You are here

De plaat en mijn verhaal - Lateralus (Tool)

Tool - Lateralus (2001)

1/. The Grudge 8/.Ticks n leeches
2/. Eon blue apocalypse 9/. Lateralus
3/. The Patient 10/. Disposition
4/.Mantra 11/. Reflection
5/.Schism 12/. Triad
6/.Parabol 13/. Faaip de Oiad
7/.Parabola  

Hoe kies je het lievelingsalbum van je favoriete band? Het moet denk ik zoiets zijn als je favoriete kind aanwijzen als ouder (niet dat ik daar ervaring mee heb). Ik wil echter graag een archief aanleggen van albumbesprekingen van die albums die mij dierbaar zijn geworden door de jaren heen, en Tool -mijn favoriete band allertijden- is daarbij het onmiskenbare startpunt.

Er is door de jaren heen al veel geschreven over Lateralus, ook door mij. Heb ik daar iets aan toe te voegen? Dat is niet aan mij om te beoordelen. Mijn observaties die ik vanaf nu ga scharen onder de categorie 'de plaat en zijn verhaal'  gaan echter verder dan een bespreking van het album en de muziek die daarop te vinden is, ik wil graag een verhaal - mijn verhaal - vertellen. De musicus musiceert, en de schrijver...die schrijft.

Tool was al een gevestigde naam in het alternatieve metal circuit (say what?) toen dit album in 2001 uitgebracht werd. Het is een band die een loyale, soms angstwekkende, groep van volgers heeft weten te vergaren onder zowel muziekliefhebbers als de critici. Ooit begonnen als een 'boos bandje'  (sla de teksten van debuut EP ' Opiate'  er maar eens op na) , gelouterd in de tijd dat alternatieve muziek voor het eerst mainstream werd (Undertow, met de alto klassieker ' Sober') en (jong)volwassen geworden met Ænima. Dit laatste album zal in de toekomst ongetwijfeld ook nog een plek gaan vinden in mijn archief, maar voor nu wil ik mij graag focussen op die plaat die Tool voorgoed in de eredivisie van de rock/metal scene heeft gelanceerd : Lateralus. Dit album is voor Tool wat Sgt Peppers Lonely Hearts Club Band voor de Beatles was, Dark Side of the Moon voor Pink Floyd of dichterbij huis : Kid A voor Radiohead. Het vormde een stilistische breuk met het voorafgaande werk, en misschien wel het begin van een compleet nieuwe richting binnen de harde rock en metal scene.

Ik was nog een jonge God van 25 toen ik mij naar de platenzaak spoedde om dit album te bemachtigen. Een jonge God die op een belangrijke tweesprong in zijn leven stond, zonder het te weten. Tot dan toe was mijn leven een leven van 'lang leve de lol' , 'morgen is morgen' en 'doen wat je wil' (dat laatste heb ik overigens in een latere levensfase hervonden op een ander niveau..). In die tijd was ik nog de uitbater van mijn eigen franchise smartshop, en leefde de psychedelische droom. Een droom waarvan onder andere  Ænima de soundtrack vormde. Tijdens die eerste maanden dat ik Lateralus in mijn bezit had en bijna ademloos luisterde naar wat Tool na 5 lange jaren de wereld in bracht gebeurden er een aantal dingen die mijn leven voorgoed in een andere richting hebben gewezen. Zo was er onder andere mijn persoonlijke ervaring met mijn eigen sterfelijkheid, in het verlengde daarvan besloot ik mijn bijna 7 jaar durende relatie te verbreken, en zag ik in dat mijn lang leve de lol dagen voorgoed achter mij lagen. Dat wil niet zeggen dat ik besloten heb om dan maar een zwaar op de hand liggende melancholische zwartkijker te worden, integendeel. Het is echter wel de fase waarin ik ontdekte dat het leven welliswaar een feest hoort te zijn, maar dat je ten alle tijde de rekening moet kunnen en willen betalen. Lateralus vormt voor mij de soundtrack voor die realisatie.

Terug naar die ontzagwekkende, emotionele en spirituele trip die Lateralus vormt.

Het album is duidelijk gemaakt voor de Compact Disc en niet voor vinyl. 13 nummers die allemaal in elkaar overvloeien, soms door middel van 'segues' , soms door variaties op gitaarriffs of drumloops die subtiel terugkomen in andere nummers. Dit is een werk dat bol staat van zelfreferentie, al dan niet obscure verwijzingen naar literatuur en (occulte) filosofie en spiritualiteit. Het is de stap van progressieve rock naar Kunst met -zoals je ziet- een grote K.

De titel is een samentrekking van twee woorden/begrippen (in de stijl die bijvoorbeeld Lewis Carroll en John Lennon zo perfect beheersten) , te weten Vastus lateralis en Lateral thinking . Vooral bij deze laatste is een duidelijke link naar het onderliggende thema van het album (spirituele en mentale groei) te vinden,

It refers to solving problems through an indirect and creative approach. Lateral thinking is about reasoning that is not immediately obvious and about ideas that may not be obtainable by using only traditional step-by-step logic.

(bron: Wikipedia)

 

Lateralus is een conceptalbum, vergelijkbaar met (opnieuw) Dark Side of the Moon van Pink Floyd of In the Court of the Crimson King van King Crimson. Er is echter geen duidelijke verhaallijn of plot te vinden, de luisteraar wordt uitgedaagd om de verbanden zelf te zoeken. Dit laatste past weer perfect binnen de door Tool zelf geschapen mythologie die je bijvoorbeeld terugvindt in de live intro van Third Eye (een sample van Timothy Leary, " Think for yourselves ; Question authority"). Verder is er een duidelijke link naar de Kabbala , om meer specifiek te zijn 'de levensboom' die er aan ten grondslag ligt. Deze wordt onder andere door Aleister Crowley gebruikt in zijn Thoth Tarot spel (gitarist Adam Jones en drummer Danny Carey zijn beide verwoede verzamelaars van occulte werken). De ietwat occult onderlegde lezer zal nu denken ' aha, maar de kabbala heeft 10 Sefirot , Lateralus heeft 13 nummers..Vergezochte link!" In dat geval wil ik je graag even verwijzen naar het door Alex Grey ontworpen artwork van Lateralus, waarop de nummers Disposition/Reflection/Triad worden weergegeven als zijnde drie onderdelen van het zelfde nummer. De oplettende lezer die wiskunde heeft gevolgd op de middelbare school komt al snel tot de conclusie dat er dan 11 nummers overblijven, nog steeds een teveel. Hier kom ik later nog op terug, en ik laat het aan jou om te beoordelen of ik een zinnig verhaal vertel of niet.

<!--pagebreak-->

Voor nu wil ik je graag even meenemen op mijn persoonlijke reis langs de verschillende nummers van dit album..

De opener ( "The Grudge" ) begint met een sample die moeilijk te traceren is. Het klinkt als het begin van een achtbaan of een lopende band, waarna de intro van het nummer zelf begint. Muzikaal gezien is dit misschien wel de perfecte introductie voor de 'nieuwe' Tool, een band die niets van de oude rauwheid en brutaliteit verloren heeft maar dit in een esthetisch aangenamere vorm heeft weten te gieten. Het ritme van dit nummer is bijna pulserend te noemen, dit komt niet alleen terug in de gitaar melodiën maar ook in de drumpatronen. Tekstueel sluit het nauw aan op de onderste Sefirot van de levensboom ( Malkut) , die staat voor het zaad waaruit alles ontspruit. Het begin van deze reis is wrok, de wrok die eenieder wel eens tegengekomen is in zijn leven. Maynard omschrijft het zo :

Wear the grudge like a crown of negativity
Calculate what we will or will not tolerate
Desperate to control all and everything
Unable to forgive your scarlet lettermen

Een redelijk accurate omschrijving van de mens in de 21e eeuw zou ik zeggen. De "scarlet lettermen" is een verwijzing naar het boek "the scarlet letter"  van Nathaniel Hawthorne. In dit boek draagt de vrouwelijke hoofdpersoon een scharlaken letter A als straf, hierdoor kan iedereen zien dat zij zich heeft bezondigd aan Adultery (overspel). Maynard lijkt hier te zinspelen op het onvermogen om andere mensen hun eigen zondes te vergeven, en hierdoor pleeg je zelf in weze de zonde van veroordeling. De uitgangspositie is dus die van iemand die zichzelf identificeert aan de hand van de wrok die hij (je kan overal waar ik hij schrijf ook zij lezen) koestert ten opzichte van andere mensen en zichzelf.

Clutch it like a cornerstone
Otherwise it all comes down
Justify denials and
Grip 'em to the lonesome end
Clutch it like a cornerstone
Otherwise it all comes down
Terrified of being wrong
Ultimatum prison cell

Hier schetst hij het beeld van iemand die zijn zelfbeeld ontleent aan zijn negatieve emoties en gedachtes, met daaraan ten grondslag liggend de angst om het bij het verkeerde eind te hebben. Het beeld van de  cel is erg sterk, hij lijkt er op te zinspelen dat deze houding een afsluitend effect heeft op jezelf.

Vervolgens komen we bij " Eon blue apocalypse" ( Sefirot 2 : Yesod; "Connecting to the task to accomplish/wholly remembering/coherent knowledge"). Dit is een korte bluesy en instrumentale ode  waarbij de titel refereert aan de zwarte labrador  (met blauwe ogen) Eon van gitarist Adam Jones die tijdens de opnames van het album overleden is. Rouw en verdriet vormen hierbij de verbindende schakel tussen stap 1 (the grudge) en 3 (the patient).

The patient vormt zoals gezegd stap 3, binnen de kabbalistische levensboom "Hod" (Withdrawal/Surrender/sincerity). Tekstueel handelt dit nummer over iemand die door zijn verdriet en innerlijke pijn op het punt van opgeven staat :

A groan of tedium escapes me, startling the fearful, Is this a
Test? It has to be, otherwise I can't go on
Draining patience, drain vitality, this paranoid, paralyzed vampire act's a little
Old

Vooral de begrippen overgave en oprechtheid lijken centraal te staan in dit nummer. De ik persoon lijkt door zijn verdriet dichter bij zijn innerlijke motieven te zijn gekomen, het fundament dat hij probeerde te beschermen met zijn 'grudge' .

If there were no desire to heal
The damaged and broken met along
This tedious path I've chosen here
I certainly would've walked away
By now

And I still may

Van een volledige overgave lijkt echter nog geen sprake, er moet en er zal een uitweg blijven in de vorm van de optie tot opgeven. Muzikaal gezien vormt dit nummer een logische opvolger van the grudge, maar waar het eerste nummer vooral muzikaal lijkt te pulseren is  er in The Patient voorals sprake van golfbewegingen. Vanaf het rustige begin (waar " Eon.."  naadloos overloopt in de beginriff van "The Patient"  is er een continue opbouw van zacht naar hard en weer terug naar zacht, waarbij het nummer na de climax weer terugkeert naar het zachte en melodieuze geluid van de intro, terwijl Maynard als een Mantra(niet geheel toevallig het 4e nummer) blijft herhalen:

I'm gonna wait it out

Gonna wait it out..

Niet bereid tot een volledige overgave, maar zeer zeker ook niet bereid om op te geven.

 

Mantra (nummer 4) staat voor Netzach, " Eternity". Dit is wederom instrumentaal, en bestaat uit een langgerekte en vertraagde sample van Maynard die....zijn kat aan het aaien is. Je moet het horen om te geloven..Dit geeft een ietwat donker, naargeestig geluid dat in de verte wel iets weg heeft van een chantende tibetaanse monnik, een link die terug te vinden is in de titel van het nummer zelf. Na de innerlijke strijd van the patient is dit even een ietwat donker rustpunt, waar echter ook het begin van de realisatie die in 'Schism'  tot wasdom komt zijn oorsprong vind.

Schism (nummer 5; Tiferet - " Symmetry/balance between Chesed(6) and Gevurah(7) in compassion") is misschien wel het bekendste nummer van Lateralus. Het begint met een onnavolgbaar basloopje en dito drumpartij in wat binnen de rockwereld geldt als een ' moeilijke tijdsignatuur' , maar slaagt erin om vrij open en toegankelijk te klinken. Hier hoor je eigenlijk Tool terug ten tijde van Sober, waar ze in staat blijken om ingewikkelde, bij vlagen harde muziek 'catchy'  te laten klinken. Er is een moment van een soort van  gefrusteerde realisatie die verder gaat waar Mantra ophield :

 

I know the pieces fit 'cause I watched them fall away
Mildewed and smoldering, fundamental differing

Pure intention juxtaposed will set two lovers' souls in motion
Disintegrating as it goes, testing our communication
The light that fueled our fire then has burned a hole between us so
We cannot seem to reach an end, crippling our communication

Geschetst tegen een achtergrond van een relatie in zwaar weer. De ik persoon is gefrustreerd door de wetenschap over 'hoe het zou kunnen zijn'  en het gezamenlijke onvermogen om juist dat tot wasdom te brengen. Er is wederom sprake van (be)rouw en verdriet zoals hier op een prachtige, alchemistische manier omschreven in het rustige middenstuk van het nummer :

Cold silence has
A tendency to
Atrophy any
Sense of compassion

Er lijkt echter in ieder geval bij de hoofdpersoon zelf iets te gebeuren, want het nummer eindigt op een agressieve, repitatieve toon terwijl Maynard schreeuwt :

I know the pieces fit, I know the pieces fit
I know the pieces fit, I know the pieces fit
I know the pieces fit, I know the pieces fit
I know the pieces fit, I know the pieces fit

 

Waarmee het nummer afsluit op een chaotische, harde wijze.

Vervolgens zijn we aanbeland bij het 'hart' van het album, Parabol / Parabola (6 - Gevurah "Strength/judgment/intention/withholding/awe of God"  en 7 - Chesed " Loving grace of free giving/love of God/inspiring vision"). Ik bespreek deze nummers even samen, omdat ze onlosmakelijk bij elkaar horen, als de twee zijdes van de zelfde munt. Ik reken ze niet heel makkelijk tot één nummer om zo aan de tien te komen overigens, hoewel dat best zou kunnen.

Parabol begint etherisch, het is bijna ambient house te noemen. Zachte, zweverige klanken vormen als ware het toevallig een ritme waarbij de zang nauw aansluit. De tekst is bijna abstract, met hints naar een vereniging. Zijn het de geliefden uit Schism? Is het de Ik persoon die de connectie met zichzelf terug heeft gevonden? Het maakt niet uit.

Embracing you, this reality here
This one, this form I hold now
So wide-eyed and hopeful

Wide-eyed and hopefully wild
We barely remember what came before this precious moment
Choosing to be here right now, hold on, stay inside
This body holding me, reminding me that I am not alone in
This body makes me feel eternal, all this pain is an illusion

 

En precies waar de hemelse klanken van Parabol ophouden begint met een scheurende gitaar deel II, Parabola. Echo's hiervan kom je later tegen op 10.000 days, het titelnummer van de opvolger van Lateralus waar het epos ook uit twee delen bestaat. Waar Parabol je loom laat meedrijven op een stroom van hemelse klanken geeft Parabola je een (broodnodige) schop de waterkant op. Er gaat een indringende intensiteit vanuit, een niet beklemmende maar alsnog dwingende sturing. De onderliggende boodschap lijkt die van het besef van je eigen sterfelijkheid te zijn, een waarschuwing om je niet alleen maar over te geven aan je dagdromen over de perfecte realiteit maar om in de wereld te stappen en iets te doen met je droom. Hem laten uitkomen bijvoorbeeld.. 

 

Alive!

Brult Maynard in het middenstuk, en het voelt bijna als een commando. Terwijl het muzikale thema uit Parabol op een hardere manier vorm krijgt blijft de tekst terugkomen op het centrale thema : lichaam en geest zijn één. Het lijkt een herinnering te zijn om vooral in balans te blijven, je bewust te zijn dat je dan misschien wel een onsterfelijk spiritueel wezen bent maar dat je tijd in het hier en nu eindig is. Aan de andere kant is juist het besef dat je tijd in dit leven beperkt is maar dat je als wezen ' eeuwig' bent een geruststelling die ' the patient'  nog moest vinden, op dit punt tijdens de reis is dat besef echter eindelijk doorgedrongen :

 

Swirling round with this familiar parable
Spinning, weaving round each new experience
Recognize this as a holy gift and
Celebrate this chance to be
Alive and breathing, the chance to be
Alive and breathing

This body holding me reminds me of my own mortality
Embrace this moment, remember: we are eternal, all this pain is an illusion

Waarna het nummer eindigt als een soort van omgekeerde versie van Eon blue apocalypse. Daarmee komen we aan bij wat misschien wel de vreemde eend in de bijt is tussen alle optimistische en spiritueel geladen teksten :

8- Ticks and Leeches ( Daat ; a central state of unity of the 10 Sephirot).
 In dit nummer gaan alle remmen los, de hardheid en rauwe woede die er bijna letterlijk vanaf spuiten zijn dusdanig geladen dat ik mensen ken die fysiek onpasselijk worden van dit nummer. Tool keert terug naar hun metal roots op een brute en allesomverblazende wijze. Ja, er zijn legio metal bands die 'harder' zijn dan dit. Maar qua ongebreidelde woede en uitgekotste frustratie en gal blaast dit nummer in mijn ogen alle concurentie gewoon weg omver. Maynard heeft na het opnemen van deze zangpartij wekenlang zonder stem gezeten, en het is te horen waarom..
Ticks and Leeches lijkt op het eerste gehoor volstrekt niet te passen op dit album vol positiviteit, en ook de plaatsing op de kabbalistische levensboom roept veel vraagtekens op. Woede als centraal punt? Frustratie na de spirituele verlichting van Parabol/Parabola? Que? Als je echter een laagje dieper graaft, lijkt dit echter wel mee te vallen. Niets is als het lijkt (en op dit thema eindigt het album ook, maar daar later meer over), en de eigenlijke oplossing is vrij simpel. Niet woede, maar pure, intense en vrije emoties vormen het centrale hart van de levensboom. Veel mensen denken bij spiritualiteit en vervolmaking alleen maar aan het positieve en schuiven daarmee de helft van het emotionele spectrum volstrekt onterecht terzijde. Het sleutelwoord is balans. Er is helemaal niets mis met woede als emotie an sich, net zoals bij alle overige nummers is de onderliggende boodschap : doe er wat mee. Gebruik AL je emoties en doe er iets mee. De hardheid van Ticks and Leeches (met onnavolgbare drumpartijen, oerschreeuwen en snoeiharde, soms gemeen aanvoelende gitaarriffjes) is in eerste instantie afschrikwekkend maar het lijkt eerder een uitnodiging te zijn tot een bevrijdende Primal Scream dan tot een mep en slooppartij.  Er is helemaal niets mis met  gerechtvaardigde woede en het uiten daarvan, mits het op een constructieve wijze plaatsvind en dat is nu net precies waar Tool in lijkt te slagen met dit heavy metal monster.

Is this what you wanted?!
Is this what you had in mind?!
Is this what you wanted?!
'Cause this is what you're getting!

Vraagt/schreeuwt Maynard de luisteraar toe. Je kan er zelfs een uitnodiging tot zelfonderzoek naar je eigen motivaties in lezen, mocht je daar voor open staan.

Vervolgens zijn we aanbeland bij het titelnummer , Lateralus zelf. ( 9 - Binah;"the infinite flash of Chochmah brought into the vessel of understanding to give it grasp of breadth and depth/feminine vessel that gives birth to the emotions/reason/understanding brings teshuva return to God"). Een hele mond vol zoals je leest. Ik heb elders op dit blog al over dit nummer geschreven, en het is zinloos om dat eenvoudigweg te kopieren dus ik volsta met een duidelijke link :  Lateralus en Fibbonaci . Als je dit nog niet gelezen hebt zou ik je toch echt willen aanraden om dat alsnog te doen, het is misschien wel het sleutelnummer van het album waarin het zaad van de spirituele verlichting tot wasdom komt. Los daarvan is het in muzikaal opzicht een waar meesterwerk.

En dan, de vervolmaking - het einde van de levensboom : 10 - Disposition/Reflection/Triad (Keter ; Divine Will to create/Infinite Light of the Creator/the Hebrew name of God "Ehyeh Asher Ehyeh-I am That I am") in deze 'suite' van nummers. Deze nummers vloeien niet alleen volstrekt naadloos in elkaar over, maar lijken te onstaan uit hun voorganger.

Disposition begint met een eenvoudige baslijn waar de gitaar na enkele maten een melodie omheen lijkt te vouwen, terwijl de fluisterzang van Maynard en de tablas van Danny nog later bijna tegelijkertijd invallen. Er zijn een paar subtiele geluidseffecten toegevoegd die bijdragen aan het 'vervreemdende' effect dat dit nummer heeft, het klinkt nog het meeste als een dj die even zachtjes tegen de zijkant van een plaat tikt waardoor de snelheid heel even veranderd. Het thema van dit nummer lijkt een smeekbede te aan een geliefde of godheid (is er een verschil?) te zijn, een smeekbede om een teken.

 

Mention this to me
Mention something, mention anything
Mention this to me
Watch the weather change

 

Vervolgens eindigt het nummer met een stuiterend drumgeluid, dat opeens weer 'opbloeit' in een volledig warm Tabla geluid waar de basgitaar een melodielijn overheen begint te spelen. Het tweede deel van deze suite ('Reflection') heeft een wereldmuziek gevoel, mede door het gebruik van een apart instrumentarium. Tekstueel lijkt de smeekbede van deel I plaatsgemaakt te hebben voor een etherische standvastigheid en observatie van het onkenbare Iets dat het menselijke en Goddelijke met elkaar verbind. Nergens gaat de rem los, zowel muzikaal als tekstueel is dit een sterk ingehouden maar alsnog krachtig (en spacend!) nummer.

And in my darkest moment, fetal and weepin'
The moon tells me a secret, my confidant
As full and bright as I am, this light is not my own and
A million light reflections pass over me

It's source is bright and endless, she resuscitates the hopeless
Without her we are lifeless satellites dreamin' dreams
And as I pull my head out, I am without one doubt, don't want to be down here soothing my narcissism, I
Must crucify the ego before it's far too late, I pray the light lifts me out

Before I pine away

Hier is dan het moment van realisatie, eindelijk. In het allerdonkerste moment is daar het besef waar Nietzsche aan refereert in 'Voorbij goed en kwaad' . Uiteindelijk is alles een keuze. Het is een keuze om jezelf af- en op te sluiten achter een muur van negatieve emoties (zelfmedelijden, wrok, afkeer) ; je kan er voor kiezen! om je creativiteit, je inspiratie te gebruiken om juist daarmee iets moois te doen. Het universum, de mens zijn niet goed of kwaad..ze Zijn. PUNT! Tekstueel weet Maynard hier een prachtig stukje poëzie omheen te breiden (kijk hoe de maan uitgerekend de boodschapper is van de ultieme boodschap) :

"Zoveel licht als ik verspreid, weet dat het niet mijn licht is. Miljoenen lichtbronnen reflecteren van mij af, de bron is helder en eindeloos" Ik heb zelden zoveel wijsheid bij een rockband aangetroffen. De ik persoon wordt door dit besef zo diep geraakt dat hij uit zijn foetus houding weet te kruipen en beseft dat hij, als hij spirituele vervolmaking wil bereiken, die houding moet Leven. Niet langer gebukt gaan onder de terreur van het ego, maar leven volgens je eigen innerlijke kompas. Tegenslagen accepteren voor wat ze zijn, harde levenslessen...

And you will come to find that we are all one mind, capable of all that's imagined and all conceivable
Just let the light touch you and let the words spill through, just let them pass right through, bringin' out our hope and reason

Leef volgens de regels van je hart, en laat je niet klein houden door de angstjes en tekortkomingen van je ego. Zie en voel het licht dat overal is, laat het je inspireren en door je heen werken. Het derde deel van de suite is Triad, en het laat op subtiele wijze alle elementen van de vorige twee delen versmelten tot iets nieuws. Het gitaargeluid is repeterend en ruw, de etherische elementen uit deel I en II hebben nu eerder een vervreemdend effect alsof ze je erop willen wijzen dat het leven nu eenmaal vreemd , grof en onvoorspelbaar kan zijn maar dat het aan jou is om er mee te doen wat je wil. Uiteindelijk is het einde hard en repeterend, alsof het monotone geluid je in een trance moet brengen zodat je over het voorafgaande kan contempleren. Volledig instrumentaal maar toch betekenisvol in de voor Tool zo typerende dynamiek lijkt het je mee te nemen door de kracht van herhaling tot aan de uiteindelijke climax.

Daarmee is het hoogte- en eindpunt van de Levensboom bereikt, maar er is nog een nummer over : Faaip de Oiad. Hier zit tegelijkertijd een grap en een doordenker in verborgen, het is namelijk een term uit een zogeheten goddelijke taal (enochian) die bekendheid heeft verworven in de 16e eeuw, en betekent zoveel als ' stem van God' . Na de spirituele reis door de verschillende stadia die op de Kabbalistische levensboom weergegeven worden is er dan blijkbaar de beloning in de vorm van God zelf. Wat heeft hij dan te zeggen?

Dit is het punt waarop de typische humor die de leden van Tool in hun interviews en teksten vaker tentoonspreiden tot uiting komt op dit verder bloedserieuze album. Het nummer bestaat namelijk uit drie elementen; te weten een werkelijk fenomenale drumorgie van Danny die volledig naar de achtergrond gemixt is, een stevige dosis verwrongen statische geluiden en een opname van een radioshow van Art Bell uit 1997. Het nummer begint na een paar minuten stilte, zodat de argeloze luisteraar die (zoals zoveel mensen) dit album in bed luistert met een koptelefoon zich het apelazerus schrikt van de totale chaos die losbarst. En dan is er opeens die stem van een man die duidelijk in zware paniek verkeerd en die de volgende boodschap heeft :

I, I don't have a whole lot of, of time. Um, OK, I'm a former employee of Area 51. I, I was let go on a medical discharge about a week ago and, and . . . I, I've kind of been runnin' across the country. Um, um, damn, I don't know where to start. They're, they're gonna, um, they'll triangulate on this position really really soon. OK, um, um, OK, what, what we're thinking of as, as aliens, uh, they're, they're extra-dimensional beings that an earlier precursor of the, um, space program they made contact with. Uh, they, they are not what they claim to be. Uh, they've infiltrated a lot of, uh, about a lot of aspects of, of, of the military establishment, particularly the Area 51. Uh, the, the disasters that are coming, they, the, the military, I'm sorry, the government knows about them. And, and there's a lot of safe areas in this world that they could begin moving the population to now. They are not! They want those major population centers wiped out so that the, the few that are left will be more easily controllable.

op dit punt wordt de opname (en het nummer) plots ruw afgebroken waarna er slechts stilte resteert. Los van de sardonische humor die er ten grondslag aan ligt is er ook een voorbode van een nummer van het volgende Tool album in hoorbaar (Rosetta Stoned) , waarin net als in Faaip de Oiad een waarschuwing verborgen ligt : denk niet dat je er al bent. Waanzin, paranoia en angst liggen altijd op de loer om je te pakken op de momenten dat je dit het minst verwacht.

En bovenal :

 

Think for yourselves

Question authority

 

Zelfs God zelve.

Powered by Drupal

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer