Vandaag was een goede dag.

The 13th Floor Elevators waren misschien wel de eerste psychedelische rockband ooit, al in 1966 (ter vergelijking : de Beatles brachten in dat jaar 'Revolver' uit) verlegden ze met het album 'The Psychedelic Sounds of the 13th Floor Elevators' al de grenzen van tijd,ruimte & bewustzijn. Rauwe, ongepolijste, zware en schurende garagerock in combinatie met vervreemdende geluiden en teksten definiëren het geluid dat bands als REM,Primal Scream, Julian Cope, Kyuss/QotsA,The Jesus and Mary Chain naar eigen zeggen heeft beïnvloed. Ze zijn te horen op de soundtrack van High Fidelity, en zelfs Johnny Depp spreekt lovende woorden.. En geen hond die ze kent.

Ik heb een hele, hele grote soft-spot voor the 13th Floor Elevators, en hun zanger Roky Erikson in het bijzonder. Zijn leven leest als een nog bizardere versie van het leven van Syd Barret, een ander te vroeg opgebrand genie. Zijn levensverhaal valt hier na te lezen, maar de volgende zinnen vatten het denk ik wel goed samen :

His 1969 arrest in Texas for possession of a single marijuana cigarette led to his being committed for three years to Rusk State Hospital for the Criminally Insane, where he was reportedly subjected to Thorazine, electroshock therapy, and other experimental treatments.

Most agree he was never the same after his release.

Roky has had prolific periods of creativity in the intervening years, but unscrupulous managers and record label executives often took advantage of his condition, leaving Roky to live in poverty while others profit from his music.

Zoals bij zoveel mensen die in het midden van de vorige eeuw (ehh..wow) aan de frontlinie van de psychedelische oorlog gevochten hebben is ook zijn verhaal er één van dromen en teleurstellingen. Voor iedere David Gilmour of Paul Mcartney zijn er meerdere Morrison's,Barret's en ja : Erikson's.
The Black Angels zijn in 2007/2008 op tour gegaan als de achtergrond band van Roky Erikson, die na bijna 30 jaar zwijgen eindelijk weer genoeg zichzelf was om te willen optreden. En morgen -6 februari 2010- spelen ze in Paradiso. Zonder Roky, maar met dezelfde zware en chaotische psychedelische vibe die mij diep in mijn 3e oog weet te treffen. Twee kaartjes, maar ik ga alleen.

Net zo alleen als ik op een zekere nacht tien jaar geleden was, op het moment dat ik de uiterste grens van mijn bewustzijn bereikte en het een nummer van Roky Erikson was dat mij weer terug haalde uit de waanzin.

Misschien maar beter zo, alleen.

Since Aristotle, man has organized his knowledge vertically in separate and unrelated groups---Science, Religion, Sex, Relaxation, Work, etc. The main emphasis in his language, his system of storing knowledge, has been on the identification of objects rather than on the relationships between objects. He is now forced to use his tools or reasoning separately and for one situation at a time. Had man been able to see past this hypnotic way of thinking, to distrust it (as did Einstein), and to resystematize his knowledge so that it would all be related horizontally, he would now enjoy the perfect sanity which comes from being able to deal with his life in its entirety.

It is possible for Man to alter his mental state and thus alter his point of view (that is, his own basic relation with the outside world which determines how he stores his information). He then can restructure his thinking and change his language so that his thoughts bear more relation to his life and his problems, therefore approaching them more sanely.

Video Games from MUSCLEBEAVER on Vimeo.

Dit walgelijke slappe aftreksel van wat een Goed mens had kunnen zijn (naar mijn bescheiden mening draagt ieder mens dat potentieel in zich mee) is Scott Lively.

Zie wikipedia voor meer bronnen.

Link: http://www.ted.com/talks/paul_stamets_on_6_ways_mushrooms_can_save_the_world.html

Utrecht, half zes 's avonds. Ik stap in, help Pepper de trein in en kijk om mij heen. Great, weer zo'n volle trein waarin ik niet fatsoenlijk kan zitten. Dan maar in het tussenstuk op zo'n verrotte klapstoel.

Ik dump mijn veel te zware tas, installeer Pepper naast mij en grijp mijn boek (een kleine geschiedenis van bijna alles, voor de liefhebbers). Nog een half uurtje..
Aan de andere kant van het gangpad gaat een jonge vrouw van mijn leeftijd zitten. Vluchtig kijk ik haar even aan, mijn ogen blijven even hangen bij de hare maar ik duik snel weer in mijn boek. Ik ben niet zo'n staarder ;)
Even later komt er een oudere vrouw de trein in stappen die beleefd vraagt of zij naast mijn buurvrouw mag zitten, die een plek opschuift. Weer kijk ik even opzij, en haar ogen ontmoeten die van mij. Ik voel een lichte kriebel in mijn maag, oei. Stiekem is zij best leuk..

De trein zet zich in beweging en ik duik weer in mijn boek. Ja, ik voldoe graag aan het vooroordeel over de semi-autistische ICT-er. Ik werp even een vlugge blik op Pepper, die op zijn gemak is gaan liggen en zijn überschattige 'kijk mij eens knuffelbaar zijn' act op ligt te voeren. Naast mij hoor ik de oudere vrouw tegen mijn leeftijdsgenote praten. "Ohhhh, wat een lieverd he!" Gevolgd door de onvermijdelijke smakgeluidjes. Dit, beste lezers, is één van mijn allergrootste irritaties met betrekking tot reizen met het openbaar vervoer met mijn hond.
Ja, hij is schattig. Ja, het is een knuffelhond. Ja, hij vindt alles prima. Maar : ik ben zijn baas, en als ik hem naast mij neerleg en een commando geef om te 'blijven', dan moet hij dat doen. Niets, niets geeft jou het recht om die hond 'zomaar' bij je te roepen als hij naast zijn baas in de trein ligt. En toch, iedere reis opnieuw is er wel iemand die het gaat proberen..

Niet te geloven.

Gelukkig kennen Pepper en ik elkaar inmiddels al ruim acht jaar (negen zelfs alweer), en blijft hij dus rustig liggen waar hij ligt. De vrouw blijft het met tussenpozen proberen, en knoopt een gesprek aan met de jonge vrouw naast haar. "Wat een schatje he? En hij blijft ook zo goed liggen! Die zou je toch zó willen meenemen, of niet dan?" De jongere vrouw lacht even, en antwoordt dat het baasje van die lieverd daar 'vast niet zo blij mee zou zijn'. Ik kan een glimlach niet onderdrukken en kijk haar even aan. Er lijkt iets van herkenning te zijn, alsof ze mijn irritatie aanvoelt.

De trein remt af en stopt, waarna de oudere vrouw opstaat en richting deur loopt. Waar ze nog even bukt om Pepper te aaien, zonder mijn toestemming (ook een hele grote irritatie mijnerzijds). Dan stapt ze uit. De trein is nu grotendeels leeg, en mijn buurvrouw schuift een stukje op om tegen het raam aan te leunen, terwijl ze mijn kant op kijkt. Er gaat even een glimlach over en weer, en verlegen duik ik weer in mijn boek.

Pepper vindt ondertussen dat het ook wel weer eens tijd is voor wat liefde van de baas, en drukt zijn kop subtiel onder mijn hand. Gedachteloos begin ik hem te kriebelen. Ik sla een bladzijde om en merk dat ik mij niet meer echt goed kan concentreren op mijn boek, dus ik klap het met een bevredigende knal dicht (dik boek, +++) en stop het terug in mijn tas.
Pepper grijpt zijn kans en legt zijn hoofd in mijn schoot, en ik kan het niet laten om hem even een überknuffel te geven, waarna ik hem even pest door in zijn oren te blazen en dan als een gek aan de andere kant te gaan kriebelen. Hij speelt even mee totdat ik aangeef dat het genoeg is.

Dat voldoet echter niet voor meneer.

Zodra ik stop staat hij op en loopt naar de vrouw toe die geamuseerd heeft zitten toe te kijken, waarna hij zijn hoofd in haar schoot legt en haar strak aankijkt met zijn bruine ogen. Ik kijk haar even aan om te zien of zij dit wel ok vindt (ik probeer Pepper bij andere mensen weg te houden in verband met overbeharing en omdat nu eenmaal niet iedereen een hondenliefhebber is) , maar zij kijkt helemaal vertederd omlaag en begint hem zachtjes achter zijn oren te kriebelen. En op dat moment word ik spontaan verliefd. Niet verliefd op de allesoverweldigende 'ik hou van je , ik wil je' manier, maar op die hele mooie lichte 'wauw' manier. Ze ziet mijn blik en glimlacht.

Dit gaat zo nog even door, en de trein remt af om te stoppen op het volgende station. Treinmeisje zucht even. "Wat voor een hond is dit?"
Ik leg uit dat hij een kruising is, en dat ik hem uit het asiel gered heb. "Zo één wil ik ook hebben, wat een schatje!" Weer een wederzijdse, verlegen glimlach. De deuren van de trein gaan open, en zij staat op om naar de deur te lopen.
Als ze recht voor mij is stopt ze, draait zich om om mij recht aan te kijken en wenst mij een fijne avond. Ze lijkt ergens op te wachten..
Ik wens haar ook een fijne avond, en kijk haar recht in haar ogen aan.

God, wat is ze leuk..

Maar, ik weet van mijzelf dat dit geen goede tijd is om hiermee bezig te zijn. Dit was een moment, ik voelde het..één opmerking, één hint zou genoeg zijn. Maar dit is niet het goede moment voor mij.. Er lijkt iets van begrip in haar ogen te dagen, en ze geeft mij een knipoog voordat ze uitstapt. Op het perron draait ze zich nog éénmaal om en kijkt mij aan. Dan loopt ze resoluut door.

Dankjewel treinmeisje, je was een lichtpuntje in een donkere periode.

Vaarwel.

Goedemiddag,

Voor Cosmopolitan ben ik op zoek naar mannen die vertellen over iets geks/idioots/liefs dat ze in naam der liefde hebben gedaan.

Ik kwam jouw bericht:


- Op de bonnefooi naar Zuid Frankrijk liften om haar op te pikken na haar werk vakantie
- Een speurtocht uitzetten in een park, schatkaart tekenen en op bepaalde punten kado's begraven
- rozen uit tuinen jatten en 's nachts aan haar fiets binden
- een luisterboek voor haar ingesproken

tegen op het***** forum en vroeg me af of jij misschien met een klein verhaaltje (55 woorden), kleine zwart wit foto, naam en leeftijd in Cosmopolitan wilt.

Graag hoor ik zo snel mogelijk van je of je mee wilt doen!

Met vriendelijke groet,



***** van *****

Cosmopolitan

[disclaimer - nee ik 'bedoel niets te zeggen' met deze post]

On May Day, just after leaving her fiancé, 23-year-old Evelyn McHale wrote a note. 'He is much better off without me ... I wouldn't make a good wife for anybody,' ... Then she crossed it out. She went to the observation platform of the Empire State Building. Through the mist she gazed at the street, 86 floors below. Then she jumped.

Zo sereen, at peace. Prachtige foto van Robert Wiles, gemaakt in 1947.

Through early morning fog I see
visions of the things to be
the pains that are withheld for me
I realize and I can see...

That suicide is painless
It brings on many changes
and I can take or leave it if I please.

I try to find a way to make
all our little joys relate
without that ever-present hate
but now I know that it's too late, and...

Suicide is painless
It brings on many changes
and I can take or leave it if I please.

The game of life is hard to play
I'm gonna lose it anyway
The losing card I'll someday lay
so this is all I have to say.

Suicide is painless
It brings on many changes
and I can take or leave it if I please.

The only way to win is cheat
And lay it down before I'm beat
and to another give my seat
for that's the only painless feat.

The sword of time will pierce our skins
It doesn't hurt when it begins
But as it works its way on in
The pain grows stronger...watch it grin, but...

Suicide is painless
It brings on many changes
and I can take or leave it if I please.

A brave man once requested me
to answer questions that are key
'is it to be or not to be'
and I replied 'oh why ask me?'

'Cause suicide is painless
it brings on many changes
and I can take or leave it if I please.
...and you can do the same thing if you choose.

Johnny Mandel - Suicide is painless

Er zijn weinig bands/artiesten die mij door de jaren heen zijn blijven fascineren. Eigenlijk zijn er zelfs maar drie die sinds vroegah bij mij zijn gebleven, te weten Tool (goh), Porcupine Tree en Nine Inch Nails. Alledrie bands die hun eigen sound steeds opnieuw hebben weten te definiëren, die door de jaren heen steeds een progressie hebben doorgemaakt die op een vage manier parallel lijkt te lopen met mijn eigen veranderende muzieksmaak.

Van alledrie de bands die ik hierboven noem weet ik mij om de één of andere vage reden nog precies te herinneren wanneer ik ze voor de eerste keer hoorde. Bij Nine Inch Nails was dat in 1994 om precies te zijn. Ik was toen een niet meer zo heel erg onschuldige, negentienjarige net geen puber ;) die zich (godzijdank) eindelijk los aan het maken van van zijn heavy metal dagen, hoewel mijn voorliefde voor 'moeilijke muziek' toen al duidelijk zichtbaar was.

Op een zondag kwam één van mijn toenmalige beste vrienden met een videoband (voor de jongere lezers : dat is een analoge voorloper van de dvd ...) aan van één van de optredens op Woodstock de dag ervoor. Hij had gehoord dat dit een vrij extreme band was, en vroeg of ik zin had om het optreden samen te kijken. Sure, waarom niet?

Little did I know..

Het optreden begint met veel industriele herrie, en als je goed kijkt zie je Trent kruipend naast de drumkit verschijnen en zichzelf naar de microfoon toewerken. Vanaf het moment dat Pinion over gaat in "Terrible Lie" werkt hij zich omhoog, brult/krijst in de microfoon en is één van de meest extreme, gewelddadige en intense liveshows allertijden van start gegaan.
De bandleden zijn overduidelijk onder invloed van het één of ander, en spelen geheel bedekt in modder een chaotische maar behoorlijk strakke set. Onderwijl word er onderling met flessen gesmeten, beukt Trent zichzelf verschillende malen voor z'n hoofd met de mic, vliegen er microfoonstandaards in het rond en weten de leden van de liveband zich amper staande te houden. En vanaf dat moment WIST ik dat ik zat te kijken (en luisteren) naar wat absoluut één van mijn favoriete bands allertijden is.

Ik heb dat moment , 15 jaar later, eindelijk, kunnen herbeleven.
Dames en heren : Nine Inch Nails live - woodstock 94.

"It's really difficult for a person to create their own life and their own freedom. It's going to become more and more difficult, and it's going to create more and more disillusioned people who become dishonest and angry and are willing to fuck the next guy to get what they want. There's so much stepping on the backs of other people... I've been so lucky that I've never had to do that. Part of it was because of my own tenacity, and part of it was because I was lucky.."

Chriss Cornell, toen hij nog relevant was.

Woorden zijn overbodig lijkt mij.

"Mama, waarom maken mensen eigenlijk ruzie? Ik vind dat mensen alleen maar lief zouden moeten doen tegen elkaar!"

Het meisje keek met haar staalblauwe ogen vol verwachting naar haar moeder, zij had immers antwoord op alle vragen? Ik zag de oudere vrouw even zuchten, maar haar ogen stonden vriendelijk. "Dat is gewoon zo liefje, het hoort bij het mens zijn."
Het was mij al vrij snel duidelijk dat dochtertje-lief hier geen genoegen mee zou nemen, zij was duidelijk in de 'waarom'-fase.

"Ja maar zoals jij en Papa vanmorgen dan? Jullie houden toch van elkaar? En toch schreeuwden jullie heel hard tegen elkaar vanmorgen. Dat is toch niet lief? Als ik later net zo groot ben als jij, dan ga ik nooit tegen mijn Papa schreeuwen hoor. Dan ga ik alleen maar lief zijn!"
Het meisje keek zelfverzekerd zoals alleen kinderen van 'die' leeftijd dat kunnen. Ik kon een brede grijns niet onderdrukken toen ik even oogcontact maakte met de moeder, die zich duidelijk geneerde voor de uitspraken van dochtertje-lief.

Er leek even een vonkje tussen ons op en neer te springen, en de moeder kreeg een glimlach op haar gezicht terwijl ze haar blik weer op haar dochter vestigde. "Die meneer daar achter je, die weet het volgens mij wel. Vind je ook niet dat hij er uitziet alsof hij álles weet?" Er zat een humoristische maar uitdagende ondertoon in de uitspraak. Weer keken we elkaar even aan terwijl het vonkje oversprong, en ik besloot de uitdaging aan te nemen.

Het meisje draaide zich om zodat ze mij eens uitgebreid, van top tot teen kon opnemen. "Weet jij veel?" Haar ogen waren nu op die van mij gevestigd, met die ongegeneerde blik die iedereen op een gegeven moment lijkt 'kwijt' te raken naarmate de jaren verstrijken. "Ja", antwoordde ik . "Ik weet bijna alles".
Uiteraard was dat niet genoeg voor haar. "Wat is mijn naam dan?"

Oei.

Ik zag dat haar moeder, onopvallend maar niet onopvallend genoeg, een prachtig roze rugzakje pakte waar met zwarte viltstift 'Danielle Wevers' op geschreven stond. "Jij heet Danielle", zei ik. Ik kon mijn lachen bijna niet inhouden.
Het meisje keek even verbaasd, maar herstelde zich snel.

"Waarom maken mensen ruzie?"

OEI! Ze had wel echt een geweldige dag uitgekozen om mij die vraag te stellen. Het meisje keek mij vol vertrouwen aan, zij WIST dat ik het antwoord had op haar dringende vraag. Mijn ogen gleden even weg, troffen die van haar moeder. Ook zij keek vol verwachting toe of/hoe ik mij hier uit zou weten te redden.

En toen kwam het antwoord in mij op, als vanzelf.

"Nou, dat zit zo. Het is net als met de aarde en de lucht, die houden heel veel van elkaar, en daarom spelen ze samen..En dan gaat het waaien. Hoe meer ze samen spelen, hoe harder het gaat waaien. Heel soms hebben ze niet allebei zin om te spelen, bijvoorbeeld als ze moe zijn. Maar als de ander dan wel wil spelen, en het gaat waaien, dan kan die wind nergens naar toe. Die blijft dan vast zitten. Dat vindt de wind natuurlijk helemaal niet leuk, die wil gewoon lekker blijven waaien. Omdat hij vast zit, wordt hij natuurlijk steeds sterker, en nog sterker, totdat hij zó sterk is dat hij losbreekt. En dan krijg je onweer, dat ken je toch wel?"

Het meisje knikte, niet helemaal zeker waar ik naartoe wilde.

"Nou, ruzie maken is onweer voor mensen."

Haar gezichtje klaarde op, zij draaide zich om en riep "Mama, hoor je dat? Jij en Papa hadden onweer!" De moeder keek mij nog even aan, glimlachte breed en zei : "Ja liefje, Papa en en ik hadden gewoon een beetje onweer. Hij wilde wel spelen, en mama niet." Ze wierp mij een knipoog toe, draaide zich om en begon haar boodschappen op de lopende band te zetten.

Een enigzins verwarde mij achterlatend. Had ik nu net een freudiaanse parabel opgehangen tegenover een kleuter?

Afgelopen September ben ik voor het eerst in ruim 17 jaar tijd terug gegaan naar S'illot, een Mallorcaans kustdorpje. Ik ga verder niemand vermoeien met mijn vakantie verhalen (hoewel mij van het hart moet dat Mallorca zoveel méér te bieden heeft dan 'zuipen en strandhangen, fuck die shit); maar ik heb tijdens mijn vakantie dus onder andere de tijd genomen om weer eens écht te lezen. Eén van de boeken die ik bij mij had (op aanraden van iemand) was 'de mogelijkheden van een eiland' van Michel Houellebecq.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik behoorlijk onder de indruk was, het is absoluut een aanrader voor mensen die laten we zeggen 'Brave new World' van Huxley kunnen waarderen. Ik ga verder niets verklappen over het plot (dat zou zonde zijn) maar de schrijver weet op basis van een hedendaagse werkelijkheid en een desolaat toekomstbeeld enkele grote vragen op te werpen. Ik kan niets anders zeggen dan 'brilliant'.. De cynische kijk van de hoofdpersoon op intermenselijke relaties en de liefde in het algemeen vinden een prachtige Echo in de leefomstandigheden van zijn verre nazaat. Het toekomst beeld is desolaat, vervreemdend bijna. Eenzaam vooral..

Eén van de thema's binnen het boek speelt rondom een sekte die zich bezig houdt met de bouw van een ambassade zodat de voorvaderen (zij geloven dat wij inderdaad geschapen zijn, maar dan als evenbeeld van de buitenaardse wezens die onze scheppers waren) kunnen terugkeren en de mensheid als geheel toegang kan krijgen tot het Galactisch Bestel.

Nu zijn er méér van die sektes geweest in de afgelopen 40 jaar, maar de nadruk op het klonen en onsterfelijkheid deed mij denken aan een specifieke sekte waar ik over gelezen heb. En ja hoor, still going strong.

De Raëliaanse Beweging <-- de onvermijdelijke site.

De overeenkomsten zijn zó groot dat het eigenlijk niet anders kan dan dat Houellebecq zich gebaseerd heeft op De Raëlianen. Ik vind het persoonlijk prachtig om dergelijke verwijzingen in werken van pure fictie terug te vinden, het geeft blijk van diepgang en research van de schrijver.

Nu stop ik met mijn plug en raadt iedereen aan om het boek vooral te lezen als je het ooit eens tegen komt :)

Toch nog één stiekeme vakantie foto :

O wrede ironie, hoe toepasselijk.