Lage Landen

Ik wilde eigenlijk een uitgebreide review schrijven, maar heb mij bedacht en ga volstaan met dit sfeershot :

 (een minuut na afloop van een verpletterend optreden van Nine Inch Nails)

Setlist:

Me, I’m Not
The Great Destroyer
HYPERPOWER!
The Beginning of the End
Survivalism
March of the Pigs
Piggy
Burn
Reptile
The Good Soldier
The Day the World Went Away
Dead Souls (Joy Division cover)
The Hand That Feeds
Wish

Zweden : Eindspel

Ik werd vanmorgen wakker met een vage brandlucht in mijn neusgaten. Dit gegeven was voor mij meer dan genoeg reden om zsm in mijn kleding te schieten, mijn tent open te ritsen en mijn schoenen te grijpen (waarna ik ze even ondersteboven hield om te kijken of er niets engs in gekropen was vannacht 😉 )

Een korte inspectie van de omgeving leerde mij dat de brandlucht afkomstig was uit de richting van de oude vuurplaats, precies aan de overkant van het veld waar ik kampeer. Omdat ik toch even met eigen ogen gezien wilde hebben dat het vuur onder controle was liep/strompelde ik nog half slapend (het was een uur of half zes ‘s ochtends) over de graan stoppels die kleddernat waren van de dauw, terwijl de rook als een baken boven het vuur leek te wenken.
Er zat een vrouw van een jaar of zestig afwezig in het vuur te staren, mijn komst werd niet opgemerkt. Ik groette haar met een zachte ‘Hej da’ in mijn beste Zweeds (en dat is niet zo heel erg goed) in de hoop dat ik haar niet zou laten schrikken, en haar fel lichtblauwe ogen keken mij opeens strak aan. Ik voelde een lichte huivering door mijn ruggegraat heentrekken, en voor een kort moment leek het alsof ze tot in de diepste uithoeken van mijn in mijn ziel kon kijken. Snel schudde ik het gevoel weer van mij af, blijkbaar was ik toch nog niet helemaal wakker geworden tijdens mijn korte wandeling.

Ze gaf in bijna accentloos Engels antwoord en nodigde mij met een handgebaar uit om plaats te nemen in de kuil van de vuurhaard. Ik deed mijn schoenen uit en nam plaats op de steen aan haar rechterhand, en opeens zag ik dat er 5 zit stenen in een cirkel om het vuur stonden..5… Lees gerust door

Zweden: Interlude

Gisterenavond ben ik nog even bij de resten van de nederzetting gaan kijken, en plots viel mijn oog op iets vreemds.

Klik voor groot

Toen ik begon te zoeken, vond ik opeens nog meer dingen die merkwaardig te noemen waren :

Klikkerdeklikklik

Je ziet het niet op deze foto maar ze waren plastic..

blabla, groter, bla

Intuitief voelde ik aan dat dit gedaan moest zijn door een vrouw. Maar waarom hier in the middle of nowhere? Op die vraag kreeg ik vandaag dus een antwoord.

Zweden: this too, shall pass

Omdat mijn voet vandaag een rustdag nodig leek te hebben ben ik in de directe omgeving van mijn tent gebleven, en heb even de moeite genomen om de oude nederzetting eens van dichtbij te gaan bekijken. Op foto ziet het er helaas weinig indrukwekkend uit (je ziet..bomen..stenen..en soms gras en of mos..), en ook in het ‘echt’ moet je wel degelijk je fantasie gebruiken, hoewel de sporen van de mensen uit de oertijd onmiskenbaar overal in het landschap aanwezig zijn..

Grafheuvel, klik voor groot

Afbakening van de plek waar het dorp begon naast het graanveld

Andere hoek, de rechte lijn is onmiskenbaar (groot)

Steeds als ik een tijdje niets te doen heb lijkt er een enorme rust over mij heen te komen, ik merk aan mijzelf dat ik mij als vanzelf heb aangepast aan de omgeving. Ik hoef helemaal niets, en kan mijzelf urenlang vermaken door de omgeving te bestuderen of door gewoon op mijn rug in het gras te liggen en te kijken waar mijn gedachtes mij heenbrengen. Introspectie lijkt hier wel een tweede natuur te worden, op het moment dat je alleen maar nog maar 2 basisbehoeftes kent (eten en slapen) ben je eigenlijk een stuk vrijer en onafhankelijker dan je in de ‘bewoonde’ wereld ooit zou kunnen zijn.

Er is gewoon..niets en niemand. Je hoeft niets, geen telefoontjes,geen werk,geen sociale verplichtingen, geen amusement (ik gebruik deze term losjes :p) te verteren, niets op te laden, geen schema te volgen, geen verantwoording af te leggen OF te dragen..

‘Eten en slapen’. Die twee woorden omvatten alles wat je nodig hebt, de rest zit allemaal in jezelf. Gast, moest je nou echt naar fucking ZWEDEN om tot die conclusie te komen?

Ehm ja.

Want hoewel ik dit uiteraard allang wist op verstandelijk nivo, is dat nog wel wezenlijk anders dan het gedurende een aaneengesloten periode letterlijk te ervaren.… Lees gerust door

Zweden: grappige subtitel

Vandaag weer een km of 25 gelopen door de omgeving, mijn route liep onder andere langs de ‘Astrid Lindgren berg. (Voor de mensen die zelfs te lui zijn om op een link te klikken : De schrijfster van ‘Pippi Langkous). Een echte berg kan je het nauwelijks noemen maar het was toch een pittige klim op sommige stukjes, en je wil niet weten wat de Zweedse versie van natuurbeheer ‘redelijk tot goed begaanbare’ wandelroute vind..

Routebordje, klik voor groot

De klim is echter meer dan de moeite waard, je kan best ver over de omgeving (-bos dus-)uitkijken. De top is bijna in zijn geheel plat,en nodigde uit om even met mijn schoenen en sokken uit heerlijk in de zon (jawel!) te gaan zitten. De rots bleef opmerkelijk koud terwijl de temperatuur toch dik boven de twintig graden lag.

Herdenkingssteen op de top

Geen titel – Klik voor groot

Geen titel, deel II

Op de terugweg kwam ik, net buiten de bosrand een offersteen tegen. Waarschijnlijk ooit gebruikt door de mensen van de nederzetting waar ik bij kampeer..

onvermijdelijke grote versie

Ik begin mijn voet nu echt te voelen, het voelt als een kneuzing maar dan op de plek van een spier. Op zich valt de pijn nog wel mee, maar ik zal het wel een stuk rustiger aan moeten gaan doen vrees ik. De hike terug naar Solvalla is echt een pittig stuk, en ik heb eigenlijk geen zin om pijnstillers te slikken.