat ze weer bij elkaar zijn voor een $$$ tour was dat niet anders. Deze band had op z’n best een twijfelachtige live reputatie, brilliante optredens werden afgewisseld met ongeinspireerde & afgeraffelde sets vol hoon naar het publiek. Ik heb ze zelf in het midden van de jaren ’90 mogen bewonderen, en de indruk die ze toen achter lieten was niet echt overweldigend (op z’n zachtst gezegd).

Toch heb ik altijd een soft spot voor deze geniale band gehad. Laten we eerlijk zijn : welke andere band komt er mee weg om een mierzoete Commodores cover te spelen in een set met bij vlagen agressieve metal (bloedserieus, dat ook nog!), een constante hoon over hun publiek heen te spoelen en tussendoor ook nog even moeiteloos rap, funk, disco en metal in hun nummers te verwerken?

Ik heb zonet de livestream van Lowlands 2009 zitten te bekijken, en om eerlijk te zijn : ik ben flabbergasted. Deze band is gewoon BETER geworden door jarenlang uit elkaar te zijn. Dit was één van de beste, meest amusante optredens die ik in mijn leven ooit gezien heb. Nu is dit een kuttijd voor mij om verschillende redenen (ik had nu al anderhalve week in Ierland kunnen zitten om maar iets te noemen) maar het afgelopen uur heeft veel, bijna alles goed gemaakt.
Hoewel ik nu baal als een stekker dat ik niet naar Lowlands gegaan ben, dat wel.

Hoogtepunten : Mike Patton die het publiek induikt om mensen stukjes van ‘Evidence’ in het Nederlands te laten zingen, het afzeiken van iemand die het WAAGDE om ‘booo’ te roepen (what up motherfucker?… Lees gerust door