You are here

Golzuam's blog

Eeuwig

 

One has to come to term us with one's own mortality.
And you can't really help people who are having problems with mortality,
If you've got problems of your own.
So you have to begin to sort things out,
And I thought I had sorted things out until I saw this excerpt from this book,
Of certainty I shall remember what it said:
"Life is not the opposite of death. Death is the opposite of birth. Life is eternal."
And I thought that it's the most profound words I have ever heard about that issue and it really put me in peace.
I felt it was a wonderful story.
And that's it.
What else is there to say?
Heh.
Life is eternal.
Surely the opposite of life is not the death, but life is eternal.
There is no opposite.
And so, what happens is, I suppose,
and isn't it a raging or outrageous
State of pure consciousness, stillness and silence?
Yeah, what we are looking for now,
We are searching for and we have been searching for,
Now we've become closer it and now we know it's already there,
Is there for ever to seek,
It's there,
And it's going be there,
All the time,
Forevermore.

Only you can heal your life
Only you can heal inside

Life is eternal...

Anathema - Presence

Voor Farid.

Limonadeglazen wodka

 

 

Met Simon Vinkenoog op de achtergrond krijgt dit nummer opeens een hele andere bijklank. Zo mooi.

O, blaaaa...die!

 

And if you want some fun - take Obladiblada.

 


 

 

Houding

 

 

In navolging van Randy Pausch , wederom een man met een verhaal. Pure inspiratie.

Elleboog

 

Zo.Ontzettend.Mooi.

Vuilnis

Tool - Lateralus

Tool - Lateralus (2001)

( Klik hier voor de volledige post )

1/. The Grudge8/.Ticks n leeches
2/. Eon blue apocalypse9/. Lateralus
3/. The Patient10/. Disposition
4/.Mantra11/. Reflection
5/.Schism12/. Triad
6/.Parabol13/. Faaip de Oiad
7/.Parabola 

Hoe kies je het lievelingsalbum van je favoriete band? Het moet denk ik zoiets zijn als je favoriete kind aanwijzen als ouder (niet dat ik daar ervaring mee heb). Ik wil echter graag een archief aanleggen van albumbesprekingen van die albums die mij dierbaar zijn geworden door de jaren heen, en Tool -mijn favoriete band allertijden- is daarbij het onmiskenbare startpunt.

Er is door de jaren heen al veel geschreven over Lateralus, ook door mij. Heb ik daar iets aan toe te voegen? Dat is niet aan mij om te beoordelen. Mijn observaties die ik vanaf nu ga scharen onder de categorie 'de plaat en zijn verhaal'  gaan echter verder dan een bespreking van het album en de muziek die daarop te vinden is, ik wil graag een verhaal - mijn verhaal - vertellen. De musicus musiceert, en de schrijver...die schrijft.

Tool was al een gevestigde naam in het alternatieve metal circuit (say what?) toen dit album in 2001 uitgebracht werd. Het is een band die een loyale, soms angstwekkende, groep van volgers heeft weten te vergaren onder zowel muziekliefhebbers als de critici. Ooit begonnen als een 'boos bandje'  (sla de teksten van debuut EP ' Opiate'  er maar eens op na) , gelouterd in de tijd dat alternatieve muziek voor het eerst mainstream werd (Undertow, met de alto klassieker ' Sober') en (jong)volwassen geworden met Ænima. Dit laatste album zal in de toekomst ongetwijfeld ook nog een plek gaan vinden in mijn archief, maar voor nu wil ik mij graag focussen op die plaat die Tool voorgoed in de eredivisie van de rock/metal scene heeft gelanceerd : Lateralus. Dit album is voor Tool wat Sgt Peppers Lonely Hearts Club Band voor de Beatles was, Dark Side of the Moon voor Pink Floyd of dichterbij huis : Kid A voor Radiohead. Het vormde een stilistische breuk met het voorafgaande werk, en misschien wel het begin van een compleet nieuwe richting binnen de harde rock en metal scene.

Ik was nog een jonge God van 25 toen ik mij naar de platenzaak spoedde om dit album te bemachtigen. Een jonge God die op een belangrijke tweesprong in zijn leven stond, zonder het te weten. Tot dan toe was mijn leven een leven van 'lang leve de lol' , 'morgen is morgen' en 'doen wat je wil' (dat laatste heb ik overigens in een latere levensfase hervonden op een ander niveau..). In die tijd was ik nog de uitbater van mijn eigen franchise smartshop, en leefde de psychedelische droom. Een droom waarvan onder andere  Ænima de soundtrack vormde. Tijdens die eerste maanden dat ik Lateralus in mijn bezit had en bijna ademloos luisterde naar wat Tool na 5 lange jaren de wereld in bracht gebeurden er een aantal dingen die mijn leven voorgoed in een andere richting hebben gewezen. Zo was er onder andere mijn persoonlijke ervaring met mijn eigen sterfelijkheid, in het verlengde daarvan besloot ik mijn bijna 7 jaar durende relatie te verbreken, en zag ik in dat mijn lang leve de lol dagen voorgoed achter mij lagen. Dat wil niet zeggen dat ik besloten heb om dan maar een zwaar op de hand liggende melancholische zwartkijker te worden, integendeel. Het is echter wel de fase waarin ik ontdekte dat het leven welliswaar een feest hoort te zijn, maar dat je ten alle tijde de rekening moet kunnen en willen betalen. Lateralus vormt voor mij de soundtrack voor die realisatie.

Terug naar die ontzagwekkende, emotionele en spirituele trip die Lateralus vormt.

Het album is duidelijk gemaakt voor de Compact Disc en niet voor vinyl. 13 nummers die allemaal in elkaar overvloeien, soms door middel van 'segues' , soms door variaties op gitaarriffs of drumloops die subtiel terugkomen in andere nummers. Dit is een werk dat bol staat van zelfreferentie, al dan niet obscure verwijzingen naar literatuur en (occulte) filosofie en spiritualiteit. Het is de stap van progressieve rock naar Kunst met -zoals je ziet- een grote K.

De titel is een samentrekking van twee woorden/begrippen (in de stijl die bijvoorbeeld Lewis Carroll en John Lennon zo perfect beheersten) , te weten Vastus lateralis en Lateral thinking . Vooral bij deze laatste is een duidelijke link naar het onderliggende thema van het album (spirituele en mentale groei) te vinden,

It refers to solving problems through an indirect and creative approach. Lateral thinking is about reasoning that is not immediately obvious and about ideas that may not be obtainable by using only traditional step-by-step logic.

(bron: Wikipedia)

 

Lateralus is een conceptalbum, vergelijkbaar met (opnieuw) Dark Side of the Moon van Pink Floyd of In the Court of the Crimson King van King Crimson. Er is echter geen duidelijke verhaallijn of plot te vinden, de luisteraar wordt uitgedaagd om de verbanden zelf te zoeken. Dit laatste past weer perfect binnen de door Tool zelf geschapen mythologie die je bijvoorbeeld terugvindt in de live intro van Third Eye (een sample van Timothy Leary, " Think for yourselves ; Question authority"). Verder is er een duidelijke link naar de Kabbala , om meer specifiek te zijn 'de levensboom' die er aan ten grondslag ligt. Deze wordt onder andere door Aleister Crowley gebruikt in zijn Thoth Tarot spel (gitarist Adam Jones en drummer Danny Carey zijn beide verwoede verzamelaars van occulte werken). De ietwat occult onderlegde lezer zal nu denken ' aha, maar de kabbala heeft 10 Sefirot , Lateralus heeft 13 nummers..Vergezochte link!" In dat geval wil ik je graag even verwijzen naar het door Alex Grey ontworpen artwork van Lateralus, waarop de nummers Disposition/Reflection/Triad worden weergegeven als zijnde drie onderdelen van het zelfde nummer. De oplettende lezer die wiskunde heeft gevolgd op de middelbare school komt al snel tot de conclusie dat er dan 11 nummers overblijven, nog steeds een teveel. Hier kom ik later nog op terug, en ik laat het aan jou om te beoordelen of ik een zinnig verhaal vertel of niet.

( Klik hier voor de volledige post )

Laag


Dusk is dawn is day
Where did it go?
I've been laughing
Fast and slow
Moving in a still frame
Howling at the moon
Morning found me laughing
Up and down, down
Low low low
Night suits me fine
and morning suits me fine
I've been so happy
Way up high, high
In between
Down below
Low low low

I skipped the part about love
It seems so silly and low
Low low low
Low low low

I said the morning
It isn't your time
Barefoot naked
I can see your lines
It doesn't bother me
That you are right
Your grass is grassy wet
Your light white is bright
Light white light

I skipped the part about love
It seems so shallow and low
Low low low
Low low low

You and me
We know about time
We know how things go
They come and go
They live and grow
They pass and go
And glow and glow
Up and down
High and low
Low low low
Low low low

I skipped the part about love
It seems so silly and low
I skipped the part about love
It seems so shallow and low
Low low low
Low low low

I like your hands
All full of glory
All full of glory

REM - Low

De wereld van het lichaam

36 uur bezig, ~500 Km asfalt onder de wielen van mijn auto. Flaneren over de Wilhelmina kade, gluren bij Hotel New York, eten bij Ketelbinkie, genieten van de Rotterdamse skyline, en dan .. .eindelijk naar binnen. Hoewel ik al bekend was met Gunther von Hagens en zijn werk heb ik zijn beroemde/beruchte ' Bodyworlds '  tentoonstelling nog nooit eerder met eigen ogen gezien. Deze specifieke editie staat in het teken van 'the cycle of life' , een thema waar ik persoonlijk al een tijd mee aan het worstelen ben. Ben ik wel echt tevreden met het leven dat ik momenteel heb? Zijn de keuzes die ik maak wel de keuzes van mijn hart, en brengen ze op de lange termijn niet meer schade toe dan wenselijk is? Als mijn tijd straks gekomen is, zal ik dan net als mijn oom overgaan terwijl ik gebukt ga onder spijt, schuldgevoel en teleurstelling over het feit dat ik niet 'meer van mijn leven gemaakt heb'?

 

Het lag niet echt in de lijn der verwachtingen om bij deze tentoonstelling een antwoord te vinden op bovenstaande vragen, en dat is dan ook (gelukkig) niet gebeurd. Wat wel gebeurde is dat ik enorm onder de indruk raakte van zowel de gebruikte plastificatie technieken als hele ambiance rondom de tentoonstelling en de schoonheid van de realiteit die ieder van ons als zijn of haar tijd gekomen onherroepelijk gaat inhalen : wij gaan allemaal dood.

De sfeer die rondom deze exhibitie hangt is er een van fragiele schoonheid. In tegenstelling tot wat veel mensen lijken (haha) te denken is er absoluut geen sprake van een morbide of lugubere uitstraling. De gebruikte lichamen staan in verschillende (over het algemeen actieve,herkenbare ) poses tentoongesteld,  vergezeld van een duidelijke uitleg en omringt door filosofische statements over de aard van het menselijk leven en de dingen die er in het leven echt aan toe doen. Het meest indrukwekkende was voor mij om met eigen ogen de  samenstelling van ons zenuwstelsel te zien, en mij te beseffen dat al mijn ervaringen, herinneringen, kennis, gevoelens, hoop en verlangens besloten lagen in het fragiele netwerk van zenuwbanen dat voor mij uitgespreid lag. Wat heeft het begrip realiteit in vredesnaam nog voor waarde als alles wat je bent, was en zal zijn voor eeuwig besloten ligt in een netwerk van verbindingen dat als je het zou samenpakken in een Tupperware doosje op te bergen is?

 

Verder is de gelijkenis met het werk van Alex Grey (mijn favoriete nog in leven zijnde kunstenaar) opmerkelijk. Net als von Hagens heeft Grey in een lijkenhuis gewerkt, en daar inspiratie gevonden in juist datgene wat in onze Westerse Cultuur eigenlijk het laatste grote taboe vormt : de dood. Grey kiest er in zijn werk voor om de nadruk te leggen op de spirituele implicaties van 'wie wij echt zijn' , terwijl in Bodyworlds meer sprake is van een beschouwende en educatieve benadering. Beide zijn Kunst in mijn ogen.

Uiteraard waren er meer scenes die tot de verbeelding spraken en/of zwaar indruk gemaakt hebben, met name de scene waarin een man en een vrouw de liefde bedrijven was prachtig en stemde tot nadenken. Ook de kasten waarin het complete (slag)aderlijke netwerk binnen een orgaan (gebruik makend van een techniek waarbij alle weefsels etc weggehaald waren) zichtbaar waren, de opengewerkte hersenen en een 'schilderij' bestaande uit plakjes van een menselijk lichaam (meer dan 180 slices) waren prachtig om te zien.

Eenmaal op weg naar huis (met een behoorlijke detour via midden Limburg) merkte ik dat het bezoeken van deze expo niet alleen verstandelijk maar ook een emotionele impact gemaakt had. Nu zit ik ook midden in wat je een 'moeilijke fase' zou kunnen noemen, maar ergens tussen Eindhoven en Utrecht rolden de tranen opeens onstuitbaar over mijn wangen, zo heftig dat ik een parkeerplaats heb moeten opzoeken en daar om half vier 's nachts als een klein kind heb zitten te grienen. De aanleiding was een quote die ergens halverwege de Expo op een muur geprojecteerd werd en die ik maar niet uit mijn hoofd kan krijgen :

 

We do not see things as they are

We see things as we are

 



Deze quote, afkomstig uit de Talmud, leek opeens toepasbaar op zoveel verschillende dingen die in mijn leven spelen op dit moment dat het verdriet aankwam als een moker. Voor mij is het duidelijk dat het zien van de Bodyworlds expo meer dan alleen aapjes/lijkjes kijken is, als je jezelf er voor open durft te stellen is het een emotionele en misschien zelfs wel spirituele ervaring.

NEEEEEE!

Pages

Powered by Drupal

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer